Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 8

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 16 มิ.ย. 2563 01:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 8
แบบอักษร

 

หลังจากวันนั้นผ่านมาแล้วเกือบอาทิตย์โปรดปรานก็ขลุกตัวอยู่แต่ในห้อง มีบางครั้งที่ออกมาเจออัครินทร์แต่ก็ไม่ได้พูดจาอะไรมาก ถามคำก็ตอบคำอย่างหลีกเลี่ยง แต่ถึงอย่างนั้นอัครินทร์ยังคงทำหน้าที่เดิมสม่ำเสมอ เขาคอยเทียวรับส่งอีกคนแต่ก็เหมือนเดิม พูดกันน้อยลงและส่วนใหญ่จะเป็นโปรดปรานมากกว่าที่หลบหน้าหลบตาเขา

 

"โปรดกลับยังไง ไม่เห็นพี่อัคมารอรับเลย?"

 

ไวน์พูดขึ้นเมื่อเห็นว่าปกติอัครินทร์จะมารอรับแต่วันนี้กลับไม่เห็น

 

"เขาบอกว่ามีธุระ เราเลยจะกลับเอง"

 

"ได้ไง พี่เขายอมหรอ?"

 

นัทเสริมขึ้นมาเพราะมันดูผิดปกติ จากที่ดูๆมาอัครินทร์หวงเพื่อนของเขาจะตายไป ไม่มีทางปล่อยกลับเองได้หรอก

 

"อือ ตอนแรกจะให้พี่วามารับ แต่เราบอกไปว่ามีงานกลุ่ม"

 

"ห๊ะ!"

 

ทั้งไวน์และนัทตกใจพร้อมกันเพราะงานกลุ่มที่ว่ามีที่ไหน อาจารย์ไม่ได้สั่งงานเลยสักนิด

 

"เรายังไม่อยากกลับอ่ะ ไปเดินเล่นที่ห้างเป็นเพื่อนหน่อยนะ นะๆๆ"

 

"เออๆ อย่าอ้อน กูแพ้ทุกทีเลย"

 

ไม่ผิดอย่างที่ไวน์พูดเพราะถ้าโปรดปรานอ้อนเขาขึ้นมาเมื่อไรมีเหรอที่จะขัดใจได้

 

ทั้งสามพากันมาเดินเล่นตากแอร์ก่อนจะเดินเข้าร้านไอศกรีมหรูที่คุ้นเคย นานๆทีจะออกมาด้วยกันครบสามคนเพราะครั้งนี้โปรดปรานไม่ได้กลับบ้านตรงเวลาอย่างที่เคยทำ

 

ทั้งไวน์และนัทสังเกตความผิดปกติจากโปรดปรานแต่ก็ไม่ได้ไถ่ถามเพราะอาจจะเป็นเรื่องส่วนตัว ช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมาเพื่อนของเขาไม่ร่าเริงสดใสเหมือนเดิม มีเหม่อลอยบ้างบางครั้ง มันผิดวิสัยคนอย่างโปรดปรานไปไกลเลย

 

"ไวน์กับนัทชอบรสนี้หรอ?" โปรดปรานถามขึ้นเมื่อเห็นทั้งคู่สั่งเหมือนกัน

 

"เปล่าหรอกแค่อยากลองเฉยๆ" นัทตอบกลับขณะตักไอศกรีมรส Rocky Road เข้าปาก

 

"ส่วนกูชอบ" ไวน์ตอบโดยไม่มองคนถามสักนิด

 

"อ่อ แต่เราชอบรสนี้มากเลยนะ ตอนเด็กๆเรากินบ่อยมาก"

 

โปรดปรานเล่าความทรงจำในวัยเด็กตอนได้ทานไอศกรีมรสที่ตนชอบอย่างชอบใจ เขาจำได้ว่าเคยมีครั้งนึงที่เขาอยากกินเลยอ้อนให้พี่ชายข้างบ้านพาไปกินแต่ถูกปฏิเสธเพราะว่าเขากำลังป่วยเลยกินไม่ได้ แถมตอนนั้นยังนั่งร้องไห้งอแงจนพี่ชายคนนั้นต้องกอดปลอบอยู่พักใหญ่

 

ไอศกรีมรส Mint Chocolate Chip คือเมนูโปรดของโปรดปราน

 

"...."

 

"โปรด ทำไมเงียบ" ไวน์สะกิดเพื่อนที่อยู่ๆก็เงียบไปหลังพูดจบ

 

พี่ชาย...ข้างบ้าน?

 

โปรดปรานนั่งนิ่งเพราะอยู่ๆก็มีความทรงจำหนึ่งแล่นเข้ามา ภาพเขากับพี่ชายคนนั้นกำลังกินไอศกรีมรสโปรดของเขาด้วยกันอย่างสนุกสนาน พี่ชายคนนั้นไม่ได้ชอบไอศกรีมรสนี้ แต่เขาจำได้...

 

"เพราะโปรดชอบกินไงครับ พี่เลยชอบกินด้วย"

 

อยู่ๆเสียงนั้นก็ดังชัดขึ้นมาในโสตประสาท โปรดปรานกำลังจำได้ เขาจำอีกคนได้ แม้จะเลือนลางแต่ความรู้สึกก็ชัดเจน ดวงตากลมกำลังพร่ามัวเพราะรู้สึกดีใจที่เขาไม่ได้ลืมอีกคนไปเสียสนิท

 

"โปรด! เป็นไร ร้องไห้ทำไม?"

 

นัทถามขึ้นเมื่อเห็นเพื่อนตัวเองกำลังร้องไห้โดยไม่รู้สาเหตุ

 

"ฮึก...เปล่า เราแค่ดีใจที่ได้กินน่ะ"

 

โปรดปรานรีบปาดน้ำตาก่อนจะยิ้มให้เพื่อนทั้งสองให้คลายกังวล หลังจากนั้นทั้งสามจึงนั่งทานไอศกรีมกันอย่างสนุกก่อนสายตาโปรดปรานจะเหลือบไปเห็นคนที่ตนคุ้ยเคยกำลังเดินผ่านหน้าไปพร้อมกับผู้หญิงอีกคนที่เขาไม่รู้จัก

 

"โปรด! มึงจะรีบไปไหน? เดี๋ยว!"

 

"ไวน์มึงตามไป เดี๋ยวกูจ่ายเงินก่อน" หลังนัทพูดจบไวน์ก็รีบวิ่งตามโปรดปรานไปทันที

 

 

 

 

"เหมือนเมื่อก่อนเลยเนอะ"

 

เสียงผู้หญิงข้างๆคนตัวโตเอ่ยขึ้นทำให้โปรดปรานเดินตามหลังคนทั้งคู่เพื่อฟังอย่างเงียบๆ

 

"เหมือนยังไงครับ?" คนตัวโตกว่าเอ่ยขึ้น

 

"ก็ที่เราไปไหนด้วยกันบ่อยๆไง ทานข้าวด้วยกัน ดูหนังด้วยกัน"

 

"มันผ่านมาแล้วอย่าไปพูดถึงเลย"

 

"แต่ตอนนั้นเอยมีความสุขมากเลยนะ"

 

รอยยิ้มถูกส่งจากใบหน้าสวยให้อีกคนข้างๆอย่างสนิทสนม โปรดปรานไม่รู้ว่าคนทั้งคู่เป็นอะไรกันแต่ด้วยความพูดคุยที่ดูเป็นกันเองก็อดคิดไม่ได้

 

"โปรด มึง..." ไวน์พูดเบาๆเพื่อเรียกเพื่อนแต่ก็กลัวคนสองคนข้างหน้าจะได้ยิน ก่อนจะหันไปทำท่าจุ๊ปากใส่นัทที่วิ่งตามหลังมา

 

"เอยดีใจนะที่อัคคอยอยู่ข้างๆเอยตลอดเวลาเลย วันนี้เอยมีความสุขมากๆ"

 

ฟอด!

 

"ขอบคุณนะ"

 

"เอย!"

 

หญิงสาวทำหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาวกับการกระทำของตัวเองแถมยังยิ้มหน้าระรื่นให้คนที่ตนพึ่งขโมยหอมแก้มไปหมาดๆ

 

คงจะมีก็แต่คนตัวเล็กที่ไม่รู้เพราะอะไรเจ้าตัวถึงดูโกรธจนเลือดขึ้นหน้า ทำเอาไวน์กับนัทที่ยืนข้างๆรู้สึกกลัวขึ้นมา โปรดปรานมองไปที่คนทั้งคู่อย่างโมโห ถึงไม่รู้ว่าทำไมแต่เวลานี้เขาไม่คิดอะไรแล้ว เอาสิ! เขาจะทำตามใจตัวเองอีกครั้ง

 

"ทำอะไรไม่เกรงใจคนอื่นเลยนะครับ"

 

"โปรด!"

 

อัครินทร์หันไปตามเสียงก็พบคนตัวเล็กที่ยืนหน้าบึ้งเพราะโกรธจัดมองมาที่เขาอย่างไม่ละสายตา

 

"ขอโทษที่เข้ามาขัดจังหวะนะครับ แต่ดูๆแล้วก็คงไม่อายหรอก...ใช่มั้ยครับ?"

 

สายตาโปรดปรานไม่ได้มองไปยังหญิงสาวที่ทำหน้างงๆเลยสักนิด ร่างเล็กยังคงจ้องมาที่อัครินทร์ในขณะที่พูด ไม่รู้ว่าเพราะอะไรถึงทำแบบนั้นแต่เขาทนเห็นภาพแบบนั้นไม่ได้ ใจทั้งเจ็บทั้งปวดขึ้นมาจนพาลไปหมด น้ำตาเริ่มก่อตัวแต่เพราะความโกรธมันมีมากกว่า

 

นี่สินะธุระของอีกคน...

 

"โปรด พูดอะไร?"

 

"ก็เห็นๆอยู่ ธุระของพี่ใช่มั้ยล่ะ? โอเค ผมเข้าใจแล้ว เข้าใจทุกอย่างแล้ว"

 

"โปรด!"

 

"อัคคะ"

 

อัครินทร์จะตามคนตัวเล็กไปแต่ก็ถูกอีกคนดึงรั้งไว้ โปรดปรานพยายามกั้นน้ำตาไม่ให้ไหลเพื่อพูดออกไป เขาไม่ยอมอ่อนแอให้อีกคนเห็นเด็ดขาดแม้จะเจ็บจนอยากได้อ้อมกอดอุ่นๆจากอีกคนมากแค่ไหนก็ตาม

 

 

 

"โปรดมึง"

 

ไวน์เอ่ยเรียกเพื่อนตนที่วิ่งออกมาก่อนจะมาหยุดที่สวนข้างห้างที่เจ้าตัวเคยมาก่อนหน้า โปรดปรานทรุดนั่งลงบนเก้าอี้อย่างหมดแรงก่อนจะร้องไห้ออกมาโดยไม่อาย

 

"ฮืออ ทำไมอ่ะ ฮึก...ทำไมต้องรู้สึกแบบนี้...ฮืออ"

 

ร่างบางขยี้หัวตัวเองไปมาจนผมเผ้ายุ่งเหยิง ปากก็เอ่ยคำฟังไม่ค่อยออก แรงสะอื้นมีมากแม้จะมีไวน์กับนัทคอยปลอบอยู่ก็ตาม

 

"โปรดมึงใจเย็น อย่าร้อง"

 

ทั้งคู่พยายามปลอบแต่ก็ดูเหมือนยิ่งหนักขึ้น โปรดปรานไม่ฟังใครปากก็เอาแต่ถามว่าทำไม

 

"ทำไม...ฮึก...เจ็บแบบนี้ ฮือออ ไวน์...โปรดเจ็บ...ฮึก"

 

"ไม่เอาๆ โปรดอย่าร้องนะ"

 

จนปัญญาของคนทั้งคู่จริงๆ ไม่รู้จะปลอบเพื่อนตัวเองยังไงแล้วเพราะยิ่งปลอบก็ดูเหมือนอีกคนจะยิ่งร้องหนักกว่าเดิม

 

"โปรด"

 

เสียงทุ้มดังขึ้นพาให้ทั้งคู่หันไปมองร่างหนาที่กำลังที่เดินเข้ามา

 

"เรากลับบ้านไปก่อนนะ เดี๋ยวพี่ดูโปรดเอง"

 

"ก็ได้ครับ"

 

ทั้งคู่ทำตามที่อัครินทร์บอกก่อนจะขอตัวออกไป เขามองไปยังคนตัวเล็กที่นั่งร้องไห้สะอื้นอย่างสงสารก่อนจะเดินเข้าไปนั่งข้างๆ มือหนาดึงร่างอีกคนเข้ากอดปลอบแต่ก็ไม่ง่ายอย่างที่คิด

 

"ไม่! ปล่อย ฮึก..ปล่อย..."

 

"โปรดอย่าดื้อ"

 

"ฮืออ..ฮึก บอกให้ปล่อย...ฮือออ คนใจร้าย..."

 

ร่างบางดิ้นขัดขืนไม่ยอมให้อีกคนกอดอย่างเคยแต่ด้วยแรงที่มีน้อยกว่าจึงถูกรวบกอดไว้ไม่ให้ดิ้นไปไหน โปรดปรานจำยอมเพราะไม่มีแรงมาสู้อีกคนได้อีกต่อไป ใจที่มันเหนื่อยล้าก็พาลพาให้กายหมดแรงไปด้วย จากที่ขัดขืนกลายเป็นดึงรั้งให้กระชับขึ้นอย่างหาที่พักพิง

 

แม้อยากผลักไสมากแค่ไหนก็แพ้ใจที่โหยหาอยู่ดี

 

 

 

 

------------------

 

เจอกันตอนหน้าจ้า

 

 

ความคิดเห็น