ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนค่ะ รักรีดทุกคน อยากพูดคุยทักทายกันเข้ามาได้จ้า 😁😁😁

บทที่ 16 เกินรับ( 100%)

ชื่อตอน : บทที่ 16 เกินรับ( 100%)

คำค้น : มาเฟีย,เลือดเย็น,ท้อง,มนต์มณี,y,จันทร์,คารอส

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 20k

ความคิดเห็น : 41

ปรับปรุงล่าสุด : 16 เม.ย. 2559 10:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 16 เกินรับ( 100%)
แบบอักษร

บทที่ 16 เกินรับ

 

“แต่เป็นเพียงชั่วคราวครับ คนไข้สามารถกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้หากได้นับการรักษาอย่างต่อเนื่อง”

“แสดงว่าอีกไม่นานคารอสก็จะหายใช่ไหมครับหมอ”

แมทธิวถามอย่างมีความหวังขึ้นมา  แต่คำตอบที่ได้กลับมาก็ทำให้พวกเขาหนักใจไม่น้อย

“อันนี้ต้องขึ้นอยู่กับกำลังใจของคนไข้ด้วยครับ หมอขอตัว”

และนี่แหละที่เป็นเรื่องน่าหนักใจที่สุด หากคารอสฟื้นขึ้นมาและพบกับความจริงอันน่าตกใจนี้จะรับได้เหรอ ไหนจะยังเมียที่ยังตามหาไม่เจออีก!! แต่คงทำอะไรให้ดีขึ้นไปกว่านี้ไม่ได้แล้วนอกจากรอให้เพื่อนฟื้นขึ้นมาและแก้ปัญหากันต่อไปเท่านั้น

 

 

ณ กรุงเวียนนา ประเทศออสเตรีย

 

บ้านหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่ในเมืองที่มีกลิ่นอายของวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์อันน่าหลงใหล ทั้งยังเป็นเมืองที่ถือว่ามีความโรแมนติกมากในยุโรปทำให้จันทร์และเรนที่ขอตามจันทร์มาอยู่ที่นี่ได้สามเดือนแล้วผ่อนคลายขึ้นเยอะ  เพราะบรรยากาศและสภาพแวดล้อมที่ดีช่วยเยียวยาจิตใจที่มีบาดแผลของสองหนุ่มน้อย  อีกทั้งพ่อแม่ของวิคเตอร์ก็รักและเอ็นดูทั้งสองคนมากเหมือนลูกแท้ๆเพราะลูกชายของตนทำแต่งานจนตนแทบลืมไปแล้วว่ามีลูกกับเขาอยู่คนหนึ่งก็เหมือนไม่มี

“เฮ้อ ดีจังเลยนะที่หนูเรนนี่และหนูจันทร์มาอยู่ด้วยแบบนี้”

คุณแอนนาแม่ของวิคเตอร์กล่าวออกมาในขณะที่กำลังนั่งพูดคุยกันยามเช้าในระหว่างรอตั้งโต๊ะอาหาร

“นั่นสิ มีเรนนี่และจันทร์มาอยู่ด้วยบ้านสดใสขึ้นเยอะเลย”

ไมเคิลผู้เป็นสามีก็เห็นด้วยกับภรรยาตั้งแต่ที่ลูกชายพาหนุ่มน้อยสองคนนี้มาฝากให้พวกตนช่วยดูแลตอนแรกพวกเขาก็ดีใจนึกว่าลูกชายจะพาสะใภ้เข้าบ้านเสียอีกเพราะพวกเขาไม่เข้มงวดเรื่องคนรักของลูกชายแต่ถึงแม้ไม่ใช่แต่พวกเขาก็เต็มใจที่จะรับสองคนนี้มาอยู่ด้วย

“ขนาดนั้นเลยเหรอครับ”

เรนที่นั่งอยู่ด้วยก็พูดเย้าหยอกไปกับทั้งสองด้วย สามเดือนที่เขาและจันทร์มาอยู่ที่นี่คุณแอนนาและคุณไมเคิลดูแลพวกตนดีมากจนเขาและจันทร์รักและเคารพพวกท่านเหมือนกับพ่อแม่อีกคนเลย

“อาหารเช้าเสร็จแล้วนะครับ”

จันทร์ที่จัดเตรียมอาหารเช้าอยู่เข้ามาเรียกทุกคนเมื่ออาหารเช้าเตรียมพร้อมเรียบร้อยแล้ว

“คุยอะไรกันอยู่ครับเนี่ย เสียงดังไปถึงห้องครัวเลย”

55 กำลังคุยกันว่าวันนี้แม่ครัวใหญ่จะทำอะไรให้กินน่ะ”

“นั่นสิ”

“เอาเป็นว่าตอนนี้อาหารพร้อมแล้ว เราไปทานกันเถอะครับ”

“นั่นสิครับ เสร็จแล้วจะได้ทานยาแล้วออกไปเดินเล่นกัน”

“โอเคจ้าคุณหมอ”

คุณแอนนาเอ่ยเย้าหยอกกับสองหนุ่มด้วยแววตารักใคร่ ตั้งแต่ที่จันทร์และเรนมาอยู่ที่นี่ทั้งสองก็ไม่ได้อยู่เฉยเลย ทั้งสองช่วยดูแลพวกท่านอยู่ไม่ห่างทั้งเรื่องสุขภาพ  และเรื่องอาหารการกินตามความถนัดของทั้งคู่

“เอาล่ะๆ ไปทานข้าวกันเถอะแอนเดี๋ยวก็โดนคุณหมอจับฉีดยาหรอก”

คุณไมเคิลเอ่ยชวนเพราะเริ่มหิวขึ้นมาแล้วเหมือนกันแต่ก็ยังไม่วายเอ่ยกระแซะเรนอยู่ดี  แล้วทั้งสี่คนก็มายังห้องทานอาหารที่ถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว

“อ้วก!

“อ้วก!

ทานอาหารไปได้สักพักคุณไมเคิลและคุณแอนนาก็ต้องหยุดจากของอร่อยตรงหน้าแล้วเรียกสาวใช้กันให้วุ่นไปหมด  เพราะจันทร์และเรนต่างก็อาเจียนออกมาพร้อมกันทั้งคู่ทำให้อาหารมื้อนั้นต้องหยุดลงกลางคัน

“เป็นไงบ้านหนูจันทร์ เรนนี่”

คุณแอนนาถามอย่างเป็นห่วงเมื่อสาวใช้พาคนป่วยทั้งสองมาพักผ่อนบนห้องแล้ว ทั้งคู่พักอยู่ด้วยกันตั้งแต่มาอยู่ที่นี่เพราะเห็นว่าอยู่ด้วยกันคงจะอุ่นใจกว่า และมันก็กลายเป็นความเคยชินไปเสียแล้ว

“รู้สึกเพลียๆนิดหน่อยครับ”

จันทร์ตอบเสียงแผ่วเขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันตอนที่ทำอาหารยังไม่เป็นอะไรเลยแต่นั่งทานเพียงแป๊บเดียวก็รู้สึกอยากอาเจียนขึ้นมาเสียอย่างนั้นและดูเหมือนว่าเรนก็มีอาการไม่ต่างจากตนนัก  แล้วเขาก็คิดว่าเรนต้องรู้แน่ๆว่าพวกเขาเป็นอะไร ไม่อย่างนั้นคงไม่ทำหน้าเครียดอย่างนี้แน่

“หมอมาแล้ว”

คุณไมเคิลบอกพร้อมกับเดินนำหมอเข้ามาเพื่อตรวจอาการของทั้งคู่  ไม่นานหมอก็ตรวจอาการของทั้งสองเสร็จและบอกผลตรวจให้แก่ทุกคนรับทราบท่ามกลางความตกใจของทุกคน

“ไม่ต้องกังวลไปหรอกครับ คงเป็นแค่อาการแพ้ท้องธรรมดา”

“หมายความว่าไงครับ!

จันทร์เอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจนักกับสิ่งที่หมอบอก

 

“ขอแสดงความยินดีด้วยนะครับ อาการของพวกคุณคือการตั้งครรภ์ครับ”

 

<<<< ต่อ >>>>

 

“คะ คุณหมอว่าไงนะครับ”

เรนที่เงียบมานานเอ่ยถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ เขารู้ดีว่าหมอไม่ได้ตรวจผิดแน่ๆเพราะคนเป็นหมออย่างย่อมรู้ดีว่าอาการแบบนี้คืออะไร  แต่ที่เขาสงสัยคือเขาเป็นผู้ชายแล้วจะท้องได้จริงเหรอถึงแม้ว่าจะเคยเจอเคสแบบนี้อยู่เหมือนกันตอนที่เป็นนักเรียนหมอแต่ใครจะไปคิดเล่าว่ามันจะเกิดขึ้นกับตัวเองแบบนี้ ในขณะที่จันทร์อึ้งจนพูดไม่ออก

“พวกคุณกำลังตั้งครรภ์ครับ เดี๋ยวหมอจะจัดยาบำรุงและยาแก้แพ้ไว้ให้  ส่วนเรื่องฝากครรภ์หมออยากให้พวกคุณไปฝากท้องที่โรงพยาบาลพร้อมกับตรวจอย่างละเอียดอีกทีนะครับ”

“ครับ”

จันทร์และเรนรับคำอย่างเลื่อนลอยเรนลดความกังวลได้เล็กน้อยเพราะตัวคนเดียวไม่มีครอบครัวเหลืออยู่ตั้งแต่ที่เสียพ่อแม่ไปพร้อมกันจากอุบัติเหตุทางเรือตอนเรียนอยู่ปี 4 เขาก็อยู่คนเดียวมาตลอดแต่ยังโชคดีที่พวกท่านทิ้งบ้านและมกดกไว้ให้ไม่น้อยพอให้เรนอยู่ได้โดยไม่ลำบาก  เหลือเพียงจันทร์ที่ใบหน้าหวานปรากฏรอยกังวลอยู่ไม่น้อย เพราะเกรงว่าครอบครัวของตนจะรับไม่ได้ที่ตนเป็นผู้ชายแต่กลับท้องได้แถมยังเกิดจากการถูกข่มขืนอีกต่างหาก ถึงแม้หลังๆเขาจะเต็มใจก็เถอะแต่มันก็เป็นแค่แผนให้คารอสตายใจเท่านั้น ละดูเหมือนว่าทุกคนจะรู้ถึงความกังวลของจันทร์ดีจึงมองมาที่ร่างบางอย่างให้กำลังใจ เรนกุมมือของจันทร์แน่นเพื่อสื่อว่าจันทร์ไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว

“เดี๋ยวพ่อและแม่จะช่วยพูดกับครอบครัวหนูให้ดีมั้ย”

“ใช่ ไม่ต้องกลัวหรอก ดีซะอีกจะได้มีเจ้าตัวน้อยมาให้คนแก่ชื่นใจเสียที ขืนรอเจ้าลูกชายตัวดีคงไม่มีหวังแน่ เฮ้อ!

คำพูดตัดพ่อพร้อมกับเหน็บแนมลูกชายตัวเองของคุณไมเคิลและคุณแอนนาเรียก รอยยิ้มและเสียงหัวเราะจากทุกคนได้อย่างดี

“เอาละ เอาเป็นว่าพักผ่อนกันดีกว่าเดี๋ยวแม่ให้คนเอายามาให้  แล้วพรุ่งนี้ค่อยไปโรงพยาบาลกัน”

“ส่วนเรื่องครอบครัวเราน่ะเดี๋ยวค่อยว่ากันหลังจากจัดการทางนี้เรียบร้อยแล้วดีกว่านะ”

“ครับ”

“ขอบคุณนะครับ”

จันทร์รับคำของคนที่ตนนับถือเหมือนพ่อแม่แท้ๆทั้งสองอย่างขอบคุณจากใจ  ดวงตากลมโตเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา

“อ้าว ขี้แยจริงเด็กคนนี้นี่ จะเป็นแม่คนอยู่แล้วไม่อายลูกหรือไงเรา ฮื้ม!!

คุณแอนนาเอ่ยเย้าว่าที่คุณแม่อย่างเอ็นดูพลางดึงร่างบางเข้ามากอดแล้วหอมฟอดใหญ่อย่างมันเขี้ยว

ทั้งสามคนพูดคุยกันสักพักก็พึ่งสังเกตถึงความเงียบผิดปกติของเรนที่ธรรมดาจะคุยเก่งกว่าจันทร์เสียอีก แตต่คราวนี้กลับเงียบเสียได้ ละเมื่อหันไปมองก็พบว่าคนตัวเล็กหลับไปเสียแล้ว

“อ้าว คนพูดเก่งดันหลับไปเสียแล้ว”

คุณไมเคิลพูดเสียงกลั้วหัวเราะ ปกติเรนจะเป็นคนชวนพวกเขาคุยมากกว่าแต่คราวนี้กลับชิงหลับไปก่อนเสียได้ สงสัยคงจะเพลียมากจริงๆ

“เอาล่ะ งั้นหนูจันทร์ก็พักผ่อนเถอะลูก อย่าพึ่งคิดอะไรมาก ”

“ใช่เราไม่ใช่ตัวคนเดียวแล้วนะลูก”

“ครับ ขอบคุณมากนะครับ”

แล้วสองสามีภรรยาก็ออกจากห้องไปปล่อยให้ว่าที่คุณแม่พักผ่อนกันตามสบาย

จันทร์ทิ้งตัวลงนอนข้างเรนที่นอนหลับสบายอยู่  ป่านนี้คารอสจะเป็นอย่างไรบ้าง จะยังตามหาเขาอยู่ไหมนะ

“ฮื้อ แล้วทำไมเราต้องคิดถึงเขาด้วยนะจันทร์”

พึมพำกลับตัวเองแล้วก็หลับไปด้วยความอ่อนเพลีย  จันทร์คงไม่รู้หรอกว่าคนที่ตนพึ่งคิดถึงนั้นตอนนี้กำลังเผชิญกับวิบากกรรมและอาละวาดอยู่ที่โรงพยาบาลใหญ่ในเครือเกรสันโดยมีเพื่อนและคนสนิทคอยรับมืออยู่

“โถ่โว้ย!! พวกแกปล่อยฉันสิวะ ฉันจะไปตามหาจันทร์”

ร่างสูงที่ถูกมัดติดกับเตียงพยายามดิ้นรนและอาละวาดเสียงลั่นโรงพยาบาล  ตั้งแต่ที่คารอสฟื้นขึ้นมาและรู้ความจริงเรื่องที่ตนเองมองไม่เห็นแทนที่เขาจะโวยวายเรื่องความเปลี่ยนแปลงของตน แต่กลับเอาแต่จะออกไปตามหาจันทร์ท่าเดียวจนพวกเขาต้องมัดร่างสูงไว้กับเตียง

“ใจเย็นๆก่อนคารอส”

“ปล่อยนะโว้ย บอกให้ปล่อยไงวะ”

แม้แมทธิวหรือใครจะพูดยังไงแต่ก็ยังไม่สามารถหยุดคารอสได้

“โถ่โว้ย มีสติหน่อยสิวะคาร์ล!! แกมองไม่เห็นอย่างนี้จะไปตามหาเขาอย่างไรวะ”

เอ็ดเวิร์ดที่ทนไม่ไหวตะโกนออกมาอย่างเหลืออด  แต่คงลืมคิดว่าคำพูดของตนจะทำให้คารอสเจ็บแค่ไหน  ภายในห้องเงียบสงบไร้เสียงใด มีแต่เสียงลมหายใจของคนทั้งหกเท่านั้น และคำพูดต่อมาก็ทำให้เพื่อนทั้งสามมองเพื่อนอย่างเห็นใจ เอริคแทบทนเห็นความเจ็บปวดของผู้เป็นนายไม่ไหว มีเพียงโรเบิร์ตเท่านั้นที่ทั้งเจ็บปวดและเห็นด้วยกับผู้เป็นนาย เพราะเขาเองก็มีความคิดไม่ต่างจากผู้เป็นนายเหมือนกัน

“ต่อให้ต้องตาย! ฉันก็จะหาจันทร์ให้เจอ”


http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/11.gifhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/11.gif

สวัสดีรีดทุกคน ไรท์เอาอีก 50% หลังมาเสริฟให้แล้วนะคะ

แอบสปอยว่าจะเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆเน้อๆๆ

ยังไม่ได้ตรวจคำผิดเหมือนเดิมนะคะ แต่จะทยอยตรวจให้ตั้งแต่ตอนแรกน้า อิอิ

ขอบคุณทุกคนที่คอยติดตาม คอยเม้น คอยให้กำลังใจนะคะ

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/yv01..gif

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว