Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 7

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 28 มิ.ย. 2563 17:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7
แบบอักษร

 

สองร่างกายที่ขนาดตัวต่างกันอย่างเห็นได้ชัดยามเคียงข้างกันกำลังเดินเข้าสตูดิโอที่มีคนตัวโตกว่าเป็นเจ้าของ ใบหน้าหวานของโปรดปรานงอง้ำเพราะถูกปลุกให้ตื่นแต่เช้าในวันหยุด

 

"ทำหน้าอะไรแบบนั้น?"

 

อัครินทร์เห็นแบบนี้ตั้งแต่ปลุกอีกคน ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความงัวเงียเดินเซไปเซมาอย่างคนไม่อยากตื่น

 

"ตาน่ะลืมด้วยเดี๋ยวก็ชนนู่นชนนี่เจ็บตัวอีก"

 

"ฮื่อออ..."

 

เขาพาร่างบางอีกคนที่เดินไม่ตรงทางไม่รู้ว่าเพราะงัวเงียหรืองอแงกันแน่เข้ามาถึงด้านในห้องที่เป็นห้องทำงานส่วนตัวเขาที่แยกกับธันวาและศรันย์อีกที

 

โปรดปรานแค่ไม่พอใจที่ถูกปลุกแถมข้าวก็ยังไม่ได้กิน มันถูกขัดใจไปซะหมด นึกในใจก็อยากบ่นอีกคนที่ขัดใจเขาแต่ด้วยหนังตาที่หนักเหลือเกินทำให้เขาเดินมาที่โซฟาข้างห้องก่อนจะฟุบหน้าลงไป

 

"โปรด ลุกขึ้นมานั่งดีๆ"

 

"...."

 

"โปรด ไม่ลุกพี่ตีนะ"

 

"....."

 

เพี๊ยะ!!

 

"โอ้ย! พี่อัค!"

 

แรงฟาดลงบนก้นกลมที่ไม่แรงเท่าไรสำหรับอัครินทร์แต่ก็ทำเอาโปรดปรานเจ็บแสบได้เหมือนกัน เจ็บตัวไม่พอยังเจ็บใจอีก

 

"พี่บอกให้ลุกมานั่งดีๆ อย่าทำตัวเหมือนเด็ก"

 

แม้เขาจะชอบเด็กก็ตาม...

 

เขาบอกก่อนจะเดินไปนั่งเก้าอี้หลังโต๊ะทำงานสายตามองมาที่อีกคนที่ตอนนี้แสดงความโกรธออกมาผ่านใบหน้าจนแดงก่ำ โปรดปรานนั่งจ้องเขม็งมายังเขาอย่างคาดโทษ คิดว่าเขากลัวหรือไง

 

"พี่อัค ผมหิว"

 

นั่งมาได้สักพักจึงเอ่ยขึ้น แม้จะยังโกรธแต่ท้องก็ร้องโครกครากจนต้องลดทิฐิลง คิดในใจว่าอีกคนพามาทำไมแล้วยังจะปล่อยให้เขาหิวอีก

 

"ครับ"

 

"พี่อัค ผมบอกว่าผมหิวไง"

 

ใบหน้าหวานเริ่มยู่อีกครั้งเพราะถูกอีกคนเมินเอาแต่ก้มหน้ากับงานไม่สนใจเขา

 

"รู้แล้ว เงียบๆน่า" บอกโดยไม่เงยหน้ามองอีกคนที่กระฟัดกระเฟียดเพราะความโมโหหิว

 

ไม่ใช่ว่าอัครินทร์ไม่สนใจ เขาสั่งอาหารมาแล้วอีกไม่นานก็คงจะมาถึงแต่อีกคนคงรอไม่ไหวนั่นแหละ เขาเลยอดที่จะแกล้งไม่ได้

 

"ก็ได้ๆ ผมจะออกไปหาอะไรกินเองก็ได้"

 

"โปรด"

 

"อะไร ไม่ต้องมาเรียก"

 

"พูดจาไม่น่ารักเลยนะ"

 

เขารีบเรียกอีกคนไว้ก่อนจะที่คนตัวเล็กจะเปิดประตูออกไปเสียก่อน แต่ก็คงด้วยความโมโหหิว หรือความโกรธก่อนหน้าทำให้อีกคนแสดงวาจาท่าทางที่ดูไม่น่ารักออกมาให้เขาเห็น นี่สินะอาการเวลาถูกขัดใจ

 

โปรดปรานเงียบลงก่อนจะหันหน้ามาหาอีกคน ดวงตากลมคลอไปด้วยน้ำตาเพราะหลายความรู้สึกเกิดขึ้นในใจ

 

โปรดปรานไม่น่ารักแล้วหรอ?

 

โปรดปรานดื้อใช่มั้ย?

 

โปรดปรานเอาแต่ใจหรือเปล่า?

 

แต่สิ่งที่คิดทั้งหมดคงไม่พ้นเพราะกลัวอีกคนจะโกรธ

 

อัครินทร์เห็นน้ำตาของอีกคนก็พาลใจหายเพราะไม่คิดว่าเด็กน้อยของเขาจะร้องไห้ได้ แต่ก็คงลืมไปว่าโปรดปรานแค่ถูกดุนิดเดียวก็ร้องแล้ว เด็กขี้แยจริงๆ

 

"อย่าร้อง ร้องทำไมครับ?"

 

อัครินทร์เดินไปหาคนน้องก่อนจะดึงมากอดปลอบ โปรดปรานซบใบหน้าลงที่อกแกร่งปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา เขาแค่กลัวว่าอีกคนจะโกรธ

 

"ฮึก...ขอโทษ อย่าโกรธโปรดนะ"

 

อ่า กลัวว่าเขาจะโกรธสินะ แถมตอนอ้อนนี่น่ารักชะมัด

 

"พี่จะโกรธทำไมล่ะ?"

 

"โปรดไม่น่ารัก...ฮึก"

 

"ไม่ได้โกรธครับ แต่คราวหลังอย่าพูดแบบนั้นเพราะมันดูไม่ดี ส่วนข้าวพี่สั่งมาให้แล้ว พี่แค่แกล้งเราเฉยๆ"

 

รู้ว่าอีกคนไม่โกรธแล้วแต่ก็อดใจหายไม่ได้ โปรดปรานดึงรั้งกอดอีกคนแน่นขึ้นไม่ยอมปล่อย

 

"อัคนี่ข้าวมึง...เปล่า...วะ"

 

ศรันย์เปิดประตูเข้ามาพร้อมกับยื่นถุงบางอย่างในมือโดยไม่ทันคิดว่าจะเข้ามาเจอกับคนสองคนที่ยืนกอดกันกลม อัครินทร์กับโปรดปรานรีบผละออกจากกันก่อนร่างหนาจะดึงให้คนตัวเล็กไปหลบอยู่ข้างหลัง

 

"มึงค้างอะไร?"

 

ธันวาตามหลังมาสมทบอีกทีแต่ด้วยท่าทางของศรันย์ที่ค้างอยู่ที่เดิมทำให้เอ่ยทักก่อนจะมองไปยังอัครินทร์อีกที

 

"อ้าว น้องมาด้วยเหรอวะ?"

 

พอหันไปเห็นอีกคนที่ยืนซ้อนหลังเพื่อนตนอยู่เลยเอ่ยถามไม่ได้ดูหน้าตาที่เลิ่กลั่กของเพื่อนตนเลยสักนิด

 

"เป็นอะไรกัน มึงเลิกค้างได้แล้วไอ้ห่า"

 

"เออๆ กูสั่งมาเองอ่ะ"

 

อัครินทร์ดึงถุงสองสามใบออกจากมือศรันย์ก่อนจะเอามาวางที่โต๊ะตัวเล็กข้างโซฟา

 

"พี่ๆ...สวัสดีครับ"

 

โปรดปรานยกมือไหว้สองคนที่ยืนมองมาทางเขา ใบหน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นมาจนต้องหลบสายตา มันรู้สึกแปลกๆบอกไม่ถูกเหมือนอาการเจ้าตัวนั่นแหละที่ไม่รู้จะทำตัวยังไง

 

"มึงกลับห้องไปได้ละ กูจะกินข้าว"

 

"กินข้าวนะไม่ใช่กินน้อง"

 

ประโยคจากศรันย์ทำเอาอัครินทร์หันขวับพร้อมกับตาขวางใส่จนทั้งคู่ต้องขอตัวออกไป เขาหันมามองคนตัวเล็กที่ยืนตัวแข็งก่อนมือหนาจะเอื้อมไปดึงอีกคนลงมานั่ง

 

"กินข้าว"

 

"คะครับ"

 

ความรู้สึกบ้านี่มันคืออะไรโปรดปรานได้แต่คิด จริงๆคนเป็นพี่น้องกอดกันก็ได้ไม่เห็นเป็นไร หากแต่ตอนนี้ไม่เหมือนกับช่วงแรกๆที่เขารู้สึก หนึ่งเดือนที่ผ่านมาเขามักจะใจเต้นแรงกับอีกคนเวลาอยู่ด้วยกันหรือแม้กระทั่งตอนที่นึกถึง ยิ่งช่วงหลังยิ่งหนักขึ้นเรื่อยจนบางทีต้องแยกตัวออกมาเพื่อสงบจิตสงบใจ

 

เขาไม่ได้คิดไปเองใช่มั้ย?

 

 

 

 

 

"โปรด"

 

"ครับ"

 

ร่างบางมองไปที่อีกคนที่อยู่ๆก็เรียกขึ้น ตอนนี้บ่ายสองกว่าๆแล้วที่เขามานั่งๆนอนๆอยู่ในห้องนี้ตั้งแต่เช้า มีบ้างที่ออกไปสำรวจรอบๆ หรือไม่ก็ไปเล่นกับธันวาหรือศรันย์จนตอนนี้สนิทกันเป็นที่เรียบร้อย แต่เขาก็เลือกมาอยู่ในห้องดีกว่าเพราะไม่อยากรบกวนเวลาทำงาน แถมที่ห้องยังมีเกมให้เล่นมีขนมให้เขากินอีก

 

"เดี๋ยวตอนกลับให้ไอ้วาไปส่งนะ"

 

"ทำไมครับ พี่ไม่กลับหรอ?"

 

ถามออกไปเพราะสงสัยแต่ไม่รู้ว่าอัครินทร์จะบอกหรือเปล่า

 

"พี่มีธุระนิดหน่อย ไม่ต้องรอนะ"

 

ก๊อกๆๆ

 

"พี่พร้อมไปส่งน้องโปรดแล้วครับ อ้าว ทำไมดูเครียดๆ" ธันวาพูดขึ้นทันทีที่เปิดประตูเข้ามาเห็นคนทั้งคู่

 

"ผมไปด้วยไม่ได้หรอครับ?"

 

คนตัวเล็กไม่ได้สนใจธันวาที่เข้ามาใหม่ ที่เจ้าตัวพูดขึ้นนั่นคือสิ่งที่เขาไม่ได้คิดแต่เขาพูดตามที่ใจนึกได้ ทำไมต้องให้เขากลับกับคนอื่น แถมบอกไม่ได้ด้วยว่าไปไหน

 

"โปรดอย่าดื้อ พี่ไปทำธุระไม่ได้ไปเที่ยวที่ไหน"

 

ไม่รู้ว่าเพราะอะไรโปรดปรานถึงรู้สึกเจ็บจนจุกกับคำพูดของอีกคน อัครินทร์เห็นเขาเป็นเด็กที่คิดอะไรทำอะไรก็สนุกไปหมดแบบนั้นหรือไง

 

"ที่ผมอยากไปด้วยไม่ใช่ว่าอยากเที่ยว ผมแค่อยากอยู่กับพี่"

 

ว่าจบก็ลุกเดินออกไปก่อนที่น้ำตาจะร่วงหล่นให้อีกคนได้เห็น นึกน้อยใจที่ในสายตาอัครินทร์เขาก็แค่เด็กคนนึงที่ไม่รู้จักโต ถ้าจะมองว่าเขาเอาแต่ใจก็คงไม่ผิด เขาแค่รู้สึกแบบไหนก็พูดไปแบบนั้น ถ้าอีกคนจะโกรธเขาก็ห้ามไม่ได้

 

เพราะความรู้สึกมันห้ามไม่ได้อยู่แล้วนี่

 

"อีกแล้วนะมึง ครั้งนี้กูเข้าข้างน้อง มึงอยากไปหาใครจะทำอะไรก็เรื่องของมึง"

 

ธันวาว่าจบก็รีบตาร่างเล็กออกไปทันที ที่พูดไปแบบนั้นเพราะหลายครั้งแล้วที่เพื่อนตนไม่รู้จักหักห้ามใจ เขารู้ว่าอีกคนจะไปไหน และก็คงไม่พ้นเรื่องเดิมๆเหมือนที่ผ่านมา

 

อัครินทร์คิดไม่ตกกับความรู้สึกของตัวเอง มันมากมายจนแยกไม่ถูกว่าอะไรคืออะไร มันสับสนไปหมดจนเขาไม่รู้แล้วว่าต้องทำยังไง นี่เขากำลังเป็นบ้าจริงๆใช่มั้ย

 

ครืดดดด ครืดดดด

 

เสียงมือถือข้างตัวดึงให้เขาหันมาสนใจก่อนจะกดรับเมื่อเห็นชื่อขึ้นบนหน้าจอ

 

เอิงเอย

 

"อัค...ฮืออ...รีบมาได้มั้ย เราไม่ไหวแล้ว"

 

"ครับ ผมจะรีบไปนะ"

 

ไม่ต้องกลับไปคิดทบทวนอะไรร่างหนาก็รีบร้อนออกไปทันทีเหมือนเช่นทุกครั้งที่ผ่านมา

 

ความรู้สึกที่ว่าชัดบางทีก็เลือนลาง...

 

คำที่ว่ามั่นใจแล้วบางทีก็สับสน...

 

นั่นคือสิ่งที่อัครินทร์กำลังเป็นอยู่

 

 

 

 

-----------------------

 

จับฟาดสักทีคงจะรู้ตัวนะ หึ่ย! มอหอ 😡

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น