Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 6

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มิ.ย. 2563 23:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 6
แบบอักษร

 

"พี่อัค โกรธผมหรอ?"

 

ประโยคแรกเอ่ยขึ้นหลังจากคนทั้งสองเดินเข้ามาภายในห้อง ตลอดทางโปรดปรานรู้สึกได้ว่าอีกคนทำตัวแปลกๆไป อัครินทร์นั่งเงียบไม่พูดไม่จาจนอดคิดไม่ได้ว่าตัวเองนั้นทำผิดอะไรให้อีกคนไม่พอใจหรือเปล่า

 

"โกรธ? ทำไมต้องโกรธ?"

 

แม้จะเอ่ยประโยคคำถามออกมาแต่ใบหน้าคมไม่ได้แสดงความสงสัยกลับนิ่งเรียบจนเดาใจไม่ถูก อัครินทร์หย่อนก้นลงนั่งที่โซฟาก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาเล่นโดยไม่ใส่ใจคนตัวเล็กที่ยืนมองเขาอยู่

 

"ก็...ผมไม่รู้ พี่ไม่คุยกับผมเลยนี่ครับ"

 

"มานั่งนี่"

 

อัครินทร์ขยับตัวออกเล็กน้อยพร้อมกับเรียกเด็กน้อยหน้ายู่ลงมานั่งข้างๆ

 

"ไม่ได้โกรธ มองพี่นี่ ก้มหน้าทำไม?"

 

"พี่อัคดุ"

 

"ไม่ดุครับ พี่แค่ไม่ชอบที่เราทำแบบนั้น"

 

"ทำไมครับ?"

 

ความสงสัยถูกแสดงออกมาบนใบหน้าหวานอย่างไม่ปิดบัง โปรดปรานไม่ได้คิดก่อนหน้าว่าการรับของจากคนอื่นจะทำให้อัครินทร์รู้สึกไม่ชอบ แล้วทำไมถึงไม่ชอบกันล่ะ?

 

"พี่...เอาเป็นว่าถ้าใครให้ของอีกก็ปฏิเสธไป"

 

"ทำไมล่ะครับ? เดี๋ยวเขาจะเสียน้ำใจนะ"

 

"โปรด"

 

"ครับ"

 

โปรดปรานก้มหน้าลงทันทีที่ได้ยินน้ำเสียงแข็งของอีกคน ในใจก็นึกกลัวปนสงสัยอยู่ในที

 

"เรารู้เจตนาที่เขาให้จริงๆหรือเปล่า? กับไวน์กับนัทได้ให้ของเราแบบคนนั้นมั้ยครับ?"

 

"เปล่าครับ"

 

"อืม การให้ของขวัญถือเป็นเรื่องที่ดี แต่การรับมาโดยไม่รู้ว่าจริงๆแล้วเขาบริสุทธิ์ใจที่จะให้หรือเปล่านั้นไม่ควรรับ เข้าใจที่พี่พูดมั้ยครับ?"

 

"เข้าใจครับ"

 

"เงยหน้าตอบพี่"

 

"ครับ เข้าใจแล้วครับ"

 

โปรดปรานเงยหน้าขึ้นด้วยแววตารู้สึกผิด จริงอย่างที่อัครินทร์ว่าเพราะเขาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมเพื่อนคนนั้นถึงให้ของแบบนี้กับเขา แม้อีกคนจะให้เหตุผลมาแต่ก็เป็นที่เขาเองที่ไม่คิดอะไรให้ถี่ถ้วนก่อนจะรับ

 

"มีการบ้านมั้ย?"

 

"ไม่มีครับ"

 

"งั้นก็ไปอาบน้ำแล้วมาทานข้าว วันนี้พี่ทำให้เรากินเอง"

 

"ครับ!"

 

คนตัวเล็กตอบรับก่อนจะรีบวิ่งหายเข้าห้องไป อัครินทร์มองดูท่าทางที่ไม่ต่างจากเด็กน้อยอย่างเอ็นดู เด็กที่เขาจำได้ดีว่าอีกคนนั้นน่ารักแค่ไหน แต่กลับกันเด็กที่ว่านั่นก็คงจำอะไรเกี่ยวกับเขาไม่ได้หรอก เพราะตอนนั้นอีกคนตัวเล็กนิดเดียวเองนี่นา...

 

 

 

ร่างหนาเพ่งพิจารณารูปถ่ายอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ถูกถ่ายโดยฝืมือตนอย่างเคร่งเครียด เขากำลังพยายามปรับแต่งให้ได้ในแบบที่ลูกค้าต้องการ มันไม่ได้ยากเขาก็แค่อยากให้งานมันออกมาดีก็เท่านั้น

 

"พักบ้างสิวะ นั่งมาตั้งนานแล้วนะ"

 

ธันวาลุกจากโต๊ะของตัวเองเดินมาหาเพื่อนตัวเองที่ไม่ได้ลุกไปไหนมาร่วมสี่ชั่วโมง แม้จะรู้ว่าอีกคนน่ะบ้างานแค่ไหนแต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดี งานด่วนมาทีไรเพื่อนเขาก็เป็นแบบนี้ทุกทีไป

 

"เออ ไปกินข้าวกันกูหิวแล้วเนี่ย" ศรันย์ที่นั่งอยู่โต๊ะข้างๆกันเอ่ยเสียงออกมาอย่างเห็นด้วย

 

"มึงไปก่อนเลย กูจะรีบทำให้เสร็จ"

 

"รีบทำไมวะ?"

 

"ก็ลูกค้าเร่งมา"

 

"มึงแน่ใจ?"

 

ธันวาที่สังเกตเห็นความเปลี่ยนไปของอีกคนแทรกขึ้นเพราะหลายวันมานี้หรือจะเรียกว่าตั้งแต่เพื่อนของเขารับเด็กมาอยู่ด้วยจากที่ทำงานเลิกมืดค่ำก็รีบกลับก่อนเวลาเกือบทุกวัน ไม่ใช่ว่าจับผิดแต่ก็อดสงสัยไม่ได้นั่นแหละ

 

"เซ้าซี้จังวะ กูจะรีบไปรับน้อง มันจะเลิกเรียนแล้ว"

 

อัครินทร์ไม่ได้คิดจะปกปิดจึงบอกปัดอย่างรำคาญ โดยไม่ได้ละสายตาไปจากจอ ที่จริงวันนี้งานเขาเสร็จหมดทุกอย่างแล้วแต่ดันต้องแก้งานกะทันหันทำให้เจ้าตัวกลัวว่าจะไปรับเด็กน้อยของเขาไม่ทัน แล้ววันนี้เขาอยู่ที่สตูดิโอด้วยซึ่งคนละทางกับมหาวิทยาลัย ถ้าไม่รีบมีหวังเด็กน้อยงอแงใส่เขาแน่ๆ

 

"งั้นมาให้กูทำให้ ใกล้ถึงเวลาแล้วนี่" ธันวาเสนอเพราะรู้เหตุผลของอีกคน

 

"กูเป็นคนทำเดี๋ยวแก้เอง"

 

"เอ้า เดี๋ยวมึงไปรับน้องไม่ทันนะ ยิ่งตัวเล็กๆขาวๆน่ารักๆแบบนั้น มึงปล่อยให้รอได้เหรอวะ?" ธันวาพูดตามที่ตนเคยเห็นอีกคนมาแล้วอย่างนึกแกล้งให้เพื่อนตัวเองหัวเสีย

 

"เหรอวะ กูอยากเห็นเลย แล้วงี้ถ้าปล่อยให้อยู่คนเดียวนะมีหวัง...คนตามจีบน้องเยอะแน่ๆเลยว่ะไอ้วา ฮ่าๆๆ" ศรันย์ก็สมทบตามธันวาไปอีกคน เพราะจากอาการอัครินทร์ตอนนี้เริ่มอยู่ไม่สุขเลยเล่นตามน้ำเพื่อกระตุ้นอีกที

 

และก็ตามคาดอัครินทร์รีบลุกพรวดหยิบกุญแจรถกับมือถือก่อนจะเดินออกไปอย่างไวปล่อยให้เพื่อนสองคนของตนหัวเราะตามหลัง ช่างมันก่อนไว้เขาจะมาคิดบัญชีทีหลัง

 

อัครินทร์กำลังกังวล

 

อัครินทร์กำลังกลัว

 

ความเร็วรถที่เจ้าตัวเหยียบไปเกือบมิดจนเข็มหน้าปัดดีดขึ้นไปไม่ต่ำกว่าร้อยแต่ก็ยังช้ากว่าใจเขาที่มันเร่งรีบจนนึกอยากจะวาร์ปไปถึงที่หมายให้รู้แล้วรู้รอด เขาให้คำสาบานในใจเลยว่าใครที่มันบังอาจเข้ามาใกล้เด็กน้อยของเขาหรืออย่างที่เพื่อนของเขาว่ามันไม่ตายดีแน่

 

รถหรูจอดเทียบริมฟุตบาทหน้าตึกเรียนที่เมื่อเช้าเขาเป็นคนมาส่งอีกคนด้วยตัวเอง สายตามองไปยังจุดที่เขามักจะให้อีกคนมารอเขาที่เดิมแต่วันนี้กลับไม่เห็น ไม่ใช่สิ...ปกติเขาเป็นฝ่ายมารอมากกว่า

 

อยู่ๆก็นึกหงุดหงิดรำคาญใจขึ้นมาเมื่อไม่เห็นร่างของคนที่ตามหา มันผิดปกติเพราะนี่เลยเวลาเลิกเรียนมาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้วด้วยซ้ำ มือหนารีบควานหามือถือขึ้นมาก่อนจะกดโทรออกอย่างใจร้อน

 

"ครับพี่อัค"

 

"โปรดอยู่ไหน?"

 

"พี่อัคมาแล้วเหรอครับ?"

 

"พี่ถามว่าอยู่ไหน!?"

 

อัครินทร์กระแทกเสียงเข้าไปในสายด้วยอารมณ์เดือด มันไม่ใช่เขาเลยสักนิด ปกติอัครินทร์ใจเย็นเสียยิ่งกว่าอะไร แต่พอเป็นเรื่องของอีกคนแล้วทำไมเขาถึงเป็นแบบนี้กันนะ

 

"...."

 

"พี่...ขอโทษ พี่รออยู่ที่เดิม โปรดอยู่ไหนครับ?"

 

เขารู้สึกตัวได้ทันก่อนจะควบคุมตัวเองให้เย็นลง เขาร้อนจนเผลอตะคอกเสียงใส่อีกคนไปอีกแล้ว

 

"วันนี้อาจารย์ปล่อยช้านิดนึงครับ แต่ผมกำลังลงไปแล้ว"

 

"อืม พี่รอ"

 

"ครับ"

 

หลังวางสายร่างหนาก็ทึ้งผมตัวเองจนยุ่งเหยิงเพราะเขาดันใจร้อนแถมเอาอารมณ์ไปลงที่อีกคนโดยไม่ได้เจ้าตัวก่อน เขามันบ้าจริงๆ

 

ก๊อกๆๆ

 

เสียงเคาะกระจกดังขึ้นดึงอัครินทร์ออกจากความคิดก่อนจะลดกระจกฝั่งข้างคนขับลง

 

"สวัสดีครับ เอ่อ...ทำไมพี่ผมยุ่งแบบนั้นล่ะครับ?"

 

โปรดปรานถามขึ้นก่อนจะเปิดประตูรถเข้ามานั่งข้างๆ รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าอย่างนึกขำพร้อมกับเอื้อมมือมาปัดปอยผมชี้โด่เด่ให้เรียบลงโดยไม่คิดอะไร

 

แต่ก็คงไม่รู้ว่ามีใครอีกคนที่นั่งนิ่งราวถูกสาปเป็นหินกำลังใจเต้นรัวเร็วคล้ายคนเป็นโรคหัวใจอย่างรุนแรง อัครินทร์มองใบหน้าหวานเหมือนถูกดึงดูด สมองโล่งขาวโพลนไร้การนึกคิดใดๆ แม้แต่เสียงเรียกก็ไม่อาจได้ยินอีกต่อไป

 

"พี่อัค!!"

 

"อ้ะอะไร!?"

 

ดวงตาคมมองไปยังเจ้าของเสียงก่อนจะหันกลับไปมองทางอย่างลนๆแล้วขับรถออกไปโดยไม่หันมามองคนข้างๆอีก โปรดปรานได้แต่ยิ้มให้กับท่าทางของอีกคน

 

อย่าว่าแต่อัครินทร์ที่เสียอาการเลย โปรดปรานก็หน้าร้อนผ่าวไม่ต่างกันหรอก

 

ใครว่าอัครินทร์ไม่น่ารักไม่รู้ แต่สำหรับโปรดปรานแล้ว...

 

อัครินทร์น่ารักเสมอ...

 

 

 

 

-------------------------

 

มันมีเงี่ยน เอ้ย!! เงื่อนงำเจ้าค่ะ คริ😁

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น