ขอบคุณสำหรับกำลังใจหวังว่าจะคอยติดตามผลงานกันไปนานๆเลยนะคะ^^

ตอนที่ 16 แผนการง้อ

ชื่อตอน : ตอนที่ 16 แผนการง้อ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 429

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มิ.ย. 2563 16:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 16 แผนการง้อ
แบบอักษร

บัลลังก์จันทร์เสี้ยว 

 

 ตอนที่ 16 แผนการง้อ  

 

 

จันทิราตื่นมาในสภาพตาบวมช้ำอย่างสภาพคนที่นอนร้องไห้ไปทั้งคืนโดยไม่รู้ตัวว่าเผลอหลับไปตอนไหนตื่นอีกก็เห็นแสงแดดลอดเข้ามาความรู้สึกหนักอึ้งตรงเปลือกตาทำให้แทบอยากจะปิดมันทั้งวัน ป้าทาเรียพอเห็นหน้าตาโทรมๆ อย่างคนไม่ได้นอนเต็มอิ่มก็ร้องโวยวายเร่งรีบเรียกหาครีมบำรุงสมุนไพรต่างๆอย่างเร่งด่วนเรียกได้ว่าวุ่นวายตั้งแต่เช้าเลยล่ะ.. 

 

 และก็เป็นวันแรกที่จันทิราได้ลองใช้เครื่องสำอางปกปิดรอยสำหรับผู้หญิงเป็นครั้งแรกรู้สึกเหนอะหนะไปทั่วหน้าแถมปากยังมันวาวเผลอแลบลิ้นเลียก็รู้สึกรสขมปะแล่ม 

 “คุณหนูซนอีกแล้วนะคะมันใช่ของทานเล่นที่ไหนกัน!” ป้าทาเรียบ่นเขาเป็นร้อยที่ร้อยและก็เติมมันเป็นรอบที่ร้อยกว่าด้วย 

“ไม่เห็นต้องแต่งขนาดเลยนี่แค่จะไปหาท่านลูเน่เอง”  

“ไป’ ง้อ’ ค่ะไม่ใช่ไปเฉยๆ’ ’  

อาร์ชี่ยู่ปากแม้ท่าทางจะดูไม่ค่อยสนใจนักแต่ทว่าในใจกลับนึกกังวลว่าตนนั้นจะเอาอะไปง้องอนคนได้อีกทั้งยังเป็นท่านลูเน่แน่นอนว่าคงไม่ใช่การง้อกันธรรมดาแน่ๆ จันทิรามั่นใจ.. 

 “แล้ว..จะทำยังไง?”  

 “คุณหนูก็ทำตัวปกติแต่แค่เพิ่มความสดใสเข้าไป อ้อ ความอดทนด้วยอย่าท้อนะคะป้ามั่นใจว่าถ้าคุณหนูตั้งใจทำแปบเดียวท่านลูเน่ก็คงจะหายงอนในไม่ช้า”  

“ง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ?” ทาเรียมองเจ้านายตัวน้อยของตนที่มีรอยช้ำใต้ตาเพียงเล็กน้อยหากไม่ทันได้สังเกตดีๆ แต่ดวงตากลมโตใสแวววับนั่นไม่รู้ว่าเพราะอะไรแต่แค่เธอจ้องตาคู่นั้นก็นึกใจอ่อนขึ้นมาถ้าหากเป็นองค์รัชทายาทก็คงจะอดใจไม่ไหวยิ่งกว่าเธอเอง เพื่อให้เจ้านายทำภารกิจสำเร็จโดยเร็วเธอจึงออกโรงช่วยนิดๆ หน่อยอย่างปรับคอกว้างของชุดให้ขยายออกไม่มากนักแต่ถ้าหากเจ้านายเธอก้มๆ เงยๆ ก็เป็นอันเห็นวับแวมเป็นเสน่ห์การยั่วยวนอีกรูปแบบหนึ่งของสตรีในยุคแห่งนี้ความเซ็กซี่ปนใสซื่อบริสุทธิ์องค์รัชทายาทละชอบยิ่งนัก 

“ทำอะไรนะแบบนี้ไม่ดูโป๊ไปหน่อยเหรอครับ..” จันทิราหน้าซื่อไม่รู้เรื่องเอ่ยปากถามแต่กลับไม่คิดจะขัดขืนปล่อยทาเรียยังคงจัดการกับคอเสื้อของตนเองยิ่งวันน้เขาได้สวมชุดที่ทำจากผ้าลาตินเนื้อผ้ามันเรียบลื่นแค่เดินไม่กี่ก้าวก็รู้สึกถึงความเย็นของอากาศที่ลอดเข้ามาสัมผัสตัวเขาได้ง่ายๆ  

“อย่านึกสนใจกับเรื่องยิบย่อยเลยค่ะคุณหนูควรจะนึกถึงเรื่ององค์รัชทายาทจะดีกว่านะคะ”  

“ขออภัยค่ะท่านจันทิราตอนนี้องค์รัชทายาทและคุณหนูเธเลนกำลังจิบน้ำชายามบ่ายที่สวนทับทิมอยู่ค่ะ” สาวใช้รายหนึ่งเข้ามาคำนับเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยสถานการณ์ของท่านลูเน่ที่ป้าทาเรียเป็นคนสั่ง  

 

วันนี้เป็นวันของเธเลนเหรอเนี่ย.. 

 

 สงสัยวันนี้คงไม่ได้ไปง้อท่านลูเน่และอาจจะอีกหลายวันจนกว่าจะถึงวันของเขารึเปล่านะ.. 

 

 “งั้นไม่เป็นไรครับ..”  

“แต่องครักษ์ประจำตัวของท่านลูเน่ฝากมาบอกท่านว่าถ้าหากอยากเข้าร่วมก็สามารถเข้าร่วมได้ค่ะ”  

“มันคงไม่เหมาะสม..” ทำแบบนั้นได้โดนเธเลนสาปส่งข้ามปีแน่ 

“คุณหนูท่านอื่นก็สามารถเข้าร่วมได้เช่นกันค่ะตอนนี้กำลังเตรียมกันอยู่ถ้าท่านจันทิราพร้อมดิฉันว่าไปก็ไม่ได้เสียหายอะไรนะคะ” ทาเรียลอบยิ้มให้กับลูกน้องของตนที่ทำงานตามคำสั่งได้ดีเมื่อได้เห็นสีหน้านึกลำบากใจที่อยากจะเข้าร่วมด้วยแต่ก็นึกเกรงอกเกรงใจของเจ้านายตนขอแค่ยุยงอีกสักเล็กน้อย.. 

“แต่ว่า..”  

“วันนี้มีขนมและน้ำชาที่ท่านจันทิราชื่นชอบเยอะแยะเลยละค่ะถ้าพลาดตอนนี้ไปอีกตั้งหลายเดือนกว่าจะได้กินนะคะ”  

“เอ้ะ ทำ..ทำไมละ..”  

“ช่วงนี้เศรษฐกิจไม่ดีผลไม้บางชนิดก็เริ่มปลูกยากขึ้นถ้าหากคุณหนูพลาดโอกาสนี้ไปคงไม่มี..”  

“ผะผมจะไป!”  

 

 

เด็กน้อยเอ๋ย.. 

 

 แบบนี้จะไม่ให้เก็บไว้กับตัวอย่างองค์รัชทายาทได้อย่างไรละ 

 

 

 จันทิราที่เดินเข้ามายังสวนทับทิมพร้อมสาวรับใช้ที่ไม่ธรรมดานั้นตามหลังกันมาเป็นขบวนบอกกล่าวไปหลายรอบแล้วว่าแค่สองสามคนก็พอแต่กลับดันเพิ่มมากขึ้นเป็นโขบอกจนเหนื่อยที่จะพูดเลยยอมๆ ไปทั้งอย่างนั้นทำตัวอย่างกับเขาเป็นผู้หญิงร่างกายบอบบางต้องมีคนปกป้องดูแลอยู่ตลอดไปได้ 

 ทว่าพอถึงบริเวณที่ท่านลูเน่และเธเลนกำลังนั่งจิบน้ำชาตรงศาลาขนาดใหญ่แล้วจันทิรากลับชะงักฝ่าเท้าเดินหลบใต้พุ่มไม้ใบหน้าน่ารักแอบโผล่ออกมาคลับคล้ายว่าตนนั้นหลบซ่อนได้แนบเนียนแต่กลับลืมนึกถึงเหล่าสาวใช้ที่เดินตามหลังมาเป็นโขยงนั่นยืนนิ่งที่เดิมสร้างจุดสนใจเป็นอย่างมากต่างพากันเหลือบมองท่าทางของนายของตนปนนึกเอ็นดู 

และแน่นอนว่าไม่รอดพ้นสายตาอันแหลมคมของท่านองครักษ์ที่ยืนเฝ้าอยู่รอบพื้นที่ องครักษ์คนสนิทคนหนึ่งที่มีนามว่า กริน เดินเข้ามาหาจันทิราอย่างรวดเร็ว 

 “ท่านจันทิราไม่ทราบว่าอยากให้กระหม่อมช่วยอะไรหรือไม่”  

“อะเอ่อ..ไม่ครับ” จันทิราสะดุ้งเมื่อสบตาเข้ากับกรินจากที่ต้องยืนหลบๆ ซ่อนๆ เป็นอันต้องยกเลิกความคิด 

“ตรงนี้มันร้อนรีบเข้าไปกันเถอะครับเดียวกระหม่อมจะพาเข้าไปเอง”  

 จันทิราเม้มปากแน่นพลางพยักหน้าตามเบาๆ มือเอื้อมวางไว้บนแขนของกรินที่ยื่นเข้ามาให้จากนั้นทั้งสองก็เริ่มเดินเข้าไปข้างใน จันทิราแอบเห็นท่านลูเน่เหลือบสายตามองมายังทางนี้เพียงชั่ววิเดียวก็หันกลับเหมือนเดิมทำให้จันทิราหน้าเสียไปวูบหนึ่งแต่ก็เรียกคืนสติให้บอกในใจวนไปร้อยรอบตามที่ทาเรียบอกไว้ก่อนหน้านี้ 

 

น่ารัก สดใส และต้องอดทน!  

 

 “ขอถวายทำความเคารพแด่องค์รัชทายาทแห่งจันทร์เสี้ยวเพคะ” ย่อตัวเล็กน้อยมือทั้งสองข้างผสานกันไว้บนอกซ้ายก้มหัวลงต่ำทำความเคารพแด่องค์รัชทายาทอาจจะมีเก้กังเล็กน้อยเพราะความประหม่าจากสายตาคมเข้มจ้องมองทุกการกระทำของเขาแต่พอเงยหน้าขึ้นใบหน้าของคนที่จ้องก็หันหนีไป  

 

 แบบนั้นคืออาการของคนกำลัง งอน อยู่ใช่ไหมนะ?  

 

 “อืม นั่งเถอะ”  

หลังจากเสียงของท่านลูเน่เอ่ยอนุญาตให้เขาสามารถนั่งได้จันทิรากลับชะงักเมื่อเกิดอาการลังเลว่าตนควรนั่งตรงไหนดีระหว่างข้างเธเลนที่คล้ายกับเป็นกรอบกำบังให้เขาหรืออีกฝั่งหนึ่งของท่านลูเน่ที่ยังว่างแต่ด้วยที่บรรยากาศระหว่างเขาและท่านลูเน่ไม่เหมือนปกตินักจันทิราจึงเลือกที่จะเดินไปนั่งข้างเธเลนแทน 

 “กริน!”  

“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท”  

 ไม่ทันได้นั่งเสียงของผู้มีอำนาจสูงสุดก็เรียกคนรับใช้ข้างกายด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนกับเสียอารมณ์ กรินรีบเดินเข้าไปใกล้ตามคำสั่งของเจ้านายตนโค้งคำนับเล็กน้อยพร้อมรอรับฟังคำสั่ง 

 “เอาเก้าอี้ตัวนั้นออกไป”  

 “ท่านหมายถึง..” กรินเหลือบสายตามองไปยังสิ่งที่องค์รัชทายาทชี้นิ้วไปทางเก้าอี้ตัวที่จันทิรากำลังจะนั่งแต่กลับต้องสะดุ้งตกใจเพราะเสียงคล้ายคำรามขององค์รัชทายาทที่ดูเหมือนจะไม่พออกพอใจกับเก้าอี้ตัวนั้นเป็นอย่างมาก แต่เพราะความที่รู้จักกันมาตั้งแต่เด็กๆ กรินก็สามารถรับรู้ได้ว่าสิ่งที่องค์รัชทายาทไม่พอใจนั้นไม่ได้หมายถึงเก้าอี้แต่เป็น คน ที่กำลังจะนั่งลงบนเก้าอี้ตัวนั้นซึ่งห่างไกลจากเจ้าตัวเป็นอย่างมาก 

 

 

นิสัยยังคงดูเหมือนเด็กที่เอาแต่ใจไม่มีผิด.. 

 

 

 “ยกมันออกไปเกะกะสายตาฉัน”  

“พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท..ท่านจันทิรา”  

“เอ่อ..ครับ?”  

“กระผมขออนุญาตเก็บเก้าอี้ตัวนี้ออกไปตามรับสั่งขอองค์รัชทายาทรบกวนท่านจันทิรานั่งเก้าอี้ที่เหลืออีกตัวก่อนได้หรือไม่ครับ?” จันทิรามองเก้าอี้อีกตัวที่ยังว่างโดดเดี่ยวข้างกายท่านลูเน่ก็นึกลังเลสบตาคนรับใช้สนิทอย่างทาเรียเข้าก็ดันโบกมือไปมาเป็นการบอกให้เขายอมเข้าไปนั่งเก้าอี้ตัวว่างอย่างโดยดี 

 

 

‘สู้เข้าค่ะคุณหนู’  

 

 

 ฮืออ จันทร์ก็อยากจะสู้นะแต่ท่านลูเน่ทำตาขวางแบบนั้นจันทร์ทนไม่ไหวอะ 

 

 เอาเถอะ!  

 

อะไรจะเกิดก็ต้องเกิดละนะ!  

 

 “อ่า ได้ครับ”  

“เชิญครับ”  

จันทิราค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้คนที่กำลังทำหน้าตาบึ้งตึงเหมือนก่อนหน้าใบหน้าหล่อเปล่งประกายอยู่ทุกวันหันไปอีกฝั่งคล้ายกับไม่สนใจเขาแม้กระทั่งร่างของจันทิรานั่งลงเก้าอี้ระยะห่างที่เริ่มลดลงประมาณหนึ่งเอื้อมมือของเขาถึงขั้นได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ประจำตัวของท่านลูเน่ที่ยังคงวนเวียนไม่ไปไหนหลังจากคืนนั้นจันทิราก็จำมันได้ดีพอนึกแล้วใบหน้าของเขาก็แดงแปร๊ดขึ้นมาเกรงว่าท่านลูเน่จะสังเกตเห็นอาการของขึงได้รีบหาอะไรมาทำกลบเกลื่อนอาการเขินของตนอย่างหันมาสนใจจิบชาที่พึ่งเสริ์ฟมาพอดีจากสาวใช้จันทิราไม่รีรอรีบยกดื่มอึกใหญ่ดดยที่ไม่ทันได้สังเกตว่ามันร้อน 

 “อ้ะ ท่านจันทิราชามัน..”  

 

 “อึก..ร้อน!”  

 

 “จันทร์! รีบเอาน้ำเย็นมา!” เกิดเหตุการณ์วุ่นวายเล็กน้อยเพราะความไม่ดูตาม้าตาเรือของจันทิราถึงได้วุ่นกันไปหมดโดยเฉพาะท่านลูเน่จากคนที่ดูเหมือนจะไม่สนใจเขากลับแสดงสีหน้าห่วงใยมากขนาดนี้จันทิราถึงกลับหายอาการปวดแสบลิ้นที่กำลังถูกพองเลยถ้าไม่มีน้ำเย็นจากมือหนาของท่านลูเน่ยื่นแก้วน้ำเย็นเจี๊ยบแตะลงบนริมฝีปากเขาจันทิราถึงได้รีบยกดื่มไปอึกใหญ่ตามด้วยน้ำแข็งก้อนขนาดพอดีคำอมค้างไว้แต่คาดว่าเช้าวันต่อมาลิ้นของจันทิราคงมีแผลเป็นแน่ 

“ซุ่มซ่ามจริง”  

“ฮื่อ..ขอโทษครับจันทร์ไม่ทันระวัง”  

ด้วยความเคยชินจันทิราจึงหันไปส่งสายตาออดอ้อนและน้ำเสียงอู้อี้เพราะกำลังอมน้ำแข็งข้างไว้จนแก้มพองเล็กน้อย ลูเน่เองก็เผลอใจอ่อนให้กับท่าทางน่ารักจนเกือบจะยื่นแขนเข้าไปโอบไหล่บางแต่ต้องชะงักเมื่อนึกได้ว่าตนกำลังงอนร่างเล็กนี้อยู่ 

“ฮึ่ม..ถ้าไม่เป็นอะไรมากก็ดี” จันทิราจ้องมองคนที่เหมือนจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมแต่ก็เปลี่ยนเป็นท่าทีเย็นชาไม่สนใจกันพอเห็นแบบนี้แล้วจันทิราก็อดหมั่นไส้กับท่าทางเดี๋ยวก็อ่อนโยนเดี๋ยวก็ทำขึงแข็งกันใส่ปล่อยให้เขาสับสนเป็นว่าเล่น จันทิราไม่น่ามัวแต่กลัวเลยเพราะดูแล้วท่านลูเน่อาจจะแค่ทำดุใส่เขาไปงั้นแหละ 

 

จันทิราจะไม่กลัวและจะรุกให้ท่านลูเน่ยอมใจอ่อนให้ได้เลย!  

 

แต่ว่าเค้กตรงหน้าช่างน่าทานเสียจริงขอหม่ำก่อนละกัน.. 

 

 ง่ำ 

 

 

 แก้มแดงอย่างคนผิวสุขภาพดีกำลังพองเล็กน้อยจากขนมเค้กชิ้นใหญ่เต็มคำความหวานพอดีตัดกับรสเปรี้ยวจากผลไม้หลากหลายชนิดที่มักจะเก็บได้แค่ในช่วงนี้นั้นจันทิราก็ยิ่งหน้าบานตักกินไม่มีหยุดโดยไม่รู้เลยว่าท่าทางแสนน่ารักกำลังตกอยู่ในสายตาของคนรอบข้างโดยเฉพาะคนที่กำลังจะขึ้นแท่นรับตำแหน่งในอีกไม่กี่เดือนที่จะถึงจ้องมองทุกท่วงท่าถึงขนาดที่ว่าแม้แต่เด็กก็ยังรู้ว่าตัวเองกำลังถูกจ้อง จันทิราใช้โอกาสที่มีสายตาคมมองมายังทางที่เขานั้นให้เป็นประโยชน์แต่เพราะไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี ปากก็กินไปด้วยในหัวก็คิดไปด้วย  

 ไม่ทันรู้ตัวว่าครีมสีขาวเลอะมุมปากลิ้นสีแดงสดของจันทิราก็ตวัดเลียอย่างอัตโนมัติและแน่นอนว่าการกระทำแสนยั่วโดยไม่รู้ตัวของจันทิรานั้นกำลังทำให้ใครอีกคนจะคลั่งตาย 

“ท่านลูเน่ลองทานเค้กตัวนี้ดูสิเพคะไม่หวานเลี่ยนจนเกินไปเธเลนมั่นใจว่าท่านต้องชอบแน่” หญิงสาวที่เกือบจะกลายเป็นคนที่ถูกลืมก็รีบเรียกความสนใจส่งเสียงออดอ้อนหน้าตาน่ารักพร้อมกับตกเค้กชิ้นพอดีคำยื่นใกล้ปากหยักของลูเน่อย่างใจกล้าหากเป็นชายอื่นคงใจอ่อนกับท่าทางของสาวงามแต่สำหรับลูเน่ผู้มีเจ้าของหัวใจชัดเจนกลับปัดมือบางทิ้งออกอย่างไม่ไยดีแล้วยกชาขึ้นจิบแม้จะดูเย็นชาไม่สนใจกันเหมือนกับที่เจ้าตัวทำกับจันทิราแต่ทำเธเลนถึงได้รู้สึกขนลุกและหนาวยะเยือกแทนละ?  

“ท่านลูเน่คงไม่ชอบงั้นเดี๋ยวเธเลนจะเปลี่ยนชิ้นใหม่ให้นะเพคะ..”  

“ไม่ต้อง”  

“เอ่อ..ถ้าเป็นชิ้นนี้..”  

 

 

 “เจ้า”  

 

 

 “พะเพคะ..?”  

 

มือที่กำลังจะหยิบจานกระเบื้องลายไม้งามมีเค้กฟักทองที่คาดว่าจะหวานน้อยถูกใจคนไม่ทานของหวานอย่างองค์รัชทายาทกลับต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงเข้มเรียกขึ้นหันกลับไปมองตามเสียงนั้นเธเลนถึงกลับหน้าซีดเมื่อสบตาเข้ากลับลูเน่ที่กำลังทำหน้าบึ้งตึงคล้ายกับกำลังจะสั่งประหารเธอเสียอย่างงั้น 

 

“ปล่อย”  

“อะ..”  

 “ปล่อยมือของเจ้าที่บังอาจมาจับของจันทิรานั่นซะ”  

 

 

 เธเลนนิ่งอึ้งไม่คาดคิดกับคำพูดของลูเน่เธอเหล่มองมือตัวเองที่ยังจับไม่ปล่อยก็เป็นอันรู้ว่าเค้กที่ตนเผลอหยิบขึ้นมานั้นมันวางอยู่ตรงหน้าของจันทิราเธเลนไม่ทันนึกว่าทำไมระยะห่างของการวางของหวานจากสาวใช้ทำไมมันถึงได้วางห่างจากเธอมากนักยกเว้นแค่เค้กสีอ่อนตรงหน้าชิ้นเดียวเท่านั้นที่อยู่ตรงหน้าของเธอแต่จันทิรากลับมีมันแทบล้นโต๊ะไม่นึกเลยว่าองค์รัชทายาทจะทำกับเธอเช่นนี้.. 

 

 

 แถมยังต่อหน้าคนที่เธอแสนเกลียดชังอีกด้วย.. 

 

 

 “..หม่อมฉันขออภัยเพคะ” เธเลนที่ต้องกัดฟันถอยห่างเกรงว่าตนจะโดนหนักถ้าหากยังไม่เร่งทำตามคำสั่งขององค์รัชทายาท 

“เอ่อ..จันทร์ว่าแบ่งให้เธเลนบ้างก็ดีนะครับให้กินหมดนี่คนเดียวจันทร์คงอ้วนเป็นหมูแน่”  

“จันทร์ก็เป็นอยู่แล้วนี่ตอนจับก็นิ่มไปหมด..”  

“ท่านลูเน่อะ!”  

“หึ”  

จันทิรายู่ปากใส่คนที่แกล้งว่าเขาแล้วฮึดฮัดตักเค้กชิ้นใหญ่ในกินอย่างโมโหตาขวางใส่ลูเน่อย่างเป็นธรรมชาติที่คนปกติไม่แม้แต่จะกล้าทำเกรงหัวจะหลุดออกจากบ่าเอา ยกเว้นหนุ่มร่างน้อยอย่างจันทิราเท่านั้นแหละที่ยังทำได้อีกหลายอย่างแล้วองค์รัชทายาทแสนเข้มงวดจะไม่ต่อว่าแถมซ้ำย้ำมีรอยยิ้มเอ็นดูตรงมุมปาก เธเลนที่กำลังมองท่าทีสนิทของพวกเขาก็ได้แต่กำหมัดใต้โต๊ะ 

 “หม่อมฉันรู้สึกไม่สบายขอตัวก่อนเพคะ” ด้วยความอดทนไม่ไหวเธอลุกพรวดกล่าวเอ่ยกล่าวอย่างรวดเร็วแม้จะดูไม่เหมาะสมสำหรับกุลสตรีแต่เธอไม่อาจนึกสนใจใดๆ ขอแค่ได้หนีออกห่างจากบรรยากาศที่ทำให้ตัวเธอจืดจางอยู่ตอนนี้ก็พอ ลูเน่ไม่ได้เอ่ยว่าอันใดเพราะเขาก็นึกอยากจะให้ผู้หญิงที่เป็นตัวเกะกะคนนี้ออกไปได้เสียทีเพราะคนรักของเขาช่างขี้อายมากนักบางครั้งก็เห็นเหมือนว่าจะเข้ามาออดอ้อนใกล้ๆ เหมือนดั่งเคยแต่กลับถอยห่างดวงตากลมโตที่เคลือบมองไปยังอีกคนอย่างเขินอายลูเน่นึกขัดใจอยากจะขับไล่ออกไปพ่นๆ เสียหน้าโชคดีที่นางขอตัวออกก่อนไม่งั้นคงได้ยินคำสั่งไล่จากเขาเสียเอง  

 

 

 “..ท่านลูเน่ครับ”  

 

“..”  

 

“ท่าน~ลู~เน่~”  

 

“..”  

 

 จันทิราเบะปากนึกขัดใจกับท่าทางเก๊กขรึมจากอีกฝ่ายไม่คิดว่าลักษณะอาการงอนของท่านลูเน่นั้นจะดูได้น่าหมั่นไส้เช่นนี้แต่จันทิราก็พยายามใช้ลูกไม้ที่ตนพอจะมีอยู่บ้างเธเลนเองก็ไม่อยู่ให้เขาอายด้วยเหล่าสาวใช้และองครักษ์เหมือนจะรู้หน้าที่ต่างพากันเดินออกจากบริเวณศาลาแห่งนี้แล้วไปยืนหันหลังรอบๆ ข้างแทน 

 

 

 โชคดีจังที่ได้ง้อท่านลูเน่แบบไม่อายใคร 

 

 

 แต่ก็แอบอายสายตาของท่านลูเน่ที่จ้องเข้ามาแต่เขาก็ต้องพยายามง้อให้สำเร็จเพราะจันทิราไม่อยากจะเห็นท่าทางไม่สนใจจากอีกฝ่ายคนอย่างท่านลูเน่ที่ออเซาะและเอาใจใส่เขาเป็นอย่างดีต้องกลับคืนมา!  

 

 “ท่านลูเน่..ตอบจันทร์หน่อยสิครับ..”  

 

 จันทิราโอบกอดแขนล่ำแนบชิดกับอกยืนตัวเข้าชิดอีกฝ่ายทำให้ชุดผ้าลื่นของตนแหวกกว้างให้เห็นแผงอกขาวใสและไหล่มนเผยสู่สายตาของลูเน่ไหนจะมีใบหน้าแสนยั่วยวนดวงตากลมโตสุกใสนี่อีก 

“จันทร์อยากกินเค้กตรงนั้น”  

“ตรงไหนฮึ..”  

 

 

 

“ตรงหน้าท่านลูเน่จันทร์รู้สึกอยากจะชิมจังเลยครับ”  

 

 

ลูเน่คิดดีไม่ได้เลยกับคำพูดสองแง่สองง่ามของคนรักแต่ก็ยังหยิบเค้กสีหวานตรงหน้าตนยื่นให้คนตัวเล็กตามรับสั่ง คล้ายกับโดนต้องมนต์แค่จันทิราสายตาออดอ้อนลูเน่ก็ไปไม่เป็นอาการงอนก่อนหน้านี้ก็หายเป็นปลิดทิ้งได้ง่ายๆ  

 

คนอย่างลูเน่แพ้ให้จันทิราเพียงแค่คนเดียวจริงๆ  

 

“อ้ะ..จันทร์อยากให้ท่านลูเน่ป้อนจังครับ” แก้มซบไหล่แกร่งช้อนตามอง 

“อ่า..ได้สิ”  

 

“แต่ขอเป็นป้อนด้วยปากได้ไหมครับ..”  

 

“!!”  

 

“จันทร์ว่าคงหวานน่าดูเลย..ท่านลูเน่ว่างั้นไหม?”  

 

 

อ่า…ให้ตายเถอะ.. 

 

 

จะเล่นกันอย่างนี้ใช่ไหมจันทิราเอ๋ย?  

 

 

มือที่กำลังจับส้อมชะงักกับคำพูดยั่วร้ายของจันทิราฟันขบกัดแน่นอย่างคนสะกดกลั้นอารมณ์แต่ดูเหมือนจันทิราจะไม่อยากให้เขาอดทนมากนักถึงได้ยั่วเอาๆ  

 

ครั้งนี้ฉันยอมแพ้ให้เธอแล้วจันทิรา.. 

 

 

 

แต่ครั้งต่อไปเธอคงได้ร้องขอชีวิตแทนเป็นแน่ ฮึ 

 

 

 

​ +++++++++++++  

น้องจันทิราคัมแบคคค!! หลังจากที่ห่างหายไปนนเสียงเรียกร้องคือดังกระหึ่มมาก;-; 

 ขอโทษค่ะ ต้องขอโทษคนที่รอด้วยจริงๆที่ไม่ได้อัพน้องเลยสาเหตุหลักๆคือไฟในการแต่งน้องนั้นได้หมดไปค่ะไรท์เลยหนีไปแต่งเรื่องน้องอาร์ชี่TTอยากจะขอบคุณมากๆที่ยังรอกันอยู่นะคะ แต่ตอนนี้พยายามกอบกู้ไฟนั้นมาให้ได้และจะมาแจ้งว่าอีกไม่กี่ตอนน้องก็จบแล้วน้าแอบตใจตอนไปอ่านดครงเรื่องย่อไว้ว่าใกล้จะถึตอนจบแล้วนี่เพราะฉะนั้นไรท์จะสู้เพื่อทุกคนค่ะ!  

ฝากเป็นกำลังใจให้ด้วยน้าน้องจันทิราต้องปัง! ​ 

ความคิดเห็น