email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

คิดถึง...แต่ไม่ถึง

ชื่อตอน : คิดถึง...แต่ไม่ถึง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 11 มิ.ย. 2563 23:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คิดถึง...แต่ไม่ถึง
แบบอักษร

         นี่ก็ใกล้จะเดือนแล้วที่ฉันกับพี่ไนท์แยกกันอยู่ตอนนี้ฉันก็ได้ปิดเทอมไปเป็นที่เรียบร้อย ช่วงนี้พี่ไนท์ก็หายบ้างสงสัยคงจะทำงานหนัก เพราะเวลาโทรไปก็ติดบ้างไม่ติดบ้างบางที่ก็ได้คุยกันแค่ในแชทแต่ฉันก็ไม่อะไรนะโตๆกันแล้วไม่อยากงี่เง่าจู้จี้พี่ไนท์มาก เพราะที่ผ่านมาพี่ไนท์ไม่เคยออกนอกลู่นอกทางให้ฉันเห็นเลยสักครั้ง 

“ไปหาพี่ไนท์ที่ฝึกงานดีกว่า” 

         หลังจากที่ฉันคิดได้ฉันก็รีบไปแต่งตัวก่อนที่จะออกไปหาพี่ไนท์ ฉันกะว่าจะไปเซอร์ไพรส์พี่ไนท์ที่บริษัท 

ณ บริษัท 

“สวัสดีคะพอดีมาหานักศึกษาฝึกงานที่ชื่อศศิน รัตติกุล ค่ะไม่ทราบว่าอยู่รึเปล่าคะ” 

“วันนี้คุณไนท์ออกงานตั้งแต่เที่ยงแล้วนะคะ” 

         เดี๋ยวนะคุณไนท์งั้นหรอฉันมองไปที่ชื่อบริษัท Night co.ltd อ่อชัดเจนบริษัทพี่ไนท์ 

“แล้วพอจะทราบมั้ยคะว่าพี่ไนท์ไปไหน” 

“ไม่ทราบนะคะ จะฝากเรื่องไว้มั้ยคะ” 

“ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณนะคะ” 

         พี่ไนท์เขาไปไหนของเขานะช่วงนี้ทักไปก็ไม่ค่อยตอบ โทรไปก็ไม่ค่อยว่างขออย่าให้เป็นอย่างที่คิดนะ..อย่านอกใจกันนะ 

         งั้นฉันจะไปดูเขาที่คอนโดเผื่อเขาไม่สบายฉันรีบขับรถตรงไปที่คอนโดของเขาเผื่อดูว่าเขาไม่สบายรึเปล่าหรือว่าเขาเป็นอะไรไป 

“พะพี่” 

         ฉันกำลังจะเคาะประตูเรียกพี่ไนท์ แต่เดี๋ยวเอ๊ะประตูไม่ได้ล็อคหนิแถมยังปิดประตูไม่สนิทอีกเขาเป็นอะไรรึเปล่าฉันจึงตัดสินใจเดินตรงไปยังห้องนอนของเขาทันที 

         “ทำไรอยู่ครับ” 

         “ทำงานไงงง ไนท์ไปอาบน้ำก่อนนะเดี๋ยวลงไปกินข้าวกัน” 

         “ไม่อยากกินข้าวอยากกิน ไวท์ มากกว่า” 

         ฉันยืนดูมองพฤติกรรมของชายสองคนที่กำลังออดอ้อนกันอย่างหวานชื่นตอนนี้เขาก็จูบกันอย่างหวานหยดย้อย และหนึ่งในชายคนนั้นขึ้นชื่อว่าเป็นแฟนของฉันและผู้ชายอีกคนที่ชื่อ ไวท์ เค้าคือ..คือคนที่อยู่ในรูปที่ฉันเคยถามพี่ไนท์ไปตอนที่เราคบกันแรกๆ แต่เขาก็ไม่ได้ตอบฉัน แต่ถึงเขาจะไม่ตอบฉันก็พอจะรู้ว่านั่นคือแฟนเก่า แล้วทำไมทำไมพวกเขาทั้งสองคนถึงกลับมาอยู่ด้วยกัน แล้วเขาอยู่ด้วยกันแบบนี้ตั้งแต่ตอนไหน แล้วทำไมพี่ไนท์ถึงทำแบบนี้กับฉัน ทำไมเขาทำลายความเชื่อใจ ความไว้ใจ ความรักที่ฉันมีให้เขา ฉันรับได้ทุกอย่างในสิ่งที่เขาเป็นแต่มันก็คงจะไม่มากพอสำหรับรักครั้งเก่าของเขา คำถามทุกอย่างมันดังอยู่ในหัวสมองของฉัน และตอนนี้ใจของฉันมันก็เหมือนถูกเหยียบจนแตกเป็นผงด้วยเท้าของคนที่ฉันรักมาที่สุด..หรือเพียงเพราะฉันเป็นฉัน ฉันที่รักเขาก่อนและฉันที่เป็น..ผู้หญิงที่รักเขาง่ายเกินไป.... 

 “พี่ไนท์” 

         ตอนนี้ตัวฉันสั่นและแข็งทื่อไปหมด เหมือนคนไม่มีแรงที่จะยืนเลยด้วยซ้ำแต่ฉันก็พยายามมีสติและเรียกเขาให้เขาได้รับรู้ว่าฉันยืนอยู่ตรงนี้ ฉันต้องการที่จะคุยกับเขาต้องการที่จะเคลียร์ในสิ่งที่เกิดขึ้นและไม่ว่าผลจะเป็นยังไงฉันก็จะยอมรับมัน 

“ผิง!!” 

“สวัสดีค่ะพี่ไนท์ ผิงมารบกวนรึเปล่าคะ” 

“ใจเย็นๆนะผิง ผิงฟังพี่ก่อนนะ” 

“ค่ะ ผิงใจเย็นอยู่” 

“อย่าเย็นชาแบบนี้ได้มั้ย” 

“งั้นผิงขอถามได้มั้ย..ขอความจริงนะคะ” 

“ครับพี่จะตอบทุกอย่าง” 

“พี่ยังรักเขาอยู่มั้ย” 

“คือพี่..” 

“ตอบผิงมาพี่ไนท์ ผิงไม่อยากรู้ว่าพวกพี่กลับมาหากันตั้งแต่ตอนไหน พวกพี่กลับมาคุยกันตั้งแต่เมื่อไหร่ผิงแค่อยากรู้ว่าพี่ยังรักเขาอยู่มั้ย” 

“พี่ขอโทษผิง พี่ยังลืมไวท์ไม่ได้” 

“แล้วคบกับผิงทำไม เพื่อลืมเขางั้นหรอ” 

         ทุกคนรู้มั้ยคะ ตอนนี้ความอดทนของฉันมันเริ่มน้อยลงเรื่อยๆ น้ำตาของฉันมันสั่นคลอไปหมด 

“พี่ขอโทษจริงๆ แต่พี่รักผิงนะ” 

“เลิกขอโทษเหอะพี่ไนท์ รักผิงหรอพี่รักผิงแล้วทำกับความรักที่ผิงให้พี่แบบนี้หรอ พี่ไนท์ยังรักเขาอยู่แล้วมาทำให้ผิงรักพี่ทำไม ถ้าลืมเขาไม่ได้ก็อย่าเอาคนอื่นมาเป็นเครื่องมือในการลืมของพี่ดิวะ คนมันรักมันก็รักนะเว้ย แล้วคนที่มันรักพี่มันก็คนมันเจ็บเป็นผิงไม่เคยสนใจว่าอดีตพี่จะเป็นยังไง ทำไมพี่เห็นแก่ตัวแบบนี้วะ ผิงขอถามพี่อีกแค่คำถามเดียว..เคยรักผิงมั้ย” 

“รักสิผิง พี่รักผิงนะครับ” 

“แต่ก็ไม่ได้มากพอเท่าคนเก่าของพี่ใช่มั้ยพี่ไนท์” 

“ผิงพี่ขอโทษ..พี่ลืมไวท์ไม่ได้จริงๆ” 

         มันเจ็บ มันเจ็บมากเลยนะรู้มั้ย ฉันทนอยู่ตรงนี้ไม่ไหวอีกแล้วฉันอยากออกไปจากตรงนี้ 

“เพราะผิงไม่ใช่ผู้ชายใช่มั้ย เพราะผิงเป็นอี้ผิงคนที่รักพี่ก่อนใช่มั้ยพี่เลยคิดจะเล่นกับความรักของผิงแบบนี้” 

“งั้นเชิญพี่อยู่กับคนของพี่ไป ส่วนของผิงจะให้คนมาเก็บวันนี้ก่อนสามทุ่มคุณจะได้อยู่ได้สะดวกๆ” 

“ผิงอย่าไปได้โปรด!!!” 

         ฉันไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้นฉันอยากเดินออกไปจากที่ตรงนี้ฉันอยากลืม อยากลืมว่าฉันเคยรักผู้ชายห่วยๆคนนี้ ฉันอยากจะลืมทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวกับเขา ตอนนี้ฉันกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่แล้วฉันปลาอยให้มันไหลออกมาอย่างที่มันอยากจะไหล ฉันร้องไห้เหมือนคนใจจะขาดทำไมนะทำไมคนที่พี่ไนท์รักที่สุดถึงไม่เป็นฉันทำไมนะ ทำไมฉันถึงเจ็บขนาดนี้ ทำไมฉันถึงรู้สึกแพ้ทั้งๆที่ฉันยังไม่เคยได้แข่งเลยด้วยซ้ำ ฉันเจ็บ..เจ็บไปหมด 

“ไวท์ขอโทษนะ” 

“ไนท์ผิดเอง ไนท์เสียผิงไปแล้วไวท์ ไนท์ผิดเอง” 

“อ่ะๆผิงมาหาไอ้ไนท์หรอ” 

“เฮ้ยทำไมน้องร้องไห้วะ” 

“เดี๋ยวผิง!! เป็นอะไรเกิดไรขึ้น” 

         ฉันกำลังจะเดินออกไปเอารถ ความเหมาะเจาะจึงเดินสวนทางกับพวกเพื่อนของพี่ไนท์แล้วก็พวกไอ้หมอกกับพีชพอดี 

“มึงเป็นไรผิง เกิดไรขึ้น” 

“กู ขอ อยู่ คน เดียว” 

“ผิง!!! เฮ้ย!! โถ่เว้ย!!” 

         ฉันตอบพีชกลับด้วยยน้ำเสียงที่สั่นเครือก่อนจะวิ่งออกมาขึ้นรถและขับรถออกไป 

“ไอ้พี่ไนท์!!” 

“พี่ไนท์!!!!” 

“พีชใจเย็นๆบาสว่าค่อยๆคุยกันก็ได้” 

“เย็นหรอ พี่บาสไม่เห็นสภาพที่ผิงมันวิ่งออกไปหรอ ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับผิงจะทำยังไงห๊ะ!” 

“พี่น่ะ... เดี๋ยวแล้วพี่เป็นใคร” 

“อิไวท์ทำมึงมาอยู่นี่ได้ แล้วไอ้ไนท์ไปไหน” 

“ไม่ได้เจอกันนานนะปุยเมฆ ไนท์อยู่ที่โซฟา” 

“ไอ้ไนท์ยังไง ทำไมมันอยู่กับมึงได้แล้วเมื่อกี๊คืออะไรทำไมกูเห็นผิงร้องไห้เหมือนคนจะขาดใจตายแบบนั้น” 

“ผิงเห็นกูกับไวท์จูบกันอยู่กัน” 

“มึงว่าอะไรนะ!!! จูบกันหรอ!” 

“กูขอโทษมึงกูผิดไปแล้ว กูผิดไปแล้วจริงๆ” 

“ไวท์ผิดเองปุยเมฆ ไวท์กลับมาหาไนท์เองทั้งๆที่รู้อยู่แล้วว่าไนท์มีแฟนแต่..." 

"แต่อะไรของมัน" 

"แต่ไวท์คิดถึงไนท์” 

"เหี้ยเอ้ยยยย" 

“มึงหุบปากของมึงไปเลยไวท์ ถ้ามึงรู้สึกผิดจริงๆมึงต้องไม่เข้ามายุ่งกับไอ้ไนท์อีก ทำไมว่ะ มึงกลับมาทำไนท์ไอ้ไนท์กำลังจะลืมมึงได้อยู่แล้วมึงกลับมาทำไม” 

“เดี๋ยวนะ ที่พี่ปุยบอกว่ากำลังจะลืมคือยังไง!” 

“พี่บาสบอกพีชมา!!!!” 

“พวกพี่ขอโทษนะพีช ตอนนั้นไนท์กับไวท์มันเลิกกันได้ประมาณ8เดือน เพราะไวท์ต้องไปเรียนต่างประเทศโดนที่ไวท์มันไม่ได้บอกไนท์ แล้วตอนนั้นไวท์เองมันก็มีคนอื่นไปแล้วช่วงนั้นไอ้ไนท์มันก็ไม่เป็นอันทำอะไรเลย จนตอนช่วงรับน้องไอ้ไนท์มันไปถูกใจอี้ผิงเข้าแต่ตอนแรกมันก็ไม่ได้คิดจะคบอะไรหรอก จนพวกพี่นี่แหละเชียร์ให้มันคบกับอี้ผิงเพราะพวกพี่คิดว่าอย่างน้อยถ้ามีอี้ผิงเข้ามามันก็คงจะทำให้ไอ้ไนท์ลืมไวท์ได้ไม่ยาก” 

“ทำไมพวกทำแบบนี้วะ” 

“พวกพี่ขอโทษจริง แต่ไอ้ไวท์มันรักผิงจริงๆนะ” 

“รักหรอ! รักแล้วเพื่อนพี่ทำกับผิงมันแบบนี้หรอ!” 

“พี่ขอโทษนะครับ” 

“มึงหุบปากของมึงไปเลยนะอิไวท์!! เพราะมึงคนเดียวที่ทำให้ความรักของเพื่อนกูต้องพังลงไป มึงรู้มั้ยว่ามันรักพี่ไนท์มากขนาดไนท์ มึงเคยรู้อะไรเกี่ยวกับมันบ้างมั้ยมันยอมเสียสละมหาลัยที่จีนเพื่อที่จะมาเรียนที่นี่ มันเลิกแข่งรถที่มันรักมากเพราะมันรักชีวิตตัวเองมากขึ้นมันอยากใช้ชีวิตกับพี่ให้นานขึ้น มันยอมเปลี่ยนแปลงตัวเองทุกอย่างมันอ่อนโยนขึ้น มันเป็นคนที่ยิ้มมากขึ้น มันเป็นคนที่เปิดใจให้กับความรักมากขึ้น แต่ดูสิ่งที่มึงทำลงไปมึงทำลายคนดีๆคนนึงลงไปเพราะความมักง่ายของมึง แล้วผิงมันเหมือนคนไม่มีสติขับรถออกไปข้างนอกโดยที่ข้างนอกพายุก็กำลังจะเข้าโดยที่พี่ไม่คิดจะออกไปตามผิงมันเลย ถ้าอี้ผิงเป็นอะไรไปพวกพี่ทุกคนต้องรับผิดชอบ!!!” 

“งั้นเดี๋ยวหมอกกับพีชจะออกไปตามผิงเองนะคะ” 

         ตอนนี้ฉันขับรถออกมาจากคอนโดของพี่ไนท์ได้สักพักฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะไปไหนฉันไม่อยากกลับไปที่บ้านทั้งๆที่สภาพเป็นแบบนี้ แต่พายุก็แรงขึ้น ฝนกก็ตกแรงขึ้น ตอนนี้ฝนที่ตกลงมาไม่มีท่าทีว่าจะหยุดลงเลยและด้วยความที่ฉันร้องไห้มันทำให้ฉันมองอะไรยากขึ้นอีก แต่ทว่าความเร็วของรถนั้นมันไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย ฉันไม่รู้จุดมุ่งหมายปลายทางเลยว่ามันจะไปจบลงที่ตรงไหน แต่แล้วก็ 

         ปังงงงง!!!!!!!!!!! 

         มีเหตุเกิดที่ถนนXXX มีรถยนต์สองคันชนประสานงามีผู้บาดเจ็บสองราย ผู้หญิง1คน และผู้ชายอีก1คน  

“พีชๆ มีอุบัติเหตุข้างหน้าช้าลงหน่อย” 

“รถชนหรอหมอก” 

“ใช่ๆ ผิงงงง!!! ” 

“ห๊ะอะไรนะ!!” 

“พีชนั่นรถของผิงกับใครไม่รู้!” 

 

...................................................................... 

 

อ่ะอ่าวววยังไงล่ะเนี่ยยยยยิี้ผิงฉันนนน จะเป็นอะไรมั้ยเนี่ยยยยยยย 

อิไนท์นะอิไนท์อิคนใจง่ายอิคนโลเลลลลล 

ความคิดเห็น