email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

กาลเวลาผ่านไปแล้วใจยังเหมือนเดิม

ชื่อตอน : กาลเวลาผ่านไปแล้วใจยังเหมือนเดิม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มิ.ย. 2563 21:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กาลเวลาผ่านไปแล้วใจยังเหมือนเดิม
แบบอักษร

 1 ปีต่อมา

         ฉันกับพี่ไนท์เราคบกันมาได้1ปีแล้วค่ะ พี่ไนท์เป็นแฟนที่ดีมากกกก ไม่เคยมีเรื่องเจ้าชู้แม้แต่นิดเดียวดูแลฉันดีมาก แต่เรื่องรูปตั้งแต่ที่ฉันถามไปแล้วไม่ได้คำตอบกลับมาฉันก็ไม่เคยคิดที่จะถามอีกเลย ตอนนี้พี่ไนท์ก็กำลังวุ่นวายกับเรื่องฝึกงานเพราะช่วงปิดเทอมในอีกไม่กี่วันข้างหน้านี้พี่ไนท์ก็ต้องไปฝึกงานแล้ว ส่วนฉันก็ช่วงนี้ก็ต้องกลับไปนอนที่บ้านเพราะว่าพี่ไนท์เรื่องมีเรื่องเอกสารเยอะขึ้น ส่วนไอ้พีชก็อยู่กับพี่บาส ไอหมอกก็อยู่กับพี่ภัทร ส่วนห้องที่เราเคยอยู่ก็ปิดไว้ยังไม่ได้ย้ายของออก แต่อันที่จริงตัวพี่ไนท์เองก็ไม่ได้อยากให้ฉันกลับไปนอนที่บ้านเพราะเวลาฉันกลับจากดูแลร้านมันก็ดึกมากแล้วยังต้องขับรถไกลอีก และที่สำคัญพี่ไนท์ติดฉัน555555

“พี่ไนท์~~~”

“อีก3วันพี่ไนท์ก็ไปฝึกงานแล้ว อย่าไปเหล่สาวที่ไหนเข้าใจมั้ยคะผิงหวงนะ”

“ครับบบบ แล้ววันนี้ผิงกลับไปอยู่บ้านแล้วใช่มั้ยคะ ไม่อยากให้ไปเลย”

“เดี๋ยวผิงก็แวะมาหาบ่อยๆไงคะ เวลาที่พี่ไนท์ฝึกงานมาเหนื่อยจะได้พักผ่อนช่วงนี้ผิงก็อ่านหนังสือหนักด้วยจะได้ไม่กวนกันโน๊ะ”

“แฟนใครเนี่ย เข้าใจไปหมดเลย”

“แฟนพี่ไนท์ไงคะ”

         ครืนๆ

“ฮัลโหลคะ อ่อได้คะเดี๋ยวผิงเดินลงไปนะคะ”

“รถที่บ้านมาถึงแล้วหรอคะ”

“ใช่ค่ะ ผิงต้องไปแล้วพี่ไนท์ก็ดูแลตัวเองด้วยนะคะไว้ถึงบ้านแล้วผิงจะโทรหานะคะ”

“ไม่อยากให้ไปเลย”

         เขาพูดอย่างงอแงราวกับเด็กพร้อมทิ้งตัวลงมานอนที่ตักของฉัน

“ไม่เอาน่า ไม่งอแงนะคะ2เดือนเอง”

         ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากอยู๋กับเขานะคะ ฉันก็อยากอยู่กับเขาเหมือนเหมือนกันแต่ว่าถ้าเราอยู่ด้วยกันมันต้องทะเลาะกันแน่ๆเลยเพราะฉันก็ต้องอ่านหนังสือสอบส่วนพี่ไนท์ก็ต้องพัก ฉันไปอยู่บ้านก็แหมือนกันเพราะตั้งแต่เรียนมหาลัยมายังไม่ได้กลับไปอยู่บ้านเลย กลัวป๊าม๊าตัดออกจากกองมรดก5555

“ผิงต้องไปแล้วนะคะ ถ้าถึงบ้านแล้วเดี๋ยวโทรหานะจุ๊บ”

“ครับ พี่รักผิงนะ”

“เช่นกันนะคะ”

“ขอโทษนะคะ เป็นอะไรมั้ยคะ”

         หลังจากที่เราได้ร่ำลากันเสร็จฉันก็ได้เดินลงมาขึ้นรถ แต่ในระหว่างทางฉันก็ได้ชนเข้ากับผู้ชายคนหนึ่งท่าทางหน้าจะเรียนหมอนะเนี่ยดูจากหนังสือที่หล่นลง

“เดี๋ยวผิงช่วยเก็บนะ ขอโทษจริงๆนะคะ”

“มะมะไม่เป็นไรครับไม่เป็นไรจริงๆ”

         บ้าบออออ หน้าตาหวานมากกกกกกกกคนอะไรหวานกว่าฉันอีกแต่ดูดีๆทำไมหน้าตาคล้ายๆเฮียเอ็มเลยหรือว่าป๊าไปแอบไข่ไว้บ้านไหนเนี่ย5555 แต่คงจะเป็นไปไม่ได้หรอกเพราะว่าป๊ารักพวกเราจะตาย

“โอเคค่ะๆ งั้นผิงขอตัวนะคะ”

“ครับ”

         ทำไม่นะทำไมรู้สึกดีด้วยจังเลย หรือว่าฉันจะชอบเขาไม่ได้ๆแกมีพี่ไนท์อยู่แล้วนะเว้ยหยุดความคิดนี้ซะ

ณ บ้าน แซ่อี้ เจริญโรจน์สกุล

“ฮัลโหลววววววววววว สวัสดีค่ะทุกคนนนน”

“เสียงมาก่อนตัวตลอดดด”

“ไรเฮียยย บ่นไรไม่ดีใจหรอน้องกลับบ้าน”

“ดีใจที่กลับบ้าน ก็นึกว่าจะติดผัวจนลืมทางกลับบ้าน”

“แรงส์อ่ะเฮียยยย”

“อ่ะๆพอๆ เลิกเถียงกันได้แล้วผิงไปอาบน้ำนะลูกจะได้ลงมาทานข้าวแล้วม๊าก็วานไปตามป๊าที่ห้องทำงานให้ม๊าหน่อยนะ”

“รับทราบค่ะม๊า เดี๋ยวผิงมานะคะ”

         ฉันเดินขึ้นมาบนห้องหลังจากที่ถึงห้องฉันก็ได้จัดเก็บของก่อนที่จะหยิบกระเป๋าเพื่อเปิดเอาโทรศัพน์มาโทรหาพี่ไหน

         หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้

“สงสัยหลับไปแล้วมั้ง นี้ก็ค่ำแล้วพรุ่งนี้ค่อยโทรหาก็ได้”

         ติ๊ง

         ฝันดีนะคะพี่ไนท์

         ฉันส่งข้อความไปบอกพี่ไนท์สั้นๆก่อนที่จะลุกไปอาบน้ำ พออาบน้ำเสร็จฉันก็ได้ไปเดินไปตามป๊าที่ห้องทำงาน

         ก๊อกๆ ๆ ๆๆ

“ป๊าคะ ทานข้าวค่ะ”

“ป๊าคะ ป๊า”

         ทำไมไม่ตอบนะหรือว่าเป็นอะไร

“ป๊ากงั้นผิงเขาไปแล้วนะ”

         พอฉันเดินเข้ามาในห้องทำงานก็เจอแต่เอกสารที่กองอยู่บนโต๊ะ แต่ตัวคนไม่อยู่สงสัยป๊าคงไปอาบน้ำแน่ๆเลยเพราะตูเชื่อมระหว่างห้องนอนกับห้องทำงานป๊าเปิดไว้ งั้นฉันแยกเอกสารไว้ให้ป๊าดีกว่า

“อันนี้เอาไว้ตรงนี้ เอกสารนี้อยู่ด้วยกัน”

         ฉันจัดเอกสารไปพร้อมกับพูดคนเดียวไป ฉันชอบจัดเอกสารไว้ให้ป๊าแล้วป๊าก็จะชมตลอดว่าฉันจัดเอกสารเรียบร้อย แต่เอ๊ะ

“นายกรณ์ แซ่อี้ เจริญโรจน์สกุล”

         เขาเป็นใครฉัน ฉันหยิบเอกสารตรงหน้ามาดูเอกสารเรื่องเรียนของคนที่ชื่อกรณ์ แล้วก็เรื่องหุ้นโรงพยาบาลของคนชื่อกรณ์ หุ้น54% งั้นแสดงว่าคนชื่อกรณ์เป็นเจ้าของโรงพยาบาลแล้วป๊าฉันเกี่ยวอะไรกับเขาทำไมถึงใช้นามสกุลเดียวกันละ

“ผิงทำอะไรลูก”

“อ่อพอดีผิงจัดเอกสารให้ป๊าค่ะ ป๊าคะคนชื่อกรณ์เป็นใครหรอคะ”

         ฉันถามป๊าไปตรงๆเพราะความสงสัย

“ลูกบุญธรรมของป๊าหน่ะ แม่เขาเป็นเพื่อนป๊าตั้งแต่สมัยเรียนพ่อกับแม่เขาเสียชีวิตเพราะอุบัติเหตุป๊าเลยรับมาเป็นลูกบุญธรรม”

“น่าสงสารเขานะคะ แล้วเรื่องหุ้น”

“อ่อหุ้นโรงพยาบาล โรงพยาบาลนี้เป็นของพ่อกับแม่กรณ์แต่ว่ากรณ์ยังเรียนไม่จบป๊าเลยต้องเขาไปดูแลให้ทำไมหรอลูก”

“โอเคค่ะ ไม่มีอะไรหรอกป๊าผิงแค่สงสัยเฉยๆค่ะ ลงไปทานข้าวกันดีกว่านะคะ”

         ฉันไม่ได้ติดใจอะไรกับคำตอบที่ป๊าตอบมาเพราะตั้งแต่เด็กจนโตป๊าไม่เคยโกหกฉันเลย ถ้าฉันอยากได้ของสิ่งๆหนึ่งถ้าฉันบอกเหตุผลป๊าไปแล้วมันเพียงพอต่อการซื้อป๊าก็บอกว่าป๊าจะซื้อให้ และป๊าก็ไม่เคยโกหกแม้แต่ครั้งเดียว 

ความคิดเห็น