Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 5

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 28 มิ.ย. 2563 16:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5
แบบอักษร

"เลิกเรียนกี่โมงเดี๋ยวพี่มารับ"

 

อัครินทร์เอ่ยขึ้นเมื่อรถที่ตนขับมาจอดอยู่หน้าตึกเรียนของโปรดปราน ความจริงที่ทำงานเขากับอีกคนอยู่คนละทางด้วยซ้ำแต่เขาก็ยืนยันจะมารับมาส่งด้วยตัวเอง ทั้งหมดก็เพราะเป็นห่วงนั่นแหละ

 

"บ่ายสามครับ"

 

วันนี้วันเปิดเรียนวันแรกของโปรดปราน ตามตารางเรียนแล้วก็เป็นอย่างนั้น เขารู้สึกกังวลเล็กน้อยกับการอยู่ในสังคมใหม่แบบนี้ เขาจะเจอเพื่อนที่ดีไหม? เขาจะปรับตัวได้หรือเปล่า? ด้วยนิสัยเข้ากับคนง่ายทำให้เขารู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง

 

แต่ไม่เลยสำหรับอัครินทร์ ในสายตาเขาโปรดปรานก็แค่เด็กน้อยไร้เดียงสาไม่ทันคนดีๆนี่เอง

 

จะไม่ให้เขาห่วงได้อย่างไร...

 

"ถ้ามีอะไรก็โทรมารู้มั้ย?"

 

"รับทราบครับ! โปรดจะไม่ดื้อไม่ซนให้พี่อัคต้องปวดหัวเลย เอ่อ..."

 

ใบหน้าทะเล้นดูสดใสร่าเริงอีกทั้งการแทนตัวเองด้วยชื่อทำให้อัครินทร์ไม่ชินเอาเสียเลย เขามองตามท่าทางอีกคนที่คงเผลอหลุดพูดแบบนั้นออกมาอย่างนึกเอ็นดูจนรอยยิ้มจางๆปรากฎบนใบหน้าหล่อเหลาของตัวเองอย่างลืมตัว

 

"คือ...งั้นผมไปก่อนนะครับ สวัสดีครับ"

 

โปรดปรานลุกลี้ลุกลนพูดตะกุกตะกักก่อนจะรีบเปิดประตูลุกออกไป ปล่อยให้อีกคนยิ้มตามหลังให้กับท่าทางน่ารักๆของเจ้าตัว

 

"ลนอะไรขนาดนั้น"

 

อัครินทร์ส่ายหัวไปมาก่อนจะขับรถออกไป วันนี้เขามีงานนอกสถานที่เพราะต้องไปดูสถานที่สำหรับถ่ายพรีเวดดิ้งที่รับงานมาก่อนหน้านี้ สำหรับงานเขาไม่ห่วงอะไรมากหรอก เขาห่วงเด็กน้อยของเขามากกว่า ยิ่งไม่ทันคนอยู่ด้วยถ้าโดนแกล้งขึ้นมาจะทำยังไง อดห่วงไม่ได้จริงๆ

 

 

 

 

โปรด ทำอะไรอยู่?

 

มือหนากดส่งข้อความหาอีกคนที่ทำให้เขาไม่มีจิตใจจดจ่อกับงานได้เท่าที่ควร เขาเอาแต่นึกเป็นห่วงอีกคนเพราะกลัวจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น เวลาพักเที่ยงแบบนี้คนตัวเล็กก็คงจะพักทานข้าวอยู่เลยส่งข้อความเพื่อไถ่ถามความเป็นไป

 

"เป็นอะไรเอาแต่จ้องมือถือ?"

 

ศรันย์ถามขึ้นเมื่อเห็นใบหน้าเครียดๆของเพื่อนตนที่นั่งทานข้าวอยู่ตรงข้ามแต่ไม่ได้สนใจข้าวในจานเลยสักนิด

 

"เปล่า ไม่มีไร" บอกอีกคนด้วยน้ำเสียงนิ่งๆก่อนจะวางมือถือลง

 

"เออๆ กินข้าว เดี๋ยวต้องไปดูต่ออีกที่นึง ไอ้วารอนานแล้ว"

 

ศรันย์บอกปัดไปเพราะถ้าอีกคนไม่บอกเขาก็ไม่ทักท้วงอะไรมาก เขารู้ว่าเพื่อนของเขาน่ะปากแข็งจะตายไป ถ้าเจ้าตัวไม่บอกเองถามเท่าไรก็ไม่ยอมบอกหรอก

 

เรื่องโปรดปรานก็เช่นกัน อัครินทร์บอกว่ารับน้องมาอยู่ด้วยแต่ก็ไม่ได้ใส่รายละเอียดอะไรมากมายเพราะเขาก็ไม่รู้ว่าจะบอกคนอื่นให้รับรู้ไปเพื่ออะไร มันไม่ใช่เรื่องใหญ่โตที่ต้องป่าวประกาศขนาดนั้น

 

ติ๊ง!

 

เสียงข้อความดังขึ้นทำเอาอัครินทร์รีบเปิดขึ้นมาดูอย่างใจร้อน เขาส่งไปนานแล้วแต่อีกคนพึ่งจะตอบกลับเขา

 

ตั้งสิบนาทีเลยนะ...

 

ทานข้าวอยู่ครับ

 

พี่อัคๆผมมีเพื่อนใหม่ด้วยนะตั้งสองคนแน่ะ

 

ใบหน้าจากที่ตอนแรกดูเครียดๆของอัครินทร์กลับถูกแต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้มเล็กๆผุดขึ้นมาแทน เขาแค่นึกขำที่อีกคนทำเหมือนเด็กน้อยซึ่งก็เป็นเด็กน้อยจริงๆนั่นแหละ เพราะไม่มีผู้ใหญ่คนไหนเขาคอยรายงานให้คนอื่นฟังหรอกนะว่าตัวเองมีเพื่อนใหม่เหมือนพึ่งได้เข้าโรงเรียนวันแรกยังไงยังงั้น

 

อืม ดูแลตัวเองดีๆ

 

เป็นห่วงผมหรอ?

 

อืม

 

มือหนาปิดมือถือก่อนจะยัดมันใส่ในกระเป๋ากางเกงแล้วหันมาสนใจข้าวที่อยู่ในจานอย่างคนอารมณ์ดี อัครินทร์กำลังยิ้มแบบที่ไม่เคยยิ้มมาก่อน

 

"มึงบ้าป้ะเนี่ยยิ้มกับมือถือ ฮั่นแน่...หรือว่ามึงซุกเด็กไว้"

 

"เด็กอะไร ไม่มีทั้งนั้นอ่ะ"

 

"แหมๆ โมโหกลบเกลื่อน"

 

"รีบๆกิน"

 

เขาคงบ้าจริงๆอย่างที่เพื่อนของเขาพูดนั่นแหละ

 

"แล้วกับเอยนี่ยังไงวะ? กูเห็นวันก่อนมึงบอกว่าอยู่กับเขา"

 

อัครินทร์เงยหน้าขึ้นมองศรันย์ก่อนจะก้มลงมองข้าวที่พร่องไปเล็กน้อย เขาไม่ได้สนใจมันแต่กำลังคิดถึงสิ่งที่เพื่อนตนถามพร้อมกับมือที่ถือช้อนเขี่ยข้าวไปมาอย่างเลื่อนลอย

 

"ก็ไม่ไง เขาโทรมาร้องไห้ให้กูไปหา"

 

"อีกแล้วเหรอวะ? แล้วมึงก็ไปเนี่ยนะ!?"

 

"อืม"

 

เป็นอย่างที่ศรันย์พูด เขามักจะออกไปหาเอิงเอยทุกครั้งที่อีกคนขอ และเขาก็ยอมอีกคนมาโดยตลอด

 

"มึงนี่จริงๆเลย มึงเลิกกับเขาไปแล้วนะเว้ย แถมเขาก็มีผัวใหม่ไปแล้วด้วย แล้วกูก็งงมากทำไมจะต้องโทรมาหามึงทุกครั้งที่ทะเลาะกับผัวใหม่ด้วยวะ"

 

"พูดให้มันดีๆหน่อย"

 

"ไม่อ่ะ มึงไม่ต้องปกป้องเขา กูบอกเลยว่ากูไม่โอเคตั้งแต่คบกับมึงละ แต่กูเคารพการตัดสินใจของมึงไงเลยไม่ได้เข้าไปยุ่ง มีอย่างที่ไหนตอนทะเลาะกับมึงก็ไปให้ผู้ชายอีกคนปลอบ เหอะ"

 

"ไอ้รันย์"

 

"เออ แล้วแต่มึง เจ็บแล้วไม่จำ"

 

ยอมรับว่าที่ศรันย์พูดมาคือความจริงทุกอย่าง ก่อนหน้านี้เขาคบกับเอิงเอยได้ปีกว่าแต่ก็ต้องเลิกกัน เอิงเอยขอเลิกกับเขาด้วยเหตุผลที่ว่าเขาไม่มีเวลาให้ ก็จริงเพราะช่วงนั้นเขาต้องรับงานหลายที่จนบางทีก็โหมงานหนักเกินไป

 

 

ถึงจะเลิกกันได้เกือบห้าเดือนแถมอีกคนก็มีแฟนใหม่แล้วแต่ทุกครั้งที่เอิงเอยทะเลาะกับแฟนก็มักจะโทรมาให้เขาไปหาอยู่ร่ำไป เขาไม่ปฏิเสธอาจเพราะยังรักอีกคนอยู่ ไม่อยากเห็นอีกคนเจ็บหรือมีน้ำตา เพราะแบบนั้นเลยทำให้เขาต้องยอมทุกครั้ง

 

ยอมเจ็บซ้ำๆ...

 

 

 

 

 

"พี่อัค!"

 

เสียงเด็กน้อยเจื้อยแจ้วดังเข้ามาเมื่อเขาลดกระจกรถลงข้างหนึ่ง โปรดปรานรีบวิ่งมาหาอัครินทร์ทันทีที่เห็นรถเขา เป็นเด็กที่ไม่รู้จักโตเสียจริงๆ

 

"สวัสดีครับ พี่อัค นี่เพื่อนใหม่ผมชื่อไวน์กับนัท"

 

โปรดปรานยิ้มกว้างยามเอ่ยแนะนำเพื่อนใหม่ที่ยืนข้างๆตนให้พี่ชายตัวโตได้รู้จักอย่างภูมิใจ อัครินทร์มองไปยังผู้ชายสองคนที่โปรดปรานแนะนำอย่างสำรวจก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อยเป็นการทักทาย เพื่อนใหม่ที่ว่าตัวโตกว่าโปรดปรานไม่มาก อีกทั้งหน้าตาจิ้มลิ้มคงถูกใจเด็กน้อยของเขาจนต้องดีใจออกนอกหน้าขนาดนั้น

 

"งั้นเราไปก่อนนะ พรุ่งนี้เจอกัน"

 

โปรดปรานร่ำลาเพื่อนก่อนจะเปิดประตูเข้ามานั่งข้างคนขับพร้อมกับส่งยิ้มให้คนข้างๆอย่างสดใส

 

"เป็นบ้าหรอยิ้มอะไรนักหนา"

 

ร่างหนาเอ่ยเสียงเรียบก่อนจะเคลื่อนรถออกไปโดยไม่ได้มองมาที่คนตัวเล็กที่หุบยิ้มแทบจะทันทีที่เขาพูดจบ ไม่รู้ว่าโปรดปรานอารมณ์ดีอะไรถึงได้ยิ้มแก้มแทบปริมาขนาดนั้น

 

"แล้วนั่นอะไร?"

 

อัครินทร์ถามขึ้นเมื่อมองไปเห็นกล่องอะไรบางอย่างที่อยู่ในมือของโปรดปรานอย่างสงสัย

 

"อ้อ ช็อกโกแลตครับ"

 

"เอามาจากไหน?"

 

"ก็...เพื่อนให้มาครับ"

 

"ทำไมต้องให้?"

 

เสียงเรียบที่อัครินทร์เอ่ยถามออกมาทำให้คนตัวเล็กเดาอารมณ์อีกคนไม่ถูก เขาไม่รู้ว่าคนตัวโตกำลังคิดอะไรอยู่ ถ้าบอกความจริงไปอีกคนจะโกรธเขาหรือเปล่า

 

"คือ...เขาบอกว่าจะได้รู้จักกันมากขึ้นครับ"

 

"เพื่อนคนไหน!?"

 

โปรดปรานสะดุ้งเล็กน้อยเพราะน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปของอีกคน อยู่ๆเขาก็รู้สึกกลัวอีกคนขึ้นมาจนไม่กล้ามองหน้า

 

"ใช่สองคนนั้นหรือเปล่า? โปรด"

 

"มะไม่ใช่ครับ คือเป็นเพื่อนห้องเดียวกันครับ"

 

"คราวหลังอย่ารับของสุ่มสี่สุ่มห้า รู้จักเขาดีแล้วหรือไงถึงรับของไว้อ่ะ"

 

"แต่..."

 

"จะไม่ฟังกันแล้วใช่มั้ย?"

 

"เปล่าครับ"

 

"ดี ที่นี่พี่เป็นผู้ปกครองเรา พี่บอกอะไรเราก็ต้องฟัง อย่าดื้อให้มาก"

 

"ครับ"

 

โปรดปรานไม่เข้าใจในสิ่งที่อีกคนพูดสักเท่าไรแต่ก็ยอมตกปากรับคำ ก็ถ้าไม่ยอมเชื่อฟังอีกคนเขาจะเชื่อใครได้อีกล่ะ

 

โปรดปรานน่ะไว้ใจอัครินทร์ที่สุดแล้ว...

 

 

 

 

 

 

-------------------------

หวงน้องก็บอกกกก

 

เม้นท์กันมาได้นะทุกคน

 

อาจจะอัพช้าเพราะช่วงนี้เราไม่ค่อยว่าง แต่จะอัพเรื่อยๆนะ ไม่หายไปไหนจ้า♥️

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น