ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ ๔ โจเซฟ ๒

ชื่อตอน : บทที่ ๔ โจเซฟ ๒

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 601

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 09 มิ.ย. 2563 20:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ ๔ โจเซฟ ๒
แบบอักษร

"ไม่ไปกับพวกเขาจะดีหรอ?" โจเซฟพูดตั้งแต่นั่งมา ไม่สิ ต้องตั้งแต่เดินเข้ามามีหลายคนเข้ามาชวนลูเซียนไปนั่งด้วย ก็แน่ล่ะลูเซี่ยนฮอตจะตาย "ก็ฉันอยากอยู่กับนายนี่" ลูเซี่ยนดื่มน้ำในแก้วใส นัยน์ตาหนึ่งคู่มองมาที่โจเซฟ "ตามใจ" ทำไมเขาถึงพูดประโยคหน้าอายแบบนั้นได้กัน? แก้มของโจเซฟขึ้นสีแดงระเรื่อ ดวงตาแสร้งมองไปยังอาหารตรงหน้า

"ว่าแต่ไอ้นั่นอร่อยไหม?" ลูเซี่ยนชี้มาที่ไก่ทอดในจานโจเซฟ "อืม ใช้ได้เลย ลองกินดูไหม?" เมื่อถูกถามในสิ่งที่ชอบ ก็เป็นเรื่องธรรมดาที่จะต้องเสนอออกไปอย่างไม่รู้ตัว "ป้อนหน่อยสิ" ลูเซี่ยนยื่นหน้าเข้ามา เอาอีกแล้ว ลูเซี่ยนกำลังขอในสิ่งที่เขาปฎิเสธไม่ได้ โจเซฟใช้ซ่อมจิ้มชิ้นไก่ขึ้นมา ส่งเข้าปากที่อ้ารอไว้ รู้สึกเหมือนวินาทีนานเป็นชั่วโมงกว่าที่ซ่อมจะออกจากปากลูเซี่ยน

ดวงตาของลูเซี่ยนที่มองมาทางเขาเหมือนต้องการสื่ออะไรบางอย่าง แต่เพียงพริบตาเดียวก็หายไปและกลับมาเป็นเหมือนเดิม "กินต่อสิ อิ่มแล้วหรอ?" เมื่อเห็นโจเซฟนิ่งไปลูเซี่ยนจึงทักขึ้น "เปล่า" โจเซฟส่ายหน้า ใช้ซ่อมอันเดิมจิ้มอาหารเข้าปากอย่างไม่คิดอะไร 

ลูเซี่ยนมองมาทางโจเซฟ เขายกยิ้มอย่างพอใจโดยที่โจเซฟไม่เห็น "ฉันกลับก่อนนะ" ลูเซี่ยนขยี้หัวโจเซฟจนมันฟูขึ้นเล็กน้อย "อืม" โจเซฟกลืนอาหารลงคอ 

ดอกกุหลาบสีส้ม หมายถึงความรัก ความหลงไหลและความต้องการ ใช่แล้ว มันถูกวางไว้บนกลางเตียงของโจเซฟ จะทำยังไงดี สตอล์กเกอร์ไม่เคยให้อะไรแบบนี้นี่? ถ้าเกิดเอาไปทิ้งจะโดนฆ่าไหม? 

คิดอยู่ไม่กี่นาทีโจเซฟจึงถอนหายใจ เขาเลือกที่จะวางมันไว้บนหัวเตียง ให้มันแห้งตายไปเองละกัน โจเซฟมองนาฬิกา "ต้องอาบน้ำแล้ว" โจเซฟโยนเสื้อผ้าที่ถอดแล้วใส่ตระกร้า แต่มันดันไม่ลงนี่สิ 

เดี๋ยวค่อยมาเก็บ เขาคิดอย่างขี้เกียด โจเซฟล็อคประตูถอดปลอกคอสีเงินแขวนไว้ข้างกระจก ใคร!? กระจกสะท้อนเงาคนที่อยู่หลังประตู เนื่องจากประตูทำจากกระจกขุ่นจึงเห็นเป็นเงาคนเบลอๆ

โจเซฟเบิกตากว้างอยากตกใจ คนที่อยู่ด้านหลังประตูโบกมือเหมือนเป็นการทักทาย โจเซฟใส่ปลอกคอ หยิบเสื้อผ้าด้านข้างมาสวมปิดร่างกาย เดินผ่านเตียงที่สะอาดเรียบร้อย สายตาเหลือบไปเห็นดอกไม้หายไปแล้ว... มาเอาคืนงั้นหรอ?

ยังไม่ใช่เวลามาสงสัย โจเซฟวิ่งออกไปนอกประตู โจเซฟเห็นเเผ่นหลังของสต๊อกเกอร์อยู่อีกฝากของถนน เพียงพริบตาเดียวก็โดนฝูงคนมากมายกลืนหายไป แต่โจเซฟไม่ได้ตกใจกับสิ่งนั้น

เขาเพียงแค่ตกใจในเรื่องที่พึ่งรู้ สตอล์กเกอร์เป็นผู้ชาย

....

"ไหวไหม?" ลูเซี่ยนสางผมโจเซฟที่นอนคว่ำหน้าบนโต๊ะ "ไม่ไหว เมื่อคืนฉันไม่ได้นอนเลย" ความในใจถูกบอกออกไปเป็นบางส่วน เมื่อคืนเขานั่งเฝ้าสตอก์ลเกอร์ทั้งคืน แต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงา ทำให้โจเซฟเสียเวลานอนเปล่าๆไป วันนี้ พรุ่งนี้ หรือมะรืนก็คงนอนไม่หลับแน่ๆ 

ทำยังไงดี? "ทำไมล่ะ เรื่องงานหรอ" เหมือนว่าเสียงจะอยู่ใกล้หูขึ้นทุกที "เปล่า" ถ้าเป็นเรื่องงานก็ดีน่ะสิ งาน... "ฉันไปส่งงานก่อนนะ!" ลืมสนิทเลย โจเซฟหยิบกระดาษที่เย็บมุมอย่างเรียบร้อยออกจากกระเป๋า มองดูเวลาจากข้อมือข้างซ้าย อีกห้านาที

"แฮ่ก แฮ่ก" เหนื่อยชะมัดแต่อย่างน้อยก็ทันเวลา "วันนี้เธอมาส่งช้านะ เป็นอะไรไป" มืออุ่นจับไหล่โจเซฟเบาๆ ส่วนมืออีกข้างเอื้อมไปล็อคประตู ดวงตาสีดำสนิทจ้องลงไปหาเสื้อที่เปียกเหงื่อจะเห็นแผ่นอก เม็ดอกสองข้างชูชันจนหยุดมองไม่ได้

"เกิดปัญหา..ขึ้นนิดหน่อยครับ" ไม่ชินเลยเวลาคุยกับคนๆนี้ ไม่ว่าจะกี่ครั้งก็ตาม "อืม ถ้าเป็นเธอไม่เป็นไรอยู่แล้ว กลัวหรอ?" คางของโจเซฟถูกเชยขึ้น 

ดวงตาของโจเซฟสั่นระริกอยู่ภายใน ใบหน้านั้นเริ่มคืบคลานเข้ามาใกล้ "อะอาจารย์ครับ" โจเซฟดันแผงอกตรงหน้าไว้ไม่ให้เข้ามาใกล้กว่านี้ "เธอจะปล่อยให้ฉันรอไปถึงเมื่อไหร่?" ดวงตาของนักล่า มองมาที่โจเซฟ 

"เฮือก!" ฟีโรโมนของอัลฟ่ากำลังกดขี่โจเซฟ "หยุดเถอะครับ" แขนของเขาโดนรวบไว้เหนือหัว "ฉันต้องการเธอ เธอก็รู้นี่ เพราะฉะนั้นเธอควรหยุดเล่นตัวได้แล้ว" ภาพของดอกกุหลาบหลาบสีส้ม ไหลเข้ามาในหัว เข็มขัด กางเกง ถูกถอดออกไปกองบนพื้น 

"ช่วยด้วย" น้ำเสียงที่สั่นผวายิ่งกว่าเห็นผีถูกปล่อยออกมา "งานอดิเรกไม่แย่ไปหน่อยหรอครับ อาจารย์?" ลูเซี่ยนถีบประตูเข้ามา ส่งผลให้เป็นจุดสนใจ ทุกๆคนเข้ามามุงดูอย่างรวดเร็ว เลนส์กล้องหลากหลายตัวจับจ้องมาหาโจเซฟที่โดนคล่อม "ทั้งๆที่เธออ่อยฉันก่อนแท้ๆ" เสียงงืมงำถูกปล่อยออกมา

"เชิญไปอธิบายต่อที่โรงพักนะครับ" ลูเซี่ยนหยิบกางเกงมาใส่ให้โจเซฟ "ลูเซี่ยน" โจเซฟเรียกชื่อคนที่กำลังอุ้มเขาขึ้น "ฉัน...ไม่เคยอ่อยเขา" เสียงเบาหวิวหลุดออกมาจากปากโจเซฟ "ฉันรู้" ลูเซี่ยนตอบหมวกใบใหญ่ถูกย้ายมาที่หัวของโจเซฟ "ใส่ไว้ดีกว่านะ ต้องอยู่สภาพนี้จนถึงรถฉันเลย" น้ำเสียงที่ส่งมาทำให้โจเซฟรู้สึกสบายใจ

"เล่าให้ฉันฟังก็ได้นะเรื่องของนายน่ะ" โจเซฟนั่งก้มหน้ากอดตัวเองอยู่ที่เบาะข้างๆ "ฉันรู้ว่านายกลัว" ฝ่ามืออุ่นลูบแผ่นหลังโจเซฟขึ้นลงอย่างปลอบโยน "แต่มันก็ดีกว่าเก็บไว้คนเดียวนะ" ลูเซี่ยนเติมยิ้มบนใบหน้า 

โจเซฟสูดหายใจเข้า เขาเล่าเรื่องทั้งหมดออกมา "นายเลยคิดว่าอาจารย์คือสตอล์กเกอร์คนนั้นสินะ?" โจเซฟพยักหน้า "โอกาสสูงเลยล่ะ เกิดเรื่องแบบนี้แล้วนายไม่ควรอยู่คนเดียวนะ" 

"ฉันรู้ " โจเซฟพยักหน้า ตอนนี้สมองเขามันทื่อไปหมด คิดอะไรไม่ออกแล้ว "มาอยู่กับฉันไหม?" 

ความคิดเห็น