Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มิ.ย. 2563 01:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4
แบบอักษร

 

ครืดดด ครืดดดด

 

"เดี๋ยวก่อนครับ"

 

โปรดปรานร้องบอกอีกคนหลังได้ยินเสียงเรียกเข้ามือถือตน

 

"หืม?"

 

"พี่อัค"

 

มือบางหยิบมือถือขึ้นมาดูก่อนจะเห็นชื่อคนที่เขารอบนหน้าจอ

 

"อัค?"

 

ธันวาแปลกใจเล็กน้อยเพราะชื่อที่อีกคนเอ่ยมันคล้ายกับชื่อของคนที่เขารู้จัก แต่ก็คงไม่ใช่คนเดียวกันหรอก มันจะบังเอิญเกินไปแล้วถ้าเป็นอย่างนั้น

 

"พี่อัค" มือบางกดรับสายก่อนจะเรียกคนในสาย

 

"หายไปไหน พี่มาหาเราที่คาเฟ่แต่ไม่เจอ"

 

"ผม..."

 

"พี่ถามว่าอยู่ไหน!"

 

โปรดปรานสะดุ้งเพราะเสียงตะคอกของอีกคนดูน่ากลัว มือบางสั่นน้อยๆพร้อมกับหยดน้ำตาที่ร่วงหล่น

 

"ฮึก..."

 

"เดี๋ยวพี่คุยเองครับ"

 

ธันวาดึงมือถือออกจากมืออีกคนเพราะทนไม่ได้ที่อยู่ๆร่างบางก็ร้องออกมา เขาตัดสินใจถือวิสาสะคุยเองดีกว่า

 

"คุณ"

 

"ใคร? โปรดอยู่ไหน?"

 

"น้องโปรดอยู่กับผมครับ"

 

พอได้ยินเสียงปลายสายธันวาก็รู้สึกคุ้นเหมือนเคยได้ยินมาก่อน แต่ก็คิดว่าคงไม่ใช่อย่างที่ตนคิดเลยตอบกลับไป

 

"คุณเป็นใคร?"

 

"ผมธันวาครับเป็นคนช่วยน้องไว้เพราะน้องมาเป็นลมอยู่หน้าบ้านผม"

 

"ธันวา?"

 

"ครับ คุณสะดวกมารับเองไหมหรือให้ผมไปส่ง?"

 

"ไอ้วา"

 

"...."

 

"ไอ้วาใช่มั้ย? กูอัคนะ"

 

"เดี๋ยว มึงจริงๆเหรอ?"

 

"เออ กูก็ว่าทำไมเสียงคุ้นๆ"

 

"น้องอยู่บ้านกูมึงรีบมาเลยก่อนฝนจะตก"

 

"เออๆกูฝากก่อน จะรีบไป"

 

ธันวากดวางสายก่อนจะยื่นมือถือคืนให้โปรดปรานที่นั่งแววตาเศร้าสร้อย ใบหน้าหวานเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาแม้จะหยุดร้องไห้แล้วก็ตาม

 

"น้องเป็นอะไรกับไอ้อัค?"

 

"เอ่อ...เป็นพี่น้องครับ"

 

โปรดปรานเงยหน้ามองคนถามพร้อมกับตอบไปด้วยใบหน้าสงสัย ทำไมอีกคนถึงพูดถึงอัครินทร์เหมือนกับรู้จักกัน

 

"พี่กับมันเป็นเพื่อนกัน แล้วทำไมมันถึงปล่อยเรามาคนเดียวได้ล่ะ?"

 

"คือ..."

 

โปรดปรานไม่รู้ว่าอีกคนไว้ใจได้แค่ไหนแต่จากการที่ทั้งคู่คุยกันเมื่อสักครู่ก็คงถือว่าสนิทกันอยู่มาก เขายอมปริปากเล่าทุกอย่างให้ธันวาฟังทั้งหมดถึงเรื่องที่เกิดขึ้น

 

"ทำไมมันนิสัยเสียแบบนี้ แล้วนี่ถ้าพี่ไม่เป็นคนเจอเราจะเกิดอะไรขึ้น เฮ้อ...ไอ้อัคนะไอ้อัค"

 

"อย่าว่าพี่อัคเลยครับ ผิดที่ผมเองไม่ยอมรอพี่เขาอยู่ที่นั่น"

 

"แต่มันก็ทำไม่ถูกไงครับ"

 

"ไอ้วา"

 

เสียงอัครินทร์ดังเข้ามาทำให้ทั้งคู่หันไปมอง ร่างหนาสาวเท้ายาวๆเข้ามาด้วยความรีบร้อน สายตาจับจ้องไปยังคนตัวเล็กที่นั่งก้มหน้านิ่งเพราะความรู้สึกผิด อัครินทร์อาจจะดุเขาอีกก็ได้ ก็เขาทำให้อีกคนโกรธนี่

 

"มึง..."

 

"กูพาโปรดกลับก่อน ไว้ค่อยคุยทีหลัง"

 

"พี่อัค..."

 

"โปรดลุก"

 

"ครับ"

 

น้ำเสียงนิ่งเรียบทำให้โปรดปรานรู้สึกกลัว ร่างเล็กลุกขึ้นตามแรงกระชากของคนตัวใหญ่กว่าจนรู้สึกเจ็บที่ข้อมือ เขาไม่กล้าสู้หน้าของอีกคนเพราะอัครินทร์เวลาโกรธมันดูน่ากลัวมากสำหรับเขา

 

 

 

โปรดปรานเดินตามคนตัวโตกว่าเข้ามาภายในห้องด้วยความเงียบ ความเยือกเย็นในใจทำเอาเขาขนลุกชัน ทำได้แค่เพียงสงบเสงี่ยมไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากใดๆ

 

"พี่อัค..."

 

คนตัวเล็กเอ่ยเรียกอีกคนที่กำลังจะเดินหนีเข้าห้องนอนไป เขาก็แค่อยากคุยให้เข้าใจไม่อยากอยู่กันแบบอึดอัดอย่างนี้

 

"ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เดี๋ยวไม่สบาย"

 

"แต่พี่โกรธผม พี่ไม่คุยกับผม ฮึก!"

 

"...."

 

อัครินทร์รู้ว่าอีกคนกำลังร้องไห้แม้จะยืนหันหลังให้ คนตัวเล็กกำลังกลั้นเสียงสะอื้นไม่ให้เล็ดลอดออกมา ถึงอย่างนั้นในห้องที่เงียบกริบแบบนี้แม้แต่เสียงหายใจก็ยังได้ยิน

 

"พี่อัค! ฮือออ"

 

โปรดปรานใจหายวาบเมื่ออัครินทร์ไม่ได้สนใจที่เขาพูดแถมยังเดินหนีเขาไปเฉยๆโดยไม่พูดไม่จา เขาแค่ไม่อยากให้อีกคนโกรธเขา ภายในใจรู้สึกจุกจนร่างบางๆลงไปสะอื้นไห้ที่พื้นอย่างหมดแรง โปรดปรานหวั่นไหวทุกครั้งถ้าเป็นเรื่องของอีกคน

 

เหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน...

 

"โปรด ลุกขึ้นมา"

 

อัครินทร์พยายามทำใจแข็งที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขายอมอ่อนให้อีกคนตั้งแต่เห็นดวงตาแดงก่ำด้วยซ้ำ ไม่ใช่ว่าเขาโกรธที่อีกคนหายไปจนไปเป็นลมเป็นแล้ง แต่เขากำลังโกรธที่ตัวเองทิ้งให้อีกคนอยู่ลำพังในที่แบบนั้น โกรธที่เขาปล่อยให้อีกคนรอ...

 

"ฮึก พี่อัคโกรธผม ผมขอโทษ"

 

"ไม่ต้องขอโทษ ไม่ได้โกรธ"

 

ว่าพลางดึงคนตัวเล็กให้ลุกขึ้นก่อนจะพาเดินมานั่งที่โซฟาตัวใหญ่กลางห้อง อัครินทร์นึกเจ็บใจตัวเองที่ทิ้งให้อีกคนอยู่คนเดียวเพราะนอกจากเขาอีกคนก็ไม่ได้รู้จักใครอีกแล้ว

 

"หยุดร้องก่อน โตแล้วนะทำไมขี้แยจังเลย"

 

ปากก็บ่นไปแต่มือหนาก็ช่วยปัดช่วยเช็ดน้ำตาออกให้คนน้องอย่างเบามือ

 

"พอดีพี่...พี่มีธุระด่วนเลยรีบออกมา ขอโทษที่ไม่ได้บอก"

 

"ผมกลัว...กลัวตอนที่ไม่มีพี่อยู่ด้วย"

 

มือบางจับมือหนาที่เช็ดน้ำตาตนอยู่มาแนบไว้ที่ข้างแก้ม เอียงหัวลงเล็กน้อยเพื่อให้อิงซบกับมือของอีกคนได้ถนัด โปรดปรานพูดความรู้สึกออกมาจริงๆตามที่คิด ตอนนั้นเขารู้สึกกลัวเพราะอะไรหลายๆอย่างที่เขาไม่คุ้นชิน เวลาไม่มีอีกคนอยู่ข้างๆเขาก็ไปต่อไม่ถูก

 

"วันหลังอย่าเดินออกมาอีกรู้มั้ย?"

 

"หมายความว่าพี่จะทิ้งให้ผมรออีกงั้นเหรอ?"

 

"ไม่ใช่ พี่หมายถึง..."

 

"ผมรู้ ผมคิดแค่ว่าพี่ลืมผมแล้ว"

 

อัครินทร์มองสบตาเด็กน้อยตรงหน้าเขาอย่างรู้สึกผิด เขาผิดจริงๆนั่นแหละ เขาลืมเสียสนิทเลยว่าปล่อยให้อีกคนรอส่วนเขาก็ออกมาโดยไม่ได้บอกได้กล่าวอะไร ถ้าอีกคนเป็นอะไรไปทั้งหมดก็คงต้องโทษมาที่เขาเพียงคนเดียว

 

"อืม ขอโทษ จะไม่ทำแบบนั้นแล้ว ตอนนี้ไปอาบน้ำก่อนนะจะได้ออกมากินข้าวกัน หิวแล้วใช่มั้ย?"

 

"ครับ"

 

โปรดปรานยิ้มให้อัครินทร์พร้อมๆกับมือหนาที่เลื่อนไปลูบผมดำขลับของอีกคนอย่างปลอบโยน ไม่รู้ทำไมเขาถึงได้ละเลยเด็กตรงหน้าเขาไปได้ทั้งๆที่โปรดปรานน่ะ...

 

น่าเอ็นดูเสียยิ่งกว่าอะไร

 

 

 

 

 

 

------------------------

 

เปิดเรื่องใหม่อีกแล้ว เรื่องนี้ไม่ม่ามากเอาแค่พอกรุบกริบๆ😁

 

 

 

 

ความคิดเห็น