email-icon

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาสนับสนุนและอ่านนิยายจากนักเขียนธรรมดาคนนี้นะคะ ขอบคุณสำหรับ💲และ 🔑 นะคะ จะพยายามเขียนออกมาให้ดีที่สุดค่ะ 😊

EP.2 : ตอน เด็กขาย?

ชื่อตอน : EP.2 : ตอน เด็กขาย?

คำค้น : เมียมาเฟีย นิ่ง ปากร้าย มาเฟีย หมอ ดาร์ก ไทป์

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 08 มิ.ย. 2563 22:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.2 : ตอน เด็กขาย?
แบบอักษร

 

@ ผับAK 

ทั้งที่เพิ่งออกเวรมาแต่ร่างเล็กกลับต้องลากสังขารที่อ่อนล้าและอ่อนแรงจากการทำงานมาสิงสถิตที่ผับของอัคคี เพราะคำชวนเชิงข่มขู่ของเซนเพื่อนในกลุ่ม แต่พอมาถึงแทนที่จะอารมณ์ดีเขากลับต้องมานั่งหวุดหวิดเพราะไอ้เพื่อนเวรมันไม่ได้สนใจเขาเลยสักนิดเอาแต่ซุกหน้าลงกับอกของสาวข้างกาย ส่วนไอ้เจ้าของผับอย่างอัคคีเอาแต่บ้างานไม่ยอมลงมาข้างล่าง เพียงแต่สั่งให้ลูกน้องมาคอยดูแลพวกเขาก็เท่านั้น 

"ถ้ามึงตามมาเพื่อให้กูมาดูมันเอากับเด็กกูจะกลับไปนอนแล้วนะ แค่ทำงานก็เหนื่อยพอแล้ว แทนที่กูจะได้กลับบ้านไปพักผ่อนแต่มึงกลับใก้กูมานั่งเฝ้ามาเอาเด็กที่ผับเนี่ยนะ เพื่ออะไรว่ะ!! กูมีงานมีการต้องทำนะไม่ได้อยู่ว่าคงเฉยๆแบบมึง!!" 

ไทป์ หรือคุณหมอไทป์ ธนัชชัย ลุกขึ้นยืนเท้าเอวก่อนจะมองหน้าเพื่อนที่ยอมเงยหน้าขึ้นมามองเขาด้วยสายตาโกรธแบบสุดๆ ถ้าไม่ติดว่าคบกันมานานจนรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังแกล้งตนอยู่ระเบิดอาจจะลงไปแล้วก็เป็นได้ 

"เออๆเลิกก็ได้ว่ะ...ออกไปก่อน" 

เซน หรือ เชตวัน เอ่ยขึ้นก่อนจะไล่สาวข้างกายให้ลุกออกไปเมื่อเห็นว่าเพื่อนตัวเล็กของตนเริ่มจะโมโหแล้ว 

"ใจเย็นๆดิว่ะนั่งก่อนๆ"ชายหนุ่มพูดขึ้นก่อนจะตบที่โซฟาเพื่อให้ร่างเล็กนั่งลง ซึ่งไทป์ก็ยอมนั่งแต่ยังจ้องหน้าอีกฝ่ายไม่หยุด 

"ตกลงมึงเรียกกูออกมาทำไม มึงไม่รู้หรอว่าหมออย่างกูสิ่งแรกที่อยากทำออกออกเวรแบบนี้คือกลับบ้านไปพักผ่อน แต่ดูสิ!! กูอุตส่าห์รีบมาหามึงเพราะคิดว่าเป็นอะไร แต่ป่าวเลยมึงกลับให้กูเอาเวลาพักผ่อนอันมีค่ามานั่งดูมึงมั่วสาวเนี่ยนะไอ้เวร" 

ร่างเล็กพูดออกมาอย่างหัวเสียพร้อมกับจ้องหน้าเพื่อนอย่างเอาเรื่อง ตอนนี้เขาทั้งเหนื่อย ทั้งหิว อยากอาบน้ำนอนเป็นที่สุด 

ครืดด ครืดด 

แรงสั่นของโทรศัพท์มือถือทำเอาร่่างเล็กรีบหยิบออกมาดูเพราะกลัวจะมีเหตุฉุกเฉินที่โรงพยาบาล แต่ไม่ใช่ มันเป็นข้อความแจ้งเตือนจากแอปธนาคารซึ่งมันมีเงินถูกโอนเข้ามาจำนวนหนึ่งแสนบาท และแน่นอนคนงกอย่างไทป์ถึงกับตาโตเป็นไข่ห่าน ถึงแม้ว่าบ้านเขาจะรวยไม่ต่างจากเชนแล้วก็อัคคี แต่ร่างเล็กกลับๆด้ชื่อว่างกที่สุดในกลุ่ม และทุกอย่างที่ไทป์ทำมักจะเป็นเงินเป็นทองไปหมด แม้แต่เวลาเพื่อนต้องการความช่วยเหลือหรืออะไรก็ตามยังต้องควักเงินจ้างเลย 

"กูให้มึงแสนหนึ่งเลิกบ่นสักที กูลำคาญ" 

ร่างเล็กถึงกับเงียบกริบ เขาไม่ได้งกนะ แค่ไม่ปฏิเสธแล้วอีกอย่างแค่นั่งเงียบๆแล้วได้ตังแค่นี้ง่ายจะได้ไป 

เชนที่เห็นเพื่อนตัวเล็กของตนเงียบก็หยิบแก้วเหล้าที่ถูกชงไว้ขึ้นมากินอย่างสบายใจแล้วมองไปรอบๆอย่างสบายใจก่อนจะนึกอะไรสนุกๆออก 

"นี่ไทป์เรามาหาอะไรสนุกๆเล่นกันไหม" 

ไทป์ที่เห็นสีหน้าและแววตาอันแสนเจ้าเล่ห์ของเพื่อนตนก็รู้สึกร้อนๆหนาวๆเหมือนไม่ปลอดภัยยังไงก็ไม่รู้ 

"มึงคิดจะทำอะไรไอ้เชน"เชนหันมามองเพื่อนหน้าหวานของตนก่อนจะยิ้มออกมา 

"กูให้มึงห้าแสนถ้ามึงกล้าขึ้นไปเต้นบนนั้น" 

ชายหนุ่มพูดขึ้นก่อนจะชี้ไปที่เวทีซึ่งตอนนี้ด้านหน้ากำลังเต็มไปด้วยชายหญิงที่กำลังเต้นกันอย่างเมามันส์ 

"ไม่มีทาง!! กูไม่ทำอะไรแบบนั้นแน่" 

คุณหมอหน้าหวานปฏิเสธออกมาเสียงแข็งพร้อมกับมองหน้าเพื่อนอย่างเอาเรื่อง ถึงเขาจะขี้งกแต่เขาก็รู้ว่าอะไรควรทำหรือไม่ควรทำ เพราะงั้นเงินแค่นี้ทำให้คนอย่าง ธนัชชัย ไม่ทำอะไรน่าอายแบบนั้นเป็นแน่ 

"ล้านหนึ่ง" 

 

 

 

วู้ววว ว้าววว 

 

ที่บอกว่าเงินแบบนั้นไม่สามารถทำให้คนอย่างธนัชชัยทำอะไรน่าอายแบบนั้นเป็นเรื่องจริง แต่ถ้ามันมาก็พอมันก็น่าสนใจ และแน่นอนตอนนี้ผมมายืนอยู่บนเวทีเรียบร้อยแล้ว และแน่นอนเพื่อหนึ่งล้านเขายอมทำแลกกับเต้นแค่3-4นาที คิดยังไงมันก็คุ้ม 

ร่างเล็กโยกย้ายไปตามจังหวะเพลงพร้อมกับลูบไล้ร่างกายของตนเองไปด้วย ซึ่งการกระทำแบบนี้มันปลุกสัญชาติดิบของผู้ชายได้เป็นอย่างดี และที่สำคัญมันเหมือนเป็นการบริหารเวน่ห์อย่างหนึ่งของร่างเล็ก ยิ่งทุกคนหลงใหล ให้ความสนใจมันยิ่งทำให้เจ้าของร่างพอใจเป็นอย่างมาก และแน่นอนทันทีที่เพลงจบ ร่างเล็กก็เดินลงจากเวทีทันที 

ครืดดด 

ไทป์หยิบโทรศัพท์ที่สั่นอยู่ในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาดู ซึ่งแน่นอนมันเป็นการแจ้งเตือนว่าตอนนี้มีเงินสดจำนวนหนึ่งล้านบาทโดนเข้ามาในบัญชีของเขา คุณหมอหนุ่มยิ้มออกมาก่อนจะเดินไปทางห้องน้ำ 

"แม่งทำไมกูต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยว่ะ!!" 

ร่างเล็กสบถออกมาก่อนจะพยายามล้างลิปติกที่ถูกทาแต้มไว้บนริมฝีปากบางออก 

"แม่งเอ้ย!! เปียกหมดเลย" 

เพราะความรักบทำให้มือไปโดนก๊อกน้ำ ทำเอาเสื้อเชิ้ตตัวบางสีขาวที่ใส่อยู่เปียกจนเห็นไปถึงไหนต่อไหน 

"ไม่ลงไม่ล้างแม่งแล้ว!!" 

ร่างเล็กพูดขึ้นอย่างหัวเสียก่อนจะปิดก๊อกน้ำแล้วเดินออกไปด้านนอก แต่เพราะมัวแต่ก้มดูเสื้อเลยทำให้เดินชนเข้ากับใครก็ไม่รู้ ดีที่อีกฝ่ายคว้าเอวไว้ได้ทันไม่อย่างนั้นเขาต้องล้มลงก้นกระแทกพื้นแน่ๆ 

"ขอโทษครับ" 

ไทป์รีบพููดออกไปก่อนจะเงยหน้ามอง โคตรหล่อ!! เพียงแค่เห็นคำๆนี้ก็ลอยเข้ามาในหัวทันที 

"เท่าไร?" 

"หมายความว่าไง?"ไทป์ถึงกับงงกับคำพูดของอีกฝ่าย 

"ฉันถามว่าคืนนี้ถ้าฉันอยากได้เธอกลับไปด้วยต้องจ่ายเท่าไร" 

คำตอบของอีกฝ่ายพร้อมกับสายตาที่มองมาอย่างจาบจ้วงและลวนลามทำเอาไทป์ถึงกับหัวร้อน รีบดิ้นจนหลุดจากวงแขนของอีกฝ่ายก่อนจะตะโกนใส่หน้าไอ้ผู้ชายโรคจิตคนนั้น 

"กูไม่ใช่เด็กขายเว้ย!!" 

".........." 

อ้โรคจิต!! ไอ้แก่ตัณหากลับ!! ไอ้บ้ากาม!! อย่าได้เจอะได้เจอกันอีกเลย!! ไอ้บ้า!!" 

หลังจากโวยออกไปแล้ว ไทป์ก็ตะโกนด่าใส่หน้าทันทีก่อนจะเดินหนีออกมา คนบ้าอะไรหน้าตาก็ดูดีแต่นิสัยใช้ไม่ได้ มองยังไงถึงได้คิดว่าคุณหมอรูปหล่ออย่างเราเป็นเด็กขาย ประสาท!! 

 

 

 

 

 

...................................................................... 

TBC. 

ความคิดเห็น