ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

So Cute (หลงรักนายตัวป่วน) : ก็เด็กป่ะ (คิมหันต์xรามิน)

ชื่อตอน : So Cute (หลงรักนายตัวป่วน) : ก็เด็กป่ะ (คิมหันต์xรามิน)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 28 พ.ค. 2560 20:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
So Cute (หลงรักนายตัวป่วน) : ก็เด็กป่ะ (คิมหันต์xรามิน)
แบบอักษร

#

เฟิร์ส พาร์ท

ตอนนี้ผมนั่งทำหน้าตาน่าเบื่อโลกมากๆรำคาญคนข้างๆก็รำคาญจะอะไรกันนักกันหนากับเกมส์เนี้ยคุณพ่อให้มาสอนวิชาเลขให้ผมในวันหยุดแต่ตอนนี้มันจะปาเข้าเกือบสิบเอ็ดโมงแล้วผมยังไม่ได้กางหนังสืออกมาเลย

แนะนำตัวก่อนฮะผมชื่อเด็กชายรามิน ทุกคนจะเรียกน้องเฟิร์ส อายุสิบปีเดือนหน้าก็สิบเอ็ดแล้วครับ อยู่ปอสี่จะขึ้นปอห้าแล้วผมกำลังทำหน้าเบื่อหน่ายไอ้พี่คิมหน้าป่วยอายุก็สิบเจ็ดแล้วทำตัวเป็นเด็กๆไปได้เอาแต่เล่นเกมส์ในมือถือ

โครม...!!!

“โอ๊ะ!!อะไรว่ะมอมหากมันโดนหัวจะทำงัยเนี้ย”เสียงโวยวายของคนตัวโตที่นอนอยู่บนเตียงนอนของผมหันมาเมื่อผมโยนหนังสือเล่มโตลงทับมือถือในมือ

“โดนหัวก็เจ็บดิ...แล้วนี่เมื่อไหร่จะสอนเค้าสักทีเนี้ย มันจะสิบเอ็ดโมงแล้วนะ”ผมหันไปหน้าบูดใส่

“จิ๊..เออๆงั้นเอาหนังสือออกมาและมึงก็มานั่งตรงนี่ใกล้ๆกูนี่”ดูดิไม่มีมารยาทเลย นี่หากคุณพ่ออยู่นะจะโวยวายให้ดูเลยหล่ะ

ผมเดินหน้าบึ้งจากโต๊ะหนังสือมาที่เตียงนอนก่อนจะนอนราบไปกับที่นอน

“ไหนบอกดิว่าไม่ค่อยเข้าใจส่วนใหนบ้างเดี๋ยวกูจะได้ติวให้”ดูจะหงุดหงิดผมทำไมเนี้ย 

ผมเปิดหน้าที่ไม่เข้าใจเด็กประถมจะอะไรมากมายกับวิชาเลขหากไม่ใช่พวกหารสั้นหารยาวและหารครม.ประมาณนี้หล่ะ

ไอ้พี่คิมก็สอนผมไปเรื่อยๆผมว่าไอ้พี่คิมมันเป็นสิ่งแปลกอย่างหนึ่งของโลกนะคือไม่ได้เรื่องอะไรกับชีวิตเลยแต่พอแกอธิบายวิชาเลขผมกลับเข้าใจได้ง่ายกว่าอาจารย์สอนเสียอีก

“มอมเดี๋ยวลองทำโจทย์นี้นะ ถ้าเสร็จแล้วเดี๋ยวลงไปกินข้าวกัน”ผมพยักหน้าก่อนจะลงมือทำโจทย์ที่ไอ้พี่คิมให้มา สบายมากก็เข้าใจแล้วนี่ผมนั่งทำไปสักพักก่อนจะเงยหน้ามองคนที่นอนกดมือถืออยู่

//คุยกับใครยิ้มหน้าบานเชียว//ผมคิดก่อนจะก้มทำเลขต่อจนเสร็จ

“อ่ะ...เสร็จแล้ว”ผมยื่นสมุดให้คนตรงหน้าแต่ดูเขาไม่สนใจจนผมหล่ะหมั่นไส้มัวแต่ยิ้มหวานอยู่ได้อยากรู้จริงๆคุยกับใครนะผมจึงเอาหน้าไปสอดเข้าไปเอียงคอมองที่หน้าจอมือถือ

พรึ่บ...

กึก...

“มัวแต่คุยกับสาวที่ไหนอ่ะ...ดูดิ”ไอ้เฟิร์สมึงคิดผิดแล้วที่อยากรู้อยากเห็นแบบนี้ ก็เมื่อผมก้มลงจมูกโด่งของไอ้พี่คิมแม่งก็มาจรดที่แก้มผมทันทีเมื่อตกใจที่ผมก้มไปมอง

ฟอด...

“มอม...แก้มมึงหอมจังว่ะ”อะไรของตาแก่นี้ว่ะผมรีบหันขวับไปมองค้อนอีกครั้ง

ฟอด...

“ขอบใจว่ะมอมที่ให้หอมอีกรอบอ่ะ ฮ่าๆๆ”ผมแม่งบ้าเองหล่ะที่หันไปทำเชี่ยอะไรก็ไม่รู้โมโหตัวเองจริงๆก่อนจะรีบลุกขึ้นเดินออกจากห้องไปทันทีขืนอยู่ต่อหัวใจมันเต้นรัวเกินไปแล้ว

ตอนนี้ผมกับไอ้พี่คิมหน้าป่วยกำลังนั่งทางกลางวันกันอยู่ คุณพ่อกับพี่รันไม่อยู่พากันไปดูหนังผมขอไปด้วยนะแต่ไอ้พี่คิมมันบอกว่าไม่ต้องไปกวนสองคนนั้นหรอกให้เขาจู๋จี๋กัน ตอนแรกผมก็รู้สึกนะหากพ่อผมจะหาแม่ใหม่ให้ผมสักคนผมคงจะไม่ยอมแน่ๆแต่พอเป็นพี่รันผมกลับชอบพี่รันมากเขาทั้งใจดีเข้าใจผมและสิ่งสำคัญที่เขาทำให้คุณพ่อผมยิ้มได้เสมอแต่คุณพ่อเคยบอกผมไว้ว่าท่านไม่ได้ชอบพี่รันแบบแฟนเพราะพี่รันเด็กกว่าคุณพ่อเยอะมากๆสักวันพี่รันก็เบื่อคุณพ่อแต่ผมเชื่อว่าพี่รันรักพ่อผมจริงๆ

“มอม...”ผมเงยหน้ามองตามเสียงเรียกแต่ก็ไม่พูดอะไร

“เรียกแล้วก็ไม่พูดไอ้พี่คิม...เรียกทำไม”ผมถามกลับ

“ทำไมถึงชอบน้องวิน...”

“ถามทำไมเนี้ย มันมีในข้อสอบหรือง่ะ”

“ปากหรอนั้น...แค่อยากรู้ป่ะ”

“จะอยากรู้ไปทำไมกัน”

“ถามอ่ะก็ตอบดิ...ไม่ตอบกูจูบนะ”

“จิ๊...ไอ้พี่หื่นเค้าผู้ชายป่ะเอะอะเดี๋ยวจูบเดี๋ยวกดนี่คิดอะไรกับเค้าป่าว”

ผมก็ไม่รู้บ้าอะไรถึงถามแบบนั้น แล้วดูสายตาไอ้แก่ดิมันมองผมยังกับผมเป็นหมึกในจานราดหน้า อย่ายิ้มนะไอ้พี่คิม ผมลุ้นๆก่อนที่ไอ้พี่คิมจะอ้าปากพูดขึ้น

“เค้าอิ่มแล้วไอ้พี่คิมเอาผลไม้ป่ะเดี๋ยวเค้าไปสั่งพี่มุ่ย...”ไม่รอพยักหน้าว่าเอาหรือไม่เอาผมเดินไปในครัวเรียบร้อยแล้วครับ 

โอ๊ยยยหน้าร้อนอ่ะผมแค่สิบขวบป่ะแต่ผมเขินไอ้สิบเจ็ดอ่ะซึ่งที่จริงผมต้องไม่เขินสิผมชอบคนหน้าหวานๆร่างเล็กพูดเพราะๆนะไม่ใช่ไอ้ถึกเถื่อนแบบไอ้พี่คิม

“คุณหนูเฟิร์สค่ะ...ได้แล้วค่ะ ชมพู่นะวันนี้”เสียงพี่มุ่ยเอ่ยทักแต่ผมก็ยังยืนคิดอะไรอยู่เพลินก่อนที่ไอ้คนข้างนอกจะตามเข้ามา ก่อนจะมองมายังจานผลไม้และหันไปอ้อนพี่มุ่ยทันที

“มอมได้ผลไม้หรือยัง...พี่มุ่ยสุดสวยไม่มีแตงโมของโปรดน้องคิมหรอครับ”ไอ้หอกหักใครก็ไม่เว้นเนอะใครได้เป็นแฟนชีช้ำตายเลยผมหล่ะหงุดหงิดไอ้คำหวานเลี่ยนของไอ้พี่คิมมันเลยคว้าจานผลไม้จากมือพี่มุ่ย

“มีชมพู่จะกินม่ะหากอยากกินแตงโมออกไปซื้อที่ตลาดเองเลยไป”ผมพูดกระแทกใส่หน้าคนตัวสูงก่อนจะเดินขึ้นห้องไป สักพักร่างสูงจอมกวนก็เดินตามเข้าห้องมา

“เป็นอะไรมอม เมนส์มาหรืองัยถึงได้หงุดหงิดขนาดนี้”เมนส์พ่องมึงดิไอ้พี่คิมไม่รู้จะหาคำไหนมาด่าไอ้พี่คิมจริงๆเลยผมจึงยกสมุดที่ทำโจทย์เมื่อสักครู่ยื่นให้

“ไม่ได้หงุดหงิดและเค้าก็ชายแท้ร้อยเปอร์เซนต์จะมีเมนส์ที่ไหนกัน...อ่ะตรวจการบ้านตรงนี้ว่าถูกหรือเปล่าแล้วมาสอนต่อเลยนะดูดิจะวันหนึ่งแล้วได้แค่โจทย์เดียว”ผมบ่นอุ๊บอิ๊บไปเรื่อยก่อนที่ไอ้พี่คิมจะคว้าสมุดไปตรวจดู ก่อนจะส่งให้ผม

“อื้ม...ก็ทำถูกนะเดี๋ยวกูจะสอนอีกเทคนิคหนึ่งแล้วจะให้โจทย์ทำ”ผมย่นจมูกใส่ก่อนจะเอาหมอนมาหนุนคางตัวเองไว้ และฟังไอ้พี่คิมมันสอนๆปเรื่อยๆแต่เข้าใจอารมณ์เพิ่งกินข้าวอิ่มใหม่ๆแล้วต้องมานั่งเรียนตอนบ่ายๆม่ะมันสุดยอดของความง่วงผมฟังเข้าหัวบ้างไม่เข้าหัวบ้างตาก็จะเปิดอยู่แล้ว จนทนไม่ไหวเลยเอ่ยขึ้น

“ไอ้พี่คิมเค้าง่วงอ่ะของีบก่อนแล้วค่อยต่อได้ป่ะ”ผมอ้อนมันที่นอนสอนอยู่ก่อนที่เขาจเงยขึ้นมามองผม

“ไม่ได้กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มเลย มึงจะรีบนอนไปไหน”เข้าด้ายเข้าเข็มมันใช้กับการสอนเลขหรอว่ะ

“โอ๊ยยยก็ทำกันตั้งแต่กินข้าวอิ่มแล้ว...นะของีบหน่อยนะๆสุดหล่อ”ผมโวยขึ้นแม่งผมยังเด็กอยู่นะมันก็ต้องนอนกลางวันม่ะ

“เออๆงั้นมานอนข้างๆนี่...”ไอ้หลงตัวเองพอบอกว่าหล่อหน่อยทำป็นใจดี

“งื้อออนอนตรงนี้ก็ได้มันง่วงมากๆนะไอ้พี่คิม”ผมเริ่มงี่เง่าแล้วครับก็มันง่วงมากๆนี่หน่า แต่ไอ้พี่คิมมันก็เร้าผมจนแม่งโคตรรำคาญเลย

ผมจึงขยับหมอนมานอนข้างร่างใหญ่นั้นอย่างไม่คิดอะไรหัวล้มลงหมอนได้ผมก็หลับไปเลยผมไม่รู้หรอกว่าคนที่อยู่ร่วมเตียงจะทำอะไรผมบ้างขอนอนก่อนหล่ะแต่หากให้รู้สึกสึกก็มีแต่เพียงความอบอุ่นที่ได้รับผมว่าไอ้พี่คิมมันนอนกอดผมแน่ๆเลยและก็รู้สึกว่ามันต้องหอมแก้มผมด้วย

ผมนอนไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ครับแต่พองัวเงียสะดุ้งตื่นขึ้นเพราะเสียงมือถือไอ้พี่คิมมันดังขึ้น

“งื่อ งื้อไอ้พี่คิมกดรับดิมันหนวกหูอ่า”ผมงัวเงียบอกไอ้คนที่นอนอยู่ข้างๆผมไม่สิผมอ่ะไปซุกอยู่ข้างๆไอ้พี่คิมต่างหาก ตื่นเลยกูไม่นะหน้าผมรู้สึกร้อนไปหมดเมื่อกี้ผมหลับซุกอยู่อกไอ้พี่คิมหรอว่ะ ตอนไหน เมื่อไหร่ ผมเอามือจับตูดตัวเองดู ก็ไม่เจ็บนี่หว่า

“อื่อ ว่างัยคะน้องผิง”เสียงรับสายน้องผิง ว่างัยคะนี่คือมันสาวโทรมาหาหรอว่ะผมแกล้งนิ่งแอบฟังว่าเขาจะคุยอะไรกัน

“วันนี้คงไปไม่ได้คะเอาไว้วันหน้านะ...เปล่าไปกับคนอื่นจ้า พอดีพี่มาสอนวิชาเลขน้องชายอ่ะเอางี้เดี๋ยวคืนนี้พี่คิมสุดหล่อโทรหานะ”ไอ้หูดำผมหลับตาลงเมื่อรู้สึกว่ามันกำลังวางหูแล้วก่อนจะรั้งตัวผมไปสวมกอดอีก

อึก...!!!

พรึ่บ...

“จะทำอะไรไอ่พี่คิม...”ผมดีดตัวลุกขึ้นทันทีอย่างอารมณ์เสีย

“อ้าว!!มอมตื่นแล้วหรอแล้วนี่เป็นอะไรอีกหล่ะ”

“แล้วพี่มากอดเค้าทำไมหล่ะเดี๋ยวฟ้าก็ผ่าเอาหรอก”

“มันจะผ่าก็ปล่อยมันผ่าไปดิ...มาๆมานอนยังง่วงอยู่เลยเนี้ย”

“ไม่เอาแล้วเค้าตื่นแล้วและหากพี่มีธุระกับน้องพงน้องผิงก็ไปเหอะไม่ต้องมาสอนน้องชายแบบเค้าหรอก”ห๊ะ...ผมพูดเหมือนผมงอนมันป่ะว่ะ แต่ไอ้พี่คิมคงไม่คิดอะไรหรอกมั้ง

“เดี๋ยวๆมอมพูดแบบนี้เมื่อกี้แอบฟังกูคุยโทรศัพท์หรอว่ะ”ผมรีบหันหลังทันทีทำท่าจะเดินเข้าห้องน้ำเมื่อไอ้พี่คิมมันรู้ว่าเมื่อกี้ผมไม่ได้หลับ

หมับ...!!!

ปึก...

ตอนนี้ตัวผมถูกมือใหญ่รั้งเอวดึงเข้าไปกระแทกที่อกหนาของไอ้พี่คิมสองมือหนารั้งเอวเล็กผมไว้แน่นตัวผมนั่งอยู่บนตักไอ้พี่คิมมัน

ตึก ตึก ตึก ตึก

ไม่ต้องตกใจใดๆเลยมันคือหัวใจผมเองที่เต้นแรงขนาดนี้คือผมรู้สึกถึงลงหายใจร้อนๆที่เป่ารดที่ต้นคอผม

“อะ...ไอ่พี่คิมปล่อยเค้าดิมากอดไว้ทำไม”ผมปากคอสั่นไปหมดแล้วเนี้ยมันจะบ้าหรืองัยกันมานั่งกอดผู้ชายด้วยกันเนี้ย

“แล้วจะหนีไปไหน...ไม่ง่วงแล้วหรอ”เสียงมันเบาลงแบบมึงจะทำเสียงหล่อเพื่อ...

“จะไปล้างหน้าล้างตาและก็ไม่นอนแล้วมันบ่ายสามโมงแล้ว”ผมพูดขึ้นก่อนจะบ่ายเบี่ยงหยุกหยิกบนตักไอ้พี่คิมมันไปมา แต่เดี๋ยวๆมันคืออะไรตุงๆอ่ะ

“อ่าาา...”อยู่ๆผมก็ได้ยินเสียงแบบแปลกๆของคนข้างหลังเสียงแบบนี้ผมเคยเห็นเพื่อนที่ห้องเรียนแอบเปิดดูทางมอถือกันอ่ะ

“อะ...ไอ้พี่คิมอะไรมันตุงๆอ่ะแล้วเสียงอะไร”ผมรุ้สึกกลัวๆไอ้พี่คิมแสนหื่นเสียแล้วสิคุณพ่อพี่รันเมื่อไหร่จะมา ฮื่อๆๆๆน้องเฟิร์สกลัวพี่คิม อยู่ๆมือพี่คิมมันก็จับเอวผมแน่นมากๆจนรู้สึกเจ็บผมว่าผมจะต้องหนีแล้วหล่ะ

“อื่อ...อ่าห์”เสียงมาอีกแล้วระหว่างที่น้ำตาผมเหมือนกำลังจะไหลใจคอไม่ค่อยดีอยุ่นั้น

ปรี๊น ปรี๊น

“คุณพ่อพี่รันมาแล้ว”ผมรีบดีดตัวออกจากตักไอ้พี่คิมทันทีอย่างไม่สนใจว่าเขาจะเป็นยังงัย ผมวิ่งลงมาอย่างสุดชีวิตที่จะทำได้ก่อนจะลงมาเมื่อเห็นคุณพ่อกับพี่รันพากันเดินเข้าบ้านมาด้วยกัน

“น้องเฟิร์สวิ่งหน้าตื่นมาเชียวลูกเป็นอะไรหรือเปล่าลูก”คุณพ่อผมเอ่ยขึ้นเมื่ออยู่ๆเห็นผมวิ่งหน้าตื่นลงจากชั้นบน

“ไอ้คิม!!น้องเฟิร์สไอ้คิมมันทำอะไรลูกบอกพี่รันมาเดี๋ยวนี้”พี่รันหันมาถามผมอย่างโมโห

“เปล่าฮะ...ไม่มีอะไรแค่น้องเฟิร์สได้ยินเสียงรถคุณพ่อก็เลยรีบวิ่งลงมาเฉยๆฮะส่วนพี่คิมอยู่ข้างบนฮะ”ผมปดคำโตก่อนที่ร่างสูงข้างบนจะเดินลงมาอย่างเพลียๆเอาผมหน้าแดงขึ้นมาเชียว

“ไอ้คิมมึงทำอะไรน้องเฟิร์สป่าวว่ะ”เสียงพี่รันโวยขึ้นจนคุณพ่อเดินมาแตะแขนพี่รันเบาๆ

“ไอ้บ้ารันกูยังไม่ได้ทำอะไรมอมมันเลยมอมมันก็บอกเนี้ย...คุณราเมศคิดใหม่อีกทีได้นะหากจะเอามันมาเป็นเมียอ่ะ”

ให้ตายเหอะไปๆมาๆกลายเป็นเรื่องขำกันไปเลยและสุดท้ายก็มาลงที่พี่รันกันเชียวเอาสิคุณพ่อกับไอ้พี่คิมท่าทางจะแท็กมือกันรุมพี่รันผมต้องช่วยว่าที่แม่เลี้ยงผมซะแล้วสิแต่จะว่าไปผมเองก็รุ้สึกแปลกๆทุกครั้งที่ไอ้พี่คิมมันกอดมันสัมผัสนะไม่เข้าใจจริงๆหรือผมต้องโตกว่านี้ถึงจะรู้ว่าความรู้สึกสึกนี้มันคืออะไร

.....................................

\ใครอ่านคู่โอเล่กับน้องวินจะรู้ว่าน้องเฟิร์สเราโดนพี่คิมตอนอายุสิบสองค่ะขึ้น ม.หนึ่งพี่คิมมันก็หื่นจัดเลยกลัวน้องมันมีแฟนไปก่อน เรื่องนี้ไม่มาม่านะค่ะมีแค่ 20 ตอนเองค่ะ\

\ขอขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านนะค่ะ\

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/yv01..gif

ความคิดเห็น