ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ห้องของเรา nc18+

ชื่อตอน : ห้องของเรา nc18+

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 271

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มิ.ย. 2563 20:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ห้องของเรา nc18+
แบบอักษร

เฟิร์ส

 

ติวพาผมมากินอาหารไทยอิตาเลี่ยน ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากโรงแรมมากนัก หลังจากสั่งอาหารเสร็จก็มีผู้ชายคนนึงเดินมาทักติวครับ ดูเหมือนเขาจะเป็นลูกครึ่งด้วยเพราะเขาพูดไทยได้คล่องมาก หน้าก็ไทย แต่ดันตาสีฟ้า

"ติว กลับมาแล้วหรอ"

"อื้ม! เราพึ่งกลับมาเมื่อวาน"

"ไปซะนานเลย คิดว่าจะไม่กลับมาที่นี่อีกแล้ว"

"กลับสิ เราต้องทำงานที่นี่"

"แล้วแขนเป็นอะไร"

"พอดีเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย แค่กระดูกแขนร้าว เดี๋ยวก็ได้ถอดเฝือกแล้ว"

"อ่อ ดีแล้วที่ไม่เป็นอะไรมาก แล้วนี่ใครหรอก" เขาหันมามองผม

"อ่อ คนที่เราบอกแดนนั่นแหละ ชื่อเฟิร์ส"

"ยินดีที่ได้รู้จักครับ ผมแดเนียล" เขายิ้มให้ผม ก่อนจะหันไปคุยกับติวอีกครั้ง

"สุดท้ายเขาก็รอติวสินะ เราเลยต้องหมดหวัง" อะไร หมดหวังอะไร ผมที่ไม่เข้าใจได้แต่มองเขา2คนสลับกันไปมา

"ฮ่าๆไม่เอาน่า อย่างแดนหาได้ดีกว่าเราเยอะ"

"จิ๊! แต่จะหาคนที่มั่นคงแบบติวได้ที่ไหน เห้อออ" เขาถอนหายใจออกมา ก่อนจะเอ่ยลาพวกผม

"งั้นเรากลับก่อนนะ ไว้เจอกันใหม่ บาย"

พอแดเนียลกลับไปผมก็หันมาถามติวทันที

"หมดหวังอะไร?"

"ครับ?"

"ก็ที่แดเนียลบอก หมดหวังอะไร ไปให้ความหวังอะไรไว้"

"ไม่ได้ให้ความหวัง แต่เราแค่เดิมพันกันไว้"

"เดิมพัน?"

"ใช่ เขาเคยมาขอจีบติว แต่ติวบอกไปว่ามีแฟนอยู่แล้ว และเรียนจบก็จะกลับไปหา แต่ไม่รู้เขาจะรอติวได้ไหม แดนเลยให้ข้อเสนอว่าถ้าผมกลับไปไทยแล้วผู้ชายคนนั้นไม่รอผมแล้ว หมดรักผมแล้ว ผมต้องคบกับเขา"

"แล้วติวก็ตกลง"

"ครับ" เขาตอบออกมาแบบไม่ต้องเสียเวลาคิด

"นี่หมายความว่าถ้าพี่มาช้ากว่านี้แค่วันเดียว ติวอาจจะตกลงคบกับเขาแล้วใช่ไหม"

"คงจะใช่ ติวไม่เคยผิดสัญญา พี่ก็รู้" คำตอบนี้ทำเอาผมจุก ให้ตายเหอะ! ถ้าผมเชื่อคุณติณแล้วรอให้ติวกลับไปเอง ผมคงเสียเขาให้ผู้ชายที่ชื่อแดเนียลไปแล้ว

อาหารที่สั่งมาเสริฟพอดีครับ เราเลยจบเรื่องนี้ไว้แค่นั้น หลังจากกินอาหารเย็นเสร็จเขาก็พาผมมาเดินเล่นที่ตลาดกลางคืน เขาพาผมเดินเข้าร้านนู้นออกร้านนี้ มีทั้งของกิน เสื้อผ้าและของฝาก หลังจากเดินกันจนเมื่อยได้ของกินกลับมานิดหน่อยติวก็พาผมกลับมาที่โรงแรม

"พี่ต้องกลับวันไหน"

"พรุ่งนี้เย็น พี่ลางานไว้แค่2วัน" เขาพยักหน้าเข้าใจก่อนจะเดินเข้าไปอาบน้ำ ผ่านไป15นาทีเขาก็เดินออกมา ใส่กางเกงตัวเดียวอีกแล้วครับ แต่ครั้งนี้เป็นขายาว

"ไม่หนาวหรอ ไม่ใส่เสื้อนอน ที่นี่อากาศเย็นกว่าที่ไทยเยอะเลยนะ"

"ก็มันใส่ลำบาก ติวใส่ไม่ถนัด อีกอย่างใส่กางเกงขายาว ห่มผ้าก็ไม่หนาวแล้ว

"ให้พี่ใส่ให้ไหม"

"ไม่เอา ไม่ใส่ ขี้เกียจ" เขาพูดพร้อมกับขึ้นไปนอนบนเตียงแล้วดึงผ้าห่มมาห่มแล้วหันหลังให้ผม

"เห้อ.. ดื้อ!"

"จิ๊! พี่ก็ไปอาบน้ำได้แล้ว เลิกบ่น" เขาหันกลับมาว่าผมแล้วหันกลับไปใหม่ ผมยิ้มกับท่าทางของเขา เขาดื้อครับ ดื้อมากด้วย เป็นอย่างนี้มาตั้งแต่แรกที่เราคบกันด้วยซ้ำ แต่ผมก็ชอบนะ เพราะมันน่ารักดี พอคิดได้แบบนั้นผมก็เข้าไปอาบน้ำบ้าง หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จผมก็นอนลงบนเตียงแล้วยัดตัวเองลงในผ้าห่มที่ติวห่มอยู่แล้วกอดเขาเอาไว้

"อื้อ..ตัวพี่เย็นอยู่นะ มากอดติวทำไมเนี่ย"

"ก็มันหนาว ขอกอดหน่อยสิ ไม่ได้หรอ" ผมพูดด้วยน้ำเสียงอ้อนๆ เขามองผมด้วยหางตา แต่ก็ไม่ว่าอะไร และยอมให้ผมกอดเอาไว้

"พรุ่งนี้ตอนเช้าติวจะเข้าไปสั่งงานที่บริษัท แล้วตอนบ่ายจะพาพี่ไปสนามบินนะครับ"

"ครับ.. ยังไม่อยากกลับเลย"

"ได้ไงครับ ตอนนี้พี่กำลังเป็นที่จับตามองของผู้อาวุโสในบริษัท ต้องรีบทำผลงานสิครับ"

"พี่รู้แล้ว พี่ถึงลางานแค่2วันไง"

"เดี๋ยวติวก็กลับไปแล้ว"

"เดี๋ยวน่ะเมื่อไหร่ "

"ก็อีก1อาทิตย์หลังจากนี้"

"โห่ อีกตั้ง1อาทิตย์"

"ทำไงได้ล่ะครับ พี่เฟิร์สต้องทำตัวให้ชินนะ เพราะต่อไปนี้ติวต้องมาทำงานที่นี่ทุกเดือน อย่างน้อยเดือนละ1อาทิตย์ มากสุดก็2"

"นี่เท่ากับว่าติวจะมีเวลาอยู่กับพี่แค่เดือน20วันเองน่ะสิ"

"ตั้ง20วันต่างหาก"

"..." ผมเงียบครับ ติวเลยหันมามองผมที่ทำหน้าเหมือนคนกำลังจมน้ำ

"ไม่เอาน่า ห่างแค่ไม่กี่วันเอง อีกอย่างเวลาติวอยู่ที่นี่เราก็ติดต่อกันได้ตลอด ติวไม่ได้หายไปแบบตอนนั้นสักหน่อย" เขาพูดปลอบพร้อมกับกอดผมไปด้วย

"ก็ได้" สุดท้ายผมก็ต้องยอม ทำไงได้ละครับ มันคือหน้าที่ที่เราต้องรับผิดชอบ

"พี่เฟิร์สว่าติวซื้อบ้านที่นี่ดีไหม เพราะยังไงติวก็ต้องมาที่นี่ทุกเดือน แล้วก็เผื่อพี่มาหาติวจะได้นอนที่บ้านของตัวเอง"

"ก็ดีเหมือนกัน" ผมกับเขานอนคุยกันเรื่อยเปื่อยจนเวลาผ่านไปถึง5ทุ่มแล้วครับ

"นอนกันเถอะครับ ติวง่วงแล้ว ฝันดีนะพี่เฟิร์ส"

"ครับ ฝันดีครับ" ผมพูดพร้อมกับจูบที่หน้าผากของเขา แล้วเราสองคนก็นอนกอดกันแบบนั้นจนเช้า

 

ติว

 

1อาทิตย์ต่อมา

ผมพึ่งลงจากเครื่องบินเมื่อกี้ครับ กำลังโทรหาพี่เฟิร์สเพราะเขาบอกว่าจะมารับ

"พี่เฟิร์สอยู่ตรงไหนครับ"

"กำลังเดินเข้าไป ติวอยู่ตรงไหนล่ะ เดี๋ยวพี่เดินไปหา"

"อยู่ประตูเกท2ครับ"

"โอเค" ผมยืนรอประมาณ5นาที เขาก็เจอผมแล้วครับ

"คิดถึงจัง" เขาพูดแล้วเข้ามากอดผมทันทีที่เห็นหน้า

"พี่เฟิร์ส พอแล้วครับ อายเขา" ผมดันเขาออกเบาๆ

"อายอะไร มีคนกอดกันเยอะแยะไป"

"เดี๋ยวค่อยกลับไปกอดที่บ้านก็ได้ครับ"

หลังจากที่ออกจากสนามบินแล้วเขาก็พาผมมาที่โรงพยาบาล วันนี้ผมมีนัดถอดเฝือกครับ อันที่จริงพี่เฟิร์สยังไม่อยากให้เอาออกครับ เพราะผ่านมายังไม่ถึง10วันด้วยซ้ำ แต่ผมรำคาญครับ ทำอะไรก็ไม่สะดวก แล้วมันก็ไม่ได้ปวดแขนแล้วด้วย

"แน่ใจนะว่าจะเอาออก" ไอ้วีเป็นถามครับ ผมเป็นคนนัดให้มันเอาออกให้เอง

"เออ..มันไม่ปวดแล้ว เอาออกเถอะ รำคาญ" ซึ่งมันก็ยอมทำให้ครับ ผมเดินเข้ามาในห้องทำงานของมัน โดยที่พี่เฟิร์สนั่งรออยู่ด้านนอก

"มึงดีกับพี่เฟิร์สแล้วหรอว่ะ"

"อืม ดีกันแล้ว"

"กูนึกว่าต้องเลิกกันจริงๆซะแล้ว"

"ก็เกือบอยู่เหมือนกัน แล้วมึงละ แฟนมึงเป็นไงบ้าง"

"เลิกกันแล้ว พึ่งเลิกได้ไม่กี่วัน"

"ทำไมว่ะ"

"ก็อย่างที่กูเล่าแหละ เขามีคนอื่น"

"สรุปผู้ชายคนนั้นไม่ใช่แค่เพื่อนหรอว่ะ"

"อืม" มันตอบเบาๆ ผมก็ได้แต่ตบไหล่ให้กำลังใจมัน

"ปล่อยเขาไปเถอะมี คนหลายใจแบบนั้น อย่าคบให้เสียเวลาเลย เอาเวลาไปหาคนดีๆจะดีกว่า"

"มึงก็พูดมาได้ ไม่ใช่ทุกคนจะมั่นคงรักเดียวใจเดียวแบบมึงนะ"

"มึงรู้ได้ไง มันไม่ได้มีกูคนเดียวบนโลกหรอกน่า"

มันทำท่าเหมือนจะตอบอะไรผมครับ แต่เสียงโทรศัพท์มันดังขัดขึ้นมาก่อน ผมหันไปมองก็เห็นเป็นไลน์ชื่อของพี่ชายผมเด้งขึ้นมา นี่เขา2คนสนิทกันถึงขั้นมีไลน์กันแล้วหรอ ไปสนิทกันตอนไหน? ผมได้แต่แอบสงสัย เพราะไม่กล้าถาม ถ้ามันไม่บอกจะถามออกไปก็กลัวว่ามันจะรู้ว่าผมแอบมองโทรศัพท์มันครับ ผมเลยขอตัวกลับก่อน เพราะดูท่ามันก็คงอยากตอบไลน์พี่ชายผมจะแย่แล้ว

"งั้นกูกลับก่อนนะ"

"อืม แล้วเจอกัน" ผมพยักหน้าให้มันแล้วเดินออกมาหาพี่เฟิร์สที่หน้าห้อง กว่าจะออกจากโรงพยาบาลก็บ่าย3แล้วครับ ตอนนี้พี่เฟิร์สขับรถพาผมกลับมาที่คอนโด

"พี่เฟิร์ส มาที่นี่ทำไม ติวขายห้องไปแล้วนะ"

"พี่รู้แล้ว" เขาพูดขณะที่เดิมมาเปิดประตูรถให้ผมลง

"อ้าว...รู้แล้ว แล้วพาติวมาทำไม"

"ก็คนที่ซื้อคอนโดต่อคือพี่ไงล่ะ" ผมหันไปมองหน้าเขาอย่างตกตะลึง

"พูดจริงหรอ"

"จริงสิ พี่จะโกหกทำไม" พูดจบเขาก็เดินไปถือกระเป๋าเดินทางของผมขึ้นไปบนห้องทันที พอห้องผมก็อดคิดถึงไม่ได้ครับ ผมกระโดดขึ้นไปนอนบนเตียงเป็นท่าปลาดาว แล้วมีพี่เฟิร์สทิ้งตัวลงมาใส่ผม

"พี่รู้ได้ยังไงว่าติวขายห้องแล้ว"

"วันนั้นพี่มาหาติว แต่เจอแม่บ้านบอกว่าห้องนี้ขายแล้ว พี่เลยรีบไปซื้อไว้เอง" ผมพยักหน้าอย่างเข้าใจ เมื่อเห็นว่าผมไม่พูดอะไรเขาก็ถามขึ้นมาอีก

"ไหนบอกว่ามันคือห้องของเรา แล้วขายมันทำไม"

"ก็พี่ไม่ได้รักติวแล้วจะให้เก็บไว้ทำไมล่ะครับ ให้ติวกลับมาอยู่คนเดียวก็ไม่เอาหรอก"

"งั้นตอนนี้ก็กลับมาอยู่ได้แล้วนะ เพราะพี่จะไม่ทิ้งให้ติวอยู่คนเดียวอีกแล้ว"

"ติวก็เหมือนกันครับ ติวจะไม่หายไปไหนอีก" จบประโยคผมก็จูบเขาด้วยความคิดถึง เขาเองก็จูบผมกลับมาในแบบเดียวกัน เราจูบกันอยู่อย่างนั้นจนตอนนี้เวลาล่วงเข้า5โมงเย็น ผมที่เริ่มหิวจึงผละจูบออก

"พี่เฟิร์สพอก่อน ติวหิวแล้ว ไปหาข้าวกินกันเถอะ"

"แต่พี่อยากกินอย่างอื่นมากกว่า"

"งั้นกินอะไรครับ ชาบูหรอ?"

"ไม่ กินติว.." เขาตอบกลับมา

"ห้ะ!.." ผมอุทานด้วยความไม่เข้าใจ แต่คราวนี้เขาตอบคำถามผมด้วยจูบที่ร้อนแรงและแทบจะกลืนกินสติผมไปในทันที เขาเริ่มถอดเสื้อผ้าผมออกแล้วก้มไปดูดเม้มยอดอกทั้งสองข้างของผมอย่างหื่นกระหาย

"อื้อออ" ตอนนี้สติผมไม่เหลืออยู่อีกแล้วครับ เหลืออยู่แค่ความต้องการที่พุ่งพล่าน

พี่เฟิร์สที่รับรู้ถึงอารมณ์ของผม เขาก็รีบจัดการกับเสื้อผ้าของตัวเอง แล้วลุกไปหยิบเจลที่ลิ้นชักหัวเตียงมาวางไว้ข้างๆตัว

"มันมีได้ไง ติวไม่เคยซื้อนานแล้วนะ"

"พี่เตรียมไว้เอง" พูดจบเขาก็บีบเจลใส่มือแล้วลูบไปที่ช่องทางด้านหลังของผม

"อ๊ะ!" ผมร้องออกมาด้วยความตกใจ มันเย็นมากครับ

"อื้อออ" ผมร้องขึ้นมาอีกครั้งเพราะเขากดนิ้วเข้ามาในตัวผม เหมือนพี่เฟิร์สจะรู้ว่าผมเจ็บ เขาเลยก้มมาดูดเม้มที่หน้าอกผมเพื่อปลุกอารมณ์อีกครั้ง และมันก็ได้ผลครับ ผมเคลิ้มกับสัมผัสนั้นจนตอนนี่ครางออกมาไม่เป็นภาษา นิ้วทั้ง3นิ้วของเขาหมุนควงอยู่ในตัวนานแล้ว และตอนนี้ส่วนนั้นของพี่เฟิร์สขยายใหญ่จนหน้ากลัวเหมือนต้องการบอกว่าพร้อมเต็มที่แล้ว เขาดึงนิ้วทั้ง3ออกจากตัวผมแล้วใส่แก่นกายของเขาเข้ามาแทน ความเจ็บแปลบและเสียวซ่านตีขึ้นมาจนผมมึนไปหมด แต่หลังจากนั้นไม่นานผมก็ครางออกมาอีกครั้งเพราะแรงกระแทกที่พี่เฟิร์สส่งมาใส่ตัวผม

"อ๊ะ! อ๊ะ..อ๊ะ! อ๊าาา" ผมครางสุดเสียงเมื่อปลดปล่อยออกมา ส่วนเข้าก็ปล่อยเข้าไปในตัวผม เรากอดกันอยู่พักนึง ผมก็ยันตัวลุกเพราะคิดว่ากิจกรรมนี้จบลงแล้ว แต่มันไม่ใช่ครับ พี่เฟิร์สคว้าเอวผมไว้และตามมาทาบตัวผมจากด้านหลัง

"พี่เฟิร์ส ติวหิวข้าวแล้ว"

"อีกรอบนะครับ เดี๋ยวพี่พาไปกิน" พูดจบเขาก็สอดใส่เข้ามาอีกครั้งทางด้านหลัง ซึ่งมันลึกมากครับ และเขาก็เน้นกระแทกแรงๆจนผมทั้งจุกทั้งเสียวปนกันไปหมด

"อื้มมม...อ่า" เขาครางเบาๆที่ข้างหูผมทำให้ผมยิ่งรู้สึกมากกว่าเดิมสุดท้ายก็ได้แต่ร้องขอเขา

"พี่เฟิร์สครับ ตรงนั้น..ทำตรงนั้นแรงๆครับ" แทนคำตอบรับพี่เฟิร์สกระแทกเข้ามาในตัวผมแรงๆและเข้าสุดออกสุดทุกครั้งจนผมทนไม่ไหวปลดปล่อยออกมาอีกรอบ และพี่เฟิร์สก็เร่งจังหวะตามผมมา เมื่อเราถึงจุดหมายปลายทางทั้งคู่แล้วเขาก็ทิ้งตัวลงนอนแล้วกอดผมไว้ เขาจะจูบผมอีกครั้งแต่ผมห้ามเอาไว้ก่อน

"พอแล้วครับ ไหนสัญญาว่าจะพาไปกินข้าวไง"

"ก็ได้ แต่กินข้าวแล้วต้องกลับมาต่อนะ"

"อะไรนะ! นี่ยังไม่พออีกหรอครับ"

"ยัง ติวไม่อยู่เป็นอาทิตย์เลยนะ พี่อดอยากจะแย่แล้ว"

"พี่เฟิร์ส! พูดออกมาได้ไง ไม่อายบ้างหรอ"

"ก็เรื่องจริง"

"ครับๆ ไปกินข้าวก่อนค่อยว่ากัน ติวหิวจนไส้จะกริ่วแล้ว"

"ก็ได้" เขายอมปล่อยตัวผม แต่ก็ยังพูดออกมาอีก "เพราะถึงคืนนี้ติวไม่ยอมพี่ก็จะจับกดเอง" แล้วทุกคนคิดว่าผมจะรอดไหมครับ เห้อออ

 

 

 

 

 

เรื่องนี้สั้นมากกก และจบเร็วมากกก พยายามอธิบายเนื้อหาให้เข้าใจง่ายที่สุด ถ้าผิดพลาดตรงไหนขออภัยมาณ.ที่นี้ด้วยจร้า

ปล. จะแต่งคู่ของ 'ติณวี' ต่อดีไหม มีใครอยากอ่านไหมอ่าาา บอกหน่อยจร้า จะได้มีกำลังใจทำต่อ^^

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น