เอยูเอยู

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

27. Friend : ความจริงที่ควรต้องรู้

ชื่อตอน : 27. Friend : ความจริงที่ควรต้องรู้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 955

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.ค. 2563 08:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
27. Friend : ความจริงที่ควรต้องรู้
แบบอักษร

-Thee Talk-

"ปืนเดี๋ยว!!!" ผมรีบตะโกนเรียกปืนเอาไว้ทันทีที่เธอกำลังจะเดินหนีออกไปจากที่ตรงนี้

แต่สุดท้าย...มันก็ไม่ทัน

ปืนเธอเดินออกไปแล้วโดยไม่สนใจเสียงเรียกของผมเลย

หัวคิ้วของผมเริ่มขมวดขึ้นมาเป็นปมส่วนใบหน้าก็แสดงออกถึงความสับสนและยากที่จะตัดสินใจ ผมควรที่จะวิ่งตามเธอออกไปหรือว่าควรยืนทื่ออยู่ตรงนี้ต่อกันนะ

ตอนนี้ผม...ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงต่อแล้ว

ให้ตายสิ!!!

"พี่ธีร์ มินนี่ขอโทษ คือมินนี่ไม่รู้ว่าพี่กำลังคุยอยู่กับ..." เสียงของมินนี่ดังขึ้นฉุดผมให้ออกมาจากภวังค์ความคิดของตัวเอง

"ไม่เป็นไร" ผมตอบมินนี่ออกไปแค่นั้น ก่อนที่สายตาของผมจะหันไปมองยังทางที่มินนี่กำลังยืนอยู่แล้วสลับกับหันไปมองยังทางที่ปืนเธอเดินออกไป

ผมมอง...ตามทางที่ปืนพึ่งจะเดินออกไปด้วยแววตาละห้อยหมดหวัง

ผมควรต้องปล่อยเธอไปแบบนี้จริงๆ ใช่ไหมนะ

ไม่รู้ว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญหรืออะไร วันนี้มินนี่ดันชวนผมให้มาช่วยเธอหาหนังสือเรียนเล่มหนึ่งที่ห้องสมุดด้วยกัน ซึ่งผมก็คิดว่าตัวเองว่างพอดีเลยตกลงที่จะมากับเธอโดยไม่ได้คิดอะไร และ...ก็อย่างที่เห็นผมไม่นึกว่าตัวเองจะได้มาเจอกับปืนที่นี่

เอาตรงๆเลย พอได้เห็นหน้าเธออีกครั้งหลังจากที่ไม่ได้เจอกันมานานมันก็ทำให้ผมอดที่จะห้ามตัวเองไม่ให้เรียกเธอเอาไว้ได้ ขาของผมก้าวเดินตามเธอออกไปเองอัตโมัติจนเมื่อรู้สึกตัวอีกที ผม..ก็พาตัวเองมานั่งดูเธออยู่ที่โต๊ะตัวใกล้ๆกันจนการมีตัวตนอยู่ตรงนี้ของผมมันทำให้ปืนต้องเสียสมาธิในการทำงานซะอย่างงั้น

และนั่น...มันก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เธอพูดกับผมขึ้น

แต่บทสนทนาระหว่างเรามันก็ดูจะไม่ค่อยราบรื่นเท่าไหร่นัก อาจจะเป็นเพราะตัวผมที่ยังมีอาการอึกอักและท่าทางของปืนที่ไม่ค่อยจะพอใจในตัวของผมเหมือนเมื่อก่อนแล้ว มันจึงทำให้สถานการณ์ระหว่างเราจะเรียกว่าค่อนข้างแย่เลยก็ว่าได้ แต่!!!...ตอนที่อยู่กันสองคนว่าแย่แล้วทว่าไม่นานนักมินนี่ก็เผอิญเดินออกมาได้ถูกจังหวะไปอีก มันจึงทำเอาผมถึงกับต้องเกิดอาการเลิกลั่กเพราะไม่รู้ว่าจะจัดการกับสถานการณ์ตรงหน้านี่ยังไง สีหน้าของมินนี่ดูตกใจมากที่ตัวเองดันทะเล่อทะล่าออกมาแบบนี้ส่วนปืนผมก็แอบเห็น...ว่าใบหน้าของเธอดูเจื่อนลงเมื่อสายตาของเธอเหลือบมองไปเห็นมินนี่เข้า

จะให้ผมบอกความรู้สึกของตัวเองตอนนี้ไหม?

ก็...เอาตรงๆเลยตอนนี้ผมกลัวว่าปืนจะเข้าใจผิดทั้งๆที่ในความเป็นจริงก่อนหน้านี้มันเป็นผมเองไม่ใช่เหรอที่ทำให้เธอเข้าใจว่าผมกับมินนี่เราเป็นอะไรกัน

แต่พอมาตอนนี้ผมกลับสับสนและว้าวุ่น ความคิดมากมายตีกันให้วุ่นอยู่ในหัวจนผมกลัวว่ามันจะระเบิดออกมารึเปล่า...

แต่สุดท้าย...ผมก็ทำได้แค่นั่งเงียบ ผมไม่ได้อธิบายอะไรออกไปเพื่อเป็นการแก้ตัวจนในที่สุดปืนเธอก็เดินหนีผมออกไปจากที่ตรงนี้แล้วเรียบร้อย

นี่ใช่ไหม...คือสิ่งที่ผมอยากให้เป็น?

กลับมาตอนนี้...

"พี่ธีร์ ทำไมพี่ถึงไม่ตามเธอไปล่ะ อธิบายให้เธอฟังสิว่าเรื่องวันนั้นมันเป็นยังไง"

คำพูดของมินนี่ทำให้ผมต้องหันหน้ากลับไปมองที่เธออีกครั้งด้วยสีหน้าที่เรียบเฉยไร้ความรู้สึกใดๆ แต่ทว่าไม่นานผมถึงได้แค่นยิ้มออกมาบางๆให้กับคำพูดเหล่านั้นก่อนที่ผมจะเอ่ยปากพูดกับเธอต่อ

"ไม่มีประโยชน์หรอกมินนี่ พี่...ควรปล่อยเธอไปแบบนี้แหละดีแล้ว" ผมปฏิเสธ ใช่ผมคิดแล้วว่าควรปล่อยปืนไปจริงๆ ผมไม่ควรที่จะตามไปตอแยอะไรเธออีก

"ทำไมพี่ถึงได้เป็นคนขี้ขลาดแบบนี้ล่ะ รักเธอแต่ทำแบบนั้นมันก็ไม่ถูกต้องนะ" มินนี่ต่อว่าผมด้วยใบหน้าที่เริ่มเคร่งเครียดขึ้น

"เธอไม่เข้าใจพี่หรอกมินนี่" ส่วนผมก็ได้แต่บอกเธอไปแบบนั้น เธอไม่เข้าใจหรอกว่าทำไมผมถึงทำแบบนั้นลงไป

"เอาล่ะเราเลิกพูดถึงเรื่องนี้กัน..."

"ไม่!!!" และในขณะที่ผมกำลังจะบอกว่าระหว่างเราควรยุติบทสนทนาเรื่องนี้ลงซะ ทว่าน้ำเสียงเล็กของมินนี่ก็ดังแทรกขึ้นมา

"...." ผมเงียบลง แล้วได้แต่มองหน้าเธออยู่นิ่งๆ

ใบหน้าของมินนี่เรียบเฉย เธอมองผมด้วยสายตาที่แสดงออกถึงความผิดหวังก่อนที่จะส่ายหัวไปมาสองสามทีแล้วจึงก้าวเดินเข้ามาหาผม

กึก...

ฝีเท้าของมินนี่หยุดลง ทำให้ในตอนนี้ระหว่างผมกับเธอเรากำลังยืนเผชิญหน้ากันอยู่ด้วยความรู้สึกที่ต่างกัน

"พี่ธีร์!" มินนี่เรียกผมก่อนที่จะยกฝ่ามือขึ้นมาแล้วตบไปที่บ่าของผมทีหนึ่ง

"ที่ผ่านมาฉันคิดมาตลอดว่าที่ฉันยอมช่วยพี่ ฉันคิดดีแล้วรึเปล่า ซึ่งเอาตรงๆคือฉันเองก็รู้สึกผิดกับพี่ปืนมาตลอด"

"..." เงียบ

"ฉันตัดสินใจแล้ว ถึงพี่จะไม่ยอมไปบอกเธอว่าเกิดอะไรขึ้น ความจริงในวันนั้นทุกอย่างมันเป็นยังไง แต่ตอนนี้...ฉันจะเป็นคนไปบอกเธอเอง"

"มินนี่อย่า!!" ผมเค้นเสียงพูดออกไปพร้อมๆหัวใจที่กำลังเต้นรัวเมื่อรู้ว่ามินนี่เธอกำลังจะไปทำอะไร

"ขอโทษนะพี่" แต่คำพูดของผมก็เหมือนกับมันจะเป็นคำพูดที่ไร้ประโยชน์

เพราะหลังจากที่มินนี่พูดกับผมออกมาแค่นั้น ฝ่ามือเล็กของเธอก็ตบลงมาที่ไหล่ของผมอีกทีก่อนที่เธอจะรีบเดินผ่านหน้าผมออกไปแล้วเปลี่ยนจากการเดินเร็วเป็นวิ่งแทน

เธอคงจะรีบวิ่งไปตามปืนแน่...

"มินนี่เดี๋ยว บ้าเอ้ย!!!" ผมร้องตะโกนตามมินนี่ออกไปจนเสียงดังด้วยความลืมตัว ทำให้ผู้คนที่มีอยู่ประปรายในห้องสมุดแห่งนี้ทุกคนพากันเพ่งสายตามองมาที่ผมกันหมด จนมันทำให้ผมได้แต่ก้มหน้างุดก่อนที่จะรีบพาตัวเองวิ่งตามทางที่มินนี่ออกไปเมื่อสักครู่นี้ด้วยความรวดเร็ว

ยังไง...ผมก็จะให้ปืนรู้ความจริงไม่ได้!!

 

 

-Peun Talk-

"เดี๋ยวก่อน!!!"

ข้อมือของฉันถูกจับดึงเอาไว้ด้วยฝ่ามือของใครบางคนจากทางด้านหลัง

แรงจากการดึงรั้งทำให้ฉันจำต้องยอมหยุดเดินแล้วเปลี่ยนมาเป็นยืนอยู่นิ่งๆแทน

"เดี๋ยวค่ะ" ใบหน้าของฉันค่อยๆหันกลับมาตามน้ำเสียงเล็กของคนด้านหลังที่เอ่ยเรียกและดึงรั้งฉันเอาไว้อยู่ในตอนนี้

จนในที่สุด...

"เธอ" สายตาของฉันก็สบเข้ากับร่างบางของผู้หญิงคนหนึ่งที่เราพึ่งจะเจอกันไป เมื่อไม่นานมานี้นี่เอง

ใช่...เธอคือมินนี่ยังไงล่ะ

"ฉันมีเรื่องที่จะต้องคุยกับพี่" มินนี่พูดกับฉัน อีกทั้งสายตาของเธอที่สื่อตรงมามันก็แสดงออกว่าเธอมีเรื่องที่อยากจะคุยกับฉันอย่างที่บอกจริงๆ

"คุยกับฉัน...เรื่องอะไร?" ถึงจะไม่อยากยืนอยู่ตรงนี้สักเท่าไหร่แต่ฉันก็จำใจต้องยืนอยู่นิ่งๆต่อ แล้วเอ่ยถามเธอออกไปถึงสิ่งที่เธออยากจะพูดกับฉัน

จบคำข้อมือของฉันก็ถูกแรงบีบจากฝ่ามือของเธอกอบกุมให้แน่นขึ้นจนฉันต้องหลุบสายตาลงไปมองก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมามองหน้าเธออีก

สายตาของมินนี่ที่มองมาที่ฉันมันมีแต่ความแน่วแน่และจริงจังที่แฝงอยู่ภายในนั้น จนมันทำให้ฉันอดที่จะคิดและสงสัยไม่ได้ว่าเธอต้องการที่จะพูดอะไรกับฉันกันแน่

จนเวลาผ่านไปสักพักมินนี่เธอยังคงเอาแต่เงียบและไม่ยอมพูดอะไรออกมา ทำให้ฉันที่ยืนรอฟังอยู่นานแล้วเริ่มรู้สึกไม่โอเคเลยจะเอ่ยปากบอกกับเธอออกไปว่าฉันจะไม่รอฟังอีกแล้ว

"ถ้าเธอไม่มีอะไรงั้นฉัน..." ทว่า..ในระหว่างที่กำลังจะเอ่ยปากพูดในสิ่งที่คิด

"เรื่องที่ฉันจะพูดมันเป็นความจริง...ที่พี่ควรจะต้องรู้" คำพูดของฉันก็จำต้องหยุดลงเพราะสิ่งที่ถูกเปล่งออกมาจากปากของเธอดังแทรกขึ้นมาก่อน

ประโยคบอกเล่าของมินนี่เริ่มทำให้ฉันอยากรู้ขึ้นมาอีกครั้ง ฉันมองหน้าเธอนิ่งๆอยู่อย่างนั้นก่อนที่จะ...

"...ว่ามาสิ" พูดกับเธอออกมาต่อ

เราสองคนต่างยืนสบตากันและกันด้วยความเรียบนิ่ง ไม่มีอารมณ์ความรู้สึกใดนอกซะจากความอยากรู้และต้องการคำตอบโดยเร็ว

จนในที่สุด...

"เรื่องของฉันกับพี่..." มินนี่เธอก็ยอมพูดออกมา แต่ทว่า!!! คำพูดของเธอมันกลับถูกเสียงทุ้มของใครบางคนร้องทักเอาไว้ซะก่อนจนเธอต้องเงียบเสียงลงไป

"มินนี่หยุด!!!"

ขวับ!!

เสียงนั้น...ทำให้ใบหน้าของเราทั้งสองคนต้องหันไปมองยังทางต้นตอของเสียงที่ดังแทรกขึ้นมานั่น

และเมื่อหันมาสายตาของฉันก็เจอเข้ากับเขา...ที่ตอนนี้กำลังพยายามเดินตรงเข้ามายังทางที่ฉันกับมินนี่เรากำลังยืนคุยกันอยู่ด้วยท่าทางที่...

 

 

ความคิดเห็น