ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ ๓ โจเซฟ ๑

ชื่อตอน : บทที่ ๓ โจเซฟ ๑

คำค้น : สตอล์กเกอร์ stalker

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 797

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 06 มิ.ย. 2563 20:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ ๓ โจเซฟ ๑
แบบอักษร

โจเซฟเดินมาที่โต๊ะอาหารในยามเช้า ดวงตาคมมองไปยังอาหารที่เขาไม่ได้เป็นคนทำ ห้องที่สะอาดเรียบร้อยทั้งๆที่เมื่อวานยังสกปรก เสื้อผ้าที่ถูกซักและรีดอย่างเรียบร้อย 

ทั้งหมดนั่นสตอล์กเกอร์เป็นคนทำ เขาเคยไปแจ้งตำรวจมาก่อนแต่ก็ "ไม่มีหลักฐาน? ถ้าอย่างนั้นก็กลับไปรอให้เกิดเรื่องแล้วค่อยมาแจ้ง พวกโอเมก้าใจเสาะแบบนี้ทุกคนเลยหรือเปล่าเนี่ย? เรื่องแค่นี้ต้องแจ้งความหรือไง? ใครจะรู้คุณอาจจะไปอ่อยเขาเองก็ได้ ?" โดนตอกกลับเป็นชุด 

หลังจากนั้นเขาก็ไม่ได้บอกใครเรื่องนี้อีก อย่างที่บอกไป การไปมาของสตอล์กเกอร์ไม่เคยเหลือหลักฐาน สตอล์กเกอร์ทำตัวเป็นเงาของโจเซฟได้สมบูรณ์แบบ 

น่ากลัว นั่นเป็นสิ่งที่เขาเคยคิด หลังจากที่ปล่อยให้สตอล์กเกอร์ทำตามใจชอบมาสักพัก โจเซฟก็พบว่าไม่ได้อันตรายอย่างที่คิด คนๆนี้แทบจะไม่ต่างอะไรกับพนักงานทำความสะอาดและเชฟสวนตัวที่ไม่เคยมาให้เขาเห็นหน้า 

อาหารที่ทำขึ้นล้วนเป็นอาหารที่เขาชอบทั้งหมด วันหนึ่งจะเซฟลองเสี่ยงดวงตักกินดู ก็พบว่ามันเป็นเพียงอาหารที่รสชาติอร่อย ไม่ได้มียาพิษ ยาสลบ ยาปลุก หรือสิ่งแย่ๆเขาคิดไว้ 

สตอล์กเกอร์จะเข้ามาตอนที่เขาไม่อยู่บ้านเสมอ ถึงจะดูแปลกๆแต่โจเซฟก็รู้สึกสบายใจ

"มีอะไรหรอลูเซี่ยน?" โจเซฟเลื่อนกดรับกรอกเสียงลงไปหาปลายสาย "เรื่องโปรเจคน่ะ มันเหลืออีกนิดเดียว ฉันคิดว่าควรจะทำให้เสร็จวันนี้ไปเลยนายคิดว่าไง?" น้ำเสียงอบอุ่นดูไม่ได้เร่งรัดถามกลับมา

"ฉันยังไงก็ได้ เจอกันที่ร้านเดิมใช่ไหม?" โจเซฟแกะเม็ดยาระงับฮีทเข้าปาก ถึงจะยังไม่ฮีทก็ควรกินกันไว้ ลูเซี่ยนเป็นเบต้าที่โดนสุ่มมาทำโปรเจคคู่กับโจเซฟ ตอนแรกโจเซฟคิดว่าเขาจะไม่พอใจแต่ไปๆมาๆ ลูเซี่ยนกลับเป็นคนที่ดี ลูเซี่ยนรับได้และเข้าใจกับสิ่งที่เขาเป็น 

มองมาที่เขาด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่นเสมอ คุยเก่งแถมยังหล่อ เมื่อไหร่ที่โจเซฟพลาดลูเซี่ยนจะเป็นคนเดียวที่เข้ามาช่วยเหลือเสมอ  

"ใช่ แล้วเจอกัน"

"โอเค" โจเซฟตัดสาย เช็คดูปลอกคอว่าไม่ได้ชำรุดเป็นครั้งสุดท้าย​ ​​​"ล็อคแล้ว" โจเซฟจับลูกบิดจนพอใจและก้าวเท้าออกไป

"วันนี้นายก็น่ารัก" ลูเซี่ยนกระซิบ เลื่อนเก้าอี้ให้โจเซฟนั่ง "ขอบใจ" โจเซฟยิ้มน้อยๆ "นายอยากกินอะไรเดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง" ลูเซี่ยนนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆโจเซฟ "ไม่เป็นไร ฉันจ่ายเองก็ได้" โจเซฟปฏิเสธด้วยความหวังดี

ลูเซี่ยนเลี้ยงเขามาหลายครั้งแล้ว "ลูกผู้ชายพูดแล้วไม่คืนคำ" ลูเซี่ยนหยิบบัตรเครดิตขึ้นมาพร้อมกับโพสท่าแปลกๆ "อุ๊ป ฮ่าๆๆ" เมื่อกลั่นไม่ไหวโจเซฟจึงหัวเราะออกมา อุ้งมืออุ่นๆสัมผัสกับใบหน้าของโจเซฟ "ฉันชอบเวลานายหัวเราะนะ" 

ระยะห่างของใบหน้า ค่อยเลื่อนเข้ามา "ลูเซี่ยน?" โจเซฟเรียก "มีฝุ่นเกาะอยู่ที่ผมนายน่ะ" ฝ่ามือใหญ่ลูบเส้นผมข้างๆแก้มโจเซฟอย่างเบามือ "ขอบใจ" ถึงจะพูดอย่างนั้นฝ่ามือก็ยังไม่ได้ถอนออกไป "คิดออกหรือยังว่าอยากกินอะไร?"

ลูเซี่ยนลุกขึ้น "เอาเหมือนนาย" โจเซฟมองลูเซี่ยนที่พยักหน้าแล้วเดินออกไป เมื่อกี้สายตาที่ลูเซียนมองมามันเหมือนพวกอัลฟ่ามากๆ 

 

"เดี๋ยวฉันไปส่ง" ลูเซี่ยนเดินมาโอบไหล่ โจเซฟพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาต "ปลอกคอนายเก่าจัง" ลูเซี่ยนสะกิดมันเบาๆ "ก็ใช้มาตั้งแต่เด็กแล้ว ไม่แปลกหรอก" โจเซฟตอบ "ระวังตัวหน่อยสิ แบบนี้โดนกระชากก็หลุดแล้ว" นิ้วของลูเซี่ยนกดที่ต้นคอเบาๆ

"มันแพงน่ะ เลยไม่ค่อยสนใจ" นิ้วของลูเซี่ยนยังคงวนเวียนอยู่ที่คอ จนโจเซฟสะดุ้งเบาๆ "ถ้างั้นฉันซื้อให้ดีไหม?" ลูเซี่ยนชี้เข้าหาตัวเอง "ฉันเกรงใจน่ะ" โจเซฟตอบ "ถ้างั้นให้ฉันเป็นคนตั้งรหัสเป็นไง? ที่นี้ก็เป็นของฉันเเล้ว" ลูเซี่ยนวาดรอยยิ้มบนใบหน้า รอยยิ้มของลูเซี่ยนทำให้เขาลำบากใจ 

"ฉันเป็นเบต้านะ ไม่เป็นไรหรอก ถือว่าตอบแทนที่ฉันเลี้ยงนายด้วยไง แต่ถ้านายไม่ชอบฉันก็จะไม่บังคับ" สายตาของลูเซียนมองมาที่โจเซฟอย่างอบอุ่น แต่ใบหน้ากลับดูเศร้า รอยยิ้มที่ดูฝืน ขนาดนี้แล้วเขาจะปฎิเสธลงได้ยังไง? "พรุ่งนี้ค่อยไปดูละกัน" เงียบไปซักพักโจเซฟก็พูดออกมาอย่างจำใจ

เพราะไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้เลยไม่รู้ว่าจะปฎิเสธยังไง

"ดีใจจัง" ลูเซี่ยนสวมกอดเขาจนจมเข้าไปในอกกลิ่นหอมๆลอยเข้าจมูก โจเซฟเบิกตากว้างอย่างตกใจ "ละลูเซี่ยน" โจเซฟไม่รู้จะเอามือไปวางตรงไหน ได้แต่เรียกชื่อคนตรงหน้า "ขอโทษนะ เวลาดีใจมากๆ มันอดทนไม่ไหวน่ะ เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?" อ้อมกอดคลายตัวออกมานิดหน่อย 

"ก็ไม่เจ็บหรอก ฉันแค่ตกใจ" โจเซฟตอบ ในที่สุดลูเซี่ยนก็ยอมปล่อยเขา แต่จังหวะเมื่อกี้เหมือนต้นขาโจเซฟจะไปโดนกับอะไรแข็งๆที่นูนออกมา กระเป๋างั้นหรอ? "ถ้างั้นฉันกลับก่อนนะ" ลูเซี่ยนลูบหัวเขา ก่อนจะเดินหายไปจนลับสายตา

...

"โจเซฟ เธอทำตก" เสียงเรียกเขาดังมาจากทางด้านหลัง "ขอบคุณครับ" มือเรียวยาวจับไปที่กระดาษ "เอ่อ...อาจาร์ยครับ" โจเเซฟเรียกอีกฝ่ายเบาๆ เมือเขาไม่ยอมปล่อยมือจากกระดาษสักที "ขอโทษนะ พอดีฉันเหม่อนิดหน่อย" อุ้งมือร้อนเลื่อนมาบีบมือโจเซฟเบาๆ "ไม่เป็นไรครับ" โจเซฟเบนสายตาไปทางอื่น

เขาไม่คุ้นชินในการคุยกับอัลฟ่า "เธอเปลี่ยนปลอกคอใหม่งั้นหรือ?" ฝ่ามืออีกข้างสัมผัสเข้ากับต้นคอของโจเซฟ นิ้วโป้งเขี่ยแก้มเขาเบาๆ "ครับ" ทำไมเขาถึงไม่ไปซักที? ความอึดอัดถูกเก็บไว้ในส่วนลึก ทำได้เพียงแค่คิดแต่ไม่อาจพูด มือของโจเซฟถูกปล่อยออกจากการกอบกุม "ฉันต้องไปสอนแล้ว ไว้เจอกันนะ ไม่เข้าใจตรงไหนมาหาฉันที่ห้องได้เลย" ฝ่ามือหนาลูบหัวเขาก่อนจะไป

"นายสนิทกับอาจาร์ยคนนั้นหรอ?" ลูเซี่ยนเดินมากอดคอเขาจากด้านหลัง "เปล่า" โจเซฟส่ายหน้า "งั้น ไปกินข้าวกัน" ลูเซียนหันหน้ามาหาโจเซฟไม่รู้ว่าจงใจหรือบังเอิญ ใบหน้าของพวกเขาห่างกันเพียงไม่กี่เซนฯ "อืม" โจเซฟถอยออกมานิดหน่อยตอบรับคำเชิญตามมารยาท ยังไงก็ไม่มีเพื่อนนั่งกินด้วยอยู่แล้ว

ความคิดเห็น