ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ::9::

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 24

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.ค. 2563 11:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
::9::
แบบอักษร

ซีวิลtalk

อยากจะบ้าตายจริงๆ แผนงานหายยังไม่พอดันมีไอ้บ้านั้นมาป่วนเปี้ยนอีก เหอะๆ ก็จะอะไรอีกละไอ้ลุคนั้นแหละมันตามฉันมาที่ลาสนัน มาถึงก็บอกว่าคิดถึงอดใจรอให้กลับไปไม่ไหว คือฉันพึ่งมาได้แค่สองวันเองนะจะคิดถึงอะไรกันเนี่ย ส่วนไอ้ซีตัสมันก็อยู่ด้วยกันเนี่ยแหละ ตอนนี้ฉันมาเซ็นเอกสารที่บริษัทLoopก็บริษัทฉันเนี่ยแหละ

 

 

ก๊อกๆๆ

ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองที่ประตูก็เห็นเป็นเลขาฉันเอง มันชื่อคิง ทำงานเป็นเลขาฉันมาสองปี ถามว่าสนิทมั้ยก็สนิทนะ มันรู้ใจฉันหมดอ่ะเวลาทำงานเลยง่ายไปด้วยไม่ต้องพูดเยอะแค่มองตามัน มันก็รู้ว่าฉันสั่งให้ไปทำอะไรแล้ว แต่!!นี้มันจะ10โมงแล้ว มันพึ่งมาทำงานมาสายกว่าเจ้านายสักอีก

"ตื่นสายว่ะ โทษที"มันพูดแล้วเดินมานั่งฝั่งตรงข้ามฉัน ฉันนั่งอยู่โต๊ะทำงานส่วนไอ้ลุคกับไอ้ซีตัสมันอยู่โซฟาและมันไม่ได้สนใจว่าใครเข้ามาด้วย

"วันนี้กุต้องทำไรมั้ง" ถ้าฉันจำไม่ผิดต้องได้ออกไปดูงานที่ห้างด้วยรึเปล่านะ

"ก็ไม่มีไรมาก เซ็นเอกสารกองนั้นแล้วก็ไปหาคุณอรุณที่ห้าง เห็นบอกว่าอยากให้ออกแบบชุดแต่งงานให้หน่อยนะ" ห้ะ ฉันทำแบรน์เสื้อผ้าก็จริงแต่ชุดแต่งงานมันเกินไปมั้ยเนี้ย คุณอรุณเป็นหุ้นส่วนของฉันตั้งแต่ฉันเข้ามาดูแลบริษัทและแก่ช่วยฉันหลายเรื่องมากๆเลยละ แต่ว่าถ้าจะให้ออกแบบเนี่ยคงต้องใช้เวลานานหน่อยละมั้ง หรือว่าฉันจะเปิดสาขาเพิ่มดีนะเป็นสาขาที่ประเทศเรนนินดีมั้ยเนี้ยร้านชุดแต่งหรือชุดราตรีที่นั้นเยอะสุดๆ แต่มันก็ท้าท้ายดีนะ หิๆ

"ออกแบบชุดแต่งงานเหรอ เปิดร้านที่เรนนินด้วยดีมั้ย" มันน่าจะเข้าใจนะ

"เดี๋ยวนะ งานมึงเยอะขนาดนี้มึงยังจะทำเพิ่มอีกเหรอ รอก่อนดีกว่ามั้ย"จะไปก็ใช่แหะ งานฉันเยอะจริงๆนั้นแหละเพราะตั้งแต่มาฉันก็นอนหลับคาโต๊ะทำงานตลอดเลย แต่รอบนี้ทำไมมันเยอะจังเนี้ย

"ถ้าจะถามว่าทำไมงานเยอะ กุตอบให้ได้"ฉันเงยหน้ามองมัน

"ทำไม"

"ตอนมึงไปเรียนที่จีนัน ท่านปู่เข้ามาที่บริษัทแล้วให้คนเอางานที่มึงต้องเซ็นทั้งลาสนัน จีนัน ลุยนันกับเดนัน มาทั้งหมดให้มึงทำ แต่กุแยกเป็นกองๆให้แล้วแหละ เซ็นเสร็จแล้วก็ส่งกลับไปที่บริษัทใหญ่เลย"ห้ะ นั่นมันประเทศที่ฉันต้องดูแลธุรกิจทั้งหมดเลยนะ ปู่แกล้งฉันแน่ๆ

อ่อลืมบอกไปเลยตระกูลของฉันทำธุรกิจหลายอยากมากและเป็นกันดูแลในส่วนนั้นๆ บริษัทแต่ละที่จะแบ่งตามชื่อประเทศเช่นของฉัน ประเทศไหนที่มีคำว่านันต่อท้ายเป็นประเทศที่ฉันต้องดูแลทั้งหมด ส่วนของเฮียอัสต้องดูแลประเทศที่มีคำว่าเชอร์ต่อท้าย แต่ส่วนของไอ้ซีตัสยังไม่รู้เพราะไอ้หมอนี่มันไม่เข้าไปรับงานสักทีนะสิ

 

ส่วนบริษัทใหญ่อยู่ที่ทวีปจีซัส อรัญ เมอร์ย่า เป็นทวีปไม่ใช่ประเทศนะในประวัติศาสตร์เขียนไว้ว่าทวีปนี้ก่อตั้งขึ้นโดยเจ้าหญิงองค์ที่17ของประเทศเรสนูสแต่ว่าประเทศนี้จมลงในทะเลไปหลายร้อยปีก่อนแล้ว เจ้าหญิงมีชื่อว่าเมอร์ย่าเป็นผู้รอดชีวิตคนเดียวและรอยไปติดเกาะที่อีกฝั่งของทะเล แต่ในหนังสือประวัติศาสตร์เขียนไว้แค่นี้น่ะสิ อ่านยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าเธอเอาชีวิตรอดมาได้ไง ถ้าถามฉันว่าเคยไปที่นั่นมั้ยฉันตอบได้เลยว่าไม่ ไม่เครื่องบนิหรือเรือที่จะไปที่นั้นเลยด้วยซ้ำ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีหน้าตาเป็นยังไง แต่ก็มีคนบางกลุ่มที่เคยไปและหนึ่งในนั้นก็มีปู่กับแด๊ดดี๊ของฉันเอง นอกเรื่องสักไกลเลยแหะ กลับเข้าเรื่องเถอะไรท์

 

"เห้ออออ"ฉันถอนหายใจนิดๆ

"กาแฟหน่อยมั้ย"ไอ้คิงมันถามฉัน แต่ไอ้ลุคมันทำไมลุกพรวดขึ้นมาละ

"ได้ก็ดี"

"กุชงให้"ไอ้ลุคมันเดินตรงมาหาฉัน

"นะๆๆๆๆๆ"มันพูดพร้อมจับมือฉันไปเขย่าไปมา

คือมึงไม่ใช่เด็กมาขอของเล่นนะเว้ยยยยย

"เออๆๆๆ ไม่ใส่น้ำตาล ใส่น้มข้น1ช้อน" ฉันบอกมันแล้วมันก็วิ่งแจ่นไปเลย มันรู้เหรอว่าห้องชงกาแฟอยู่ไหน

"กุต้องตามไปป่ะ"ไอ้คิงมันถามฉัน ส่วนฉันก็พยักหน้าให้

 

 

 

 

 

ลุคtalk

งงกันใช่มั้ยล่ะว่าผมมาอยู่นี้ได้ไง ตอนแรกผมก็โทรคุยกับน้องมันปกติแหละ แต่เมื่อวันก่อนไอ้ซีตัสมันส่งรูปน้องกับไอ้เลขานั้นมาให้ผม ในรูปอ่ะนั่งตัวจะติดกันอยู่แล้วอ่ะอีกอย่างผมคิดถึงอยู่แล้วด้วยยิ่งไม่ได้เจอกันตั้งสามวันแหนะหลังจากนั้นผมก็รีบจองตั๋วละมานี้เลยผมพึ่งมาถึงเมื่อเช้าแล้วตรงมาที่บริษัทน้องมันก็โทรบอกไอ้ซีตัสลงมารับทันทีเลยละ แต่ผมมาถึงได้ไม่นานก็เป็นไอ้เลขาที่อยู่ในรูปนั้นแหละเดินเข้ามาเหมือนจะมองผมแวปนึงเเล้วก็เดินไปหาน้องมันทันที

ผมได้ยินที่น้องกับไอ้เลขานั้นคุยกันตั้งแต่แรกจนถึงตรงที่น้องบอกอยากกินกาแฟนั้นแหละ ผมก็เลยจะชงให้แต่ผมก็ลืมถามทางอ่ะดิฮ่าๆๆ ทำไงดีอ่ะรอยัยตัวเล็กออกมาตามดีมั้ยเนี่ยโทรศัพท์ก็ไม่ได้เอามา

 

 

 

มาอยู่ตรงนี้เองเหรอ 《เอะ เสียงใครอ่ะผมหันซ้ายหันขวา ก็ไม่มีใครนิ》 อยู่ด้านหลัง《ผมหันไปมองทางด้านหลังตามเสียงนั้น อ่ารู้แล้วครับว่าใคร ไอ้เลขานั้นแหละครับ》

"หลงเหรอมึง ให้กุพาไปป่ะ" หน้าแม่งกวนตีน แต่ทำไมสายตามันมองผมแปลกๆว่ะ

"เออ มึงนำดิ" ผมไม่อยากอยู่กับมันสักเท่าไร รู้สึกแปลกๆยังไงไม่รู้

 

 

ตอนนี้ผมเดินขึ้นบันไดที่อยู่ถัดจากห้องทำงานของซีวิล เออนั้นแหละผมวิ่งไปไหนไม่รู้ รู้อีกทีตอนไอ้เลขามันบอกว่าผมไปอยู่ห้องกลางอะไรก็ไม่รู้

"ถึงละ" โห สุดยอด ดูห้องดิทุกคนมันเป็นห้องโทนสีเทาโครตเท่

"หึ ชอบเหรอมึง" ก็เออดิ สัส

"เออ โครตชอบ" ผมพูดพร้อมเดินสำรวจห้องไปด้วย

"ห้องนี้กุเป็นคนออกแบบเองแหละ"

กึก

ผมหยุดชะงักทันที เชี่ย หน้าอย่างมึงเนี่ยนะกุไม่อยากจะเชื่ออ่ะ

"○¤○"

"ถามไอ้ซีก็ได้ถ้าไม่เชื่อกุอ่ะ มานี้กุสอนชงกาแฟให้มัน" ทำไมต้องสอนว่ะ

"กุชงเป็นอยู่ จำสูตรได้ด้วยไม่ใส่นมข้น น้ำตาล1 ใช่มั้ย" มันพยักหน้า

"แล้วมึงรู้เหรอว่าไอ้ซีมันกินเมล็ดกาแฟของอะไร" เออว่ะ มันพูดพร้อมเปิดลิ้นชักใต้เคาว์เตอร์กาแฟออก ผมเห็นแต่กระปุกเมล็ดกาแฟเต็มไปหมด อันไหนเป็นอันไหนว่ะ

"ไอ้ซีมันกินตัวนี้ กาแฟตัวนี้มันกินเฉพาะเวลาเครียดไม่ใส่นม ใส่น้ำตาล1 ให้เอาตัวนี้" เเสดงว่ายัยตัวเล็กกินตัวอื่นด้วยอ่ะดิ

"แล้วที่เหลือละ"

"ตั้งแต่แถวที่3ถึงแถวที่5 ของไอ้ซี ส่วน1กับ2จะเป็นของปู่กับของกุ" ผมพยักหน้าให้

"ซีวิลจะอยู่นี้อีกกี่วันเหรอ"ผมถาม

"งานเสร็จนู้นแหละ" งั้นก็ใกล้แล้วซิ

"เอาไปให้มันได้ละ" ตัวเองชงทำไมไม่เอาไปให้ว่ะ

"แล้วมึงอ่ะ" ผมถามเพราะเดินไปอีกทาง

"สูบหรี่" แทนที่มึงจะบอกว่าสูบบุหรี่

"ประโยคกำกวมว่ะ สัส" เหอะ มันยักคิ้วใส่ผม

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น