ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

แผลงฤทธิ์ ครั้งที่ 24

ชื่อตอน : แผลงฤทธิ์ ครั้งที่ 24

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.3k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 04 มิ.ย. 2563 19:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แผลงฤทธิ์ ครั้งที่ 24
แบบอักษร

 

 แผลงฤทธิ์ ครั้งที่ 24 

 

 

Vivian’ S 

 

เริ่มต้นเช้าวันใหม่หลังจากที่พี่รอนไปรับผมมาจากมหาลัยเสร็จ เราจู๋จี๋กันบนรถเสร็จก็มุ่งหน้าไปที่บ้านใหญ่ของพี่รอน ในคืนนั้นเราก็นอนกอดกันบนเตียงใหญ่หนานุ่ม

เพราะแสงกระทบจากกระจกบานใหญ่ที่ลืมปิดผ้าม่านกันแสงทำให้ผมเริ่มสะลึมสะลือตื่นจากฝันหวาน

ผมเหลือบมองด้านข้างก็เห็นอกล่ำๆ ขาวจั๊วะในสภาพที่ไม่มีเสื้อกั้นบดบังความขาว ขยับเข้าไปนอนซุกอกพี่รอนแล้วบดเบียดแก้มอ้วนๆ กับอกแกร่งเป็นการออดอ้อนคนพี่ยามเช้า

ดวงตาไล่ขึ้นไปจ๊ะเอ๋กับปลายคางที่เริ่มมีหนวดเคราเล็กน้อย ริมฝีปากสีส้มอ่อนๆ ที่บดจูบผมซะระทวย และดวงตาเรียวดุจเหยี่ยวสีน้ำทะเลที่จ้องมองผมอย่างไม่กะพริบตา

เดี๋ยวนะ?

 

“พะ..พี่รอน อรุณสวัสดิ์ครับ แหะๆ”

 

ผมหัวเราะเก้อๆ อย่างเขินอาย พี่รอนไม่ตอบแต่ก้มลงมาหอมแก้มผมทั้งสองข้างแล้วลุกขึ้นยืน เดินตัวปลิวไม่ใส่อะไรเข้าห้องน้ำ ก็รู้ๆ ว่าตอนเช้าตรู่ผู้ชายมักจะตั้งตรง (?) เวลาเดินนี่ก็ทั้งชูชันทั้งแกว่งไปมาล่อหน้าล่อตาผมจนน้ำลายสอเลยทีเดียว ซี๊ดดดส์!

 

 

ผมลุกมาใส่เสื้อคลุมให้เรียบร้อย เปิดประตูอีกห้องที่เป็นห้องทำงานซึ่งมีห้องน้ำเล็กๆ อยู่ จัดการลอกคราบตัวเองออกแล้วชำระร่างกาย ผมอาบน้ำไม่เกิน 10 นาที ก็ใส่เสื้อคลุมตัวใหม่ที่แขวนอยู่ในห้องน้ำเล็ก เดินกลับมาที่ห้องนอนก่อนจะเปิดประตูใกล้ๆ ห้องน้ำไปห้องแต่งตัวเห็นพี่รอนเลือกเสื้อผ้าอยู่ตู้ข้างๆ

บ้านพี่รอนใหญ่และกว้างมากก เข้ามากลางบ้าน เจอห้องนั่งเล่นฝั่งขวา ฝั่งซ้ายคือห้องครัว เดินขึ้นบันไดก็เป็นห้องอาหารฝั่งซ้าย และฟิตเนตฝั่งขวา ส่วนสระว่ายน้ำอยู่หลังบ้านใกล้ๆ สวนหย่อมที่ผมชอบไปนั่งสูดอากาศเล่นถ้าว่างๆ

เดินขึ้นบันไดไปจะเจอชั้นแรกที่เป็นห้องนอนครับ จะเห็นประตูอยู่2บานใหญ่ๆ เลย

ประตูสีดำคือห้องนอนครับ ตรงกลางก็เป็นเตียง มีตู้กระจกโชว์รางวัล ถ้วย เหรียญต่างๆ ของพี่รอน และตู้หนังสือขนาดกลาง มีหนังสือเล่มหนาวางไว้อย่างเป็นระเบียบ ฝั่งขวาของห้องก็เป็นห้องน้ำ

ใกล้ๆ ประตูห้องน้ำก็เป็นห้องแต่งตัว

ประตูใหญ่อีกบานของชั้นแรกเป็นประตูสีน้ำเงินซึ่งเป็นห้องทำงาน แต่พี่รอนทำประตูเชื่อมอีกทีครับ อยู่ในห้องนอนพี่รอนนี่แหละ

ห้องทำงานพี่รอนใหญ่มากก มีโต๊ะทำงาน ทีวีติดผนัง และตู้เก็บเอกสารต่างๆ เยอะแยะเต็มไปหมด เข้าไปนี่ได้แต่กลิ่นกระดาษกับกลิ่นหมึกเลย

ชั้นสองมีอยู่ห้องเดียวคือห้องทำงานครับ เป็นห้องทำงานส่วนตัวอารมณ์คล้ายๆ ห้องประชุม เวลามีงานที่สำคัญพี่รอนจะเรียกพวกเรย์โญ่ เอริคหรือคนอื่นที่ไว้ใจได้เข้ามาประชุมกันในชั้นนี้ ซึ่งการจะเข้ามาได้ต้องเข้าทางด้านหลังบ้านครับ ไอ้จะขึ้นบันไดมาชั้นสองก็ขึ้นได้แต่เพื่อไม่เป็นการรบกวนพื้นที่ส่วนตัวของพี่รอนชั้นแรก หลายๆ คนจึงเลี่ยงไปเข้าด้านหลังบ้านมากกว่า

ส่วนชั้นสุดท้ายเป็นดาดฟ้าครับ ไว้จอดรับเฮริคอปเตอร์ส่วนตัวของพี่รอน เอริคกับคุณเรย์โญ่นอนที่บ้านพักส่วนตัวอยู่เยี่ยงๆ กับบ้านพี่รอน

 

พล่ามมาเยอะแล้วก็หยิบเสื้อนักศึกษาและกางเกงเดฟสีดำมาใส่ ผมเดินออกจากห้องแต่งตัวหยิบกระเป๋าเป้เล็กๆ สะพายหลัง หยิบโทรศัพท์ของพี่รอนมาด้วย

ครับ โทรศัพท์พี่รอนจริงๆ ส่วนโทรศัพท์ผมก็วางไว้ที่เดิม พี่รอนไม่ค่อยได้ใช้โทรศัพท์ครับ ถ้าติดต่องานก็จะติดต่อที่เครื่องของคุณเรย์โญ่เสมอ ผมสำรวจเบอร์ในโทรศัพท์พี่รอนแล้วมีแต่เบอร์ครอบครัว ซึ่งพี่รอนบอกถ้าเขาโทรมาอนุญาตให้รับได้ แต่น้อยครั้งที่ผมเห็นจะโทรมาครับ ส่วนมากส่งจากข้อความ ซึ่งมีแต่พ่อพี่รอนที่ส่ง ประมาณบินไปทำงานนู่นนี่นั่น สั้นๆ ครับ ผมก็ไม่ได้ก้าวก่ายเรื่องครอบครัวพี่รอนมาก ถ้าถึงเวลาที่สมควรเดี๋ยวผมก็ได้เจอครอบครัวพี่เขาเองแหละ

 

“อรุณสวัสดิ์ครับ”

“อรุณสวัสดิ์ครับ คุณเรย์โญ่”

ผมยิ้มให้คุณเรย์โญ่ที่เดินเข้ามาบ้านใหญ่ทักผมที่เดินลงบันไดมา

 

“นายท่านตื่นแล้วใช่ไหมครับ?”

ผมพยักหน้ารับ เพราะเห็นพี่รอนจิบกาแฟและอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ ห้องอาหารไม่มีประตูครับ ผนังยังเป็นกระจกสีใส มองเห็นสวนหย่อมดอกกุหลาบบานสะพรั่งเต็มไปหมด และมีน้ำพุขนาดใหญ่อยู่กลางสวน

ห้องครัวสว่างมาก เพราะแสงส่องเข้ามาเต็มๆ ผมก้าวขาฉับๆ ไปนั่งโต๊ะข้างๆ พี่รอนที่นั่งอยู่ตรงกลางโต๊ะเลย คุณเรย์โญ่ก็เดินไปบอกรายการวันนี้ว่ามีอะไรบ้าง แม่บ้านเสิร์ฟอาหารให้ผม

ผมนั่งตักข้าวต้มหมูเด้งกินทันทีเพราะหิวมาก บวกกับตอนนี้ก็สายมากแล้ว ถ้าไปช้ากว่านี้รถคงติดอีกจะไปไม่ทันมหาลัยเอา

 

“ให้ไปส่งไหม?”

พี่รอนถามผม หลังจากนัดแนะกับคุณเรย์โญ่เสร็จ

“ไม่เป็นไรครับ ผมไปกับเอริคก็ได้ พี่จะได้ไม่ไปประชุมสาย”

 

ผมยิ้มกว้างโชว์เขี้ยว พี่รอนพยักหน้ายิ้มๆ ทานเสร็จก็พากันออกมาที่หน้าประตู มีรถอยู่สองคัน คันหนึ่งเป็นออดี้สีขาว อีกคันเป็นBMWสีดำ เอริคยืนเต๊ะหล่ออยู่ข้างรถออดี้ พอเห็นผมก็กวักมือเรียกหยิกๆ บ่นว่าผมสายแล้ว ผมแลบลิ้นแหย่เอริค แล้วหันไปจุ๊บแก้มสากพี่รอนรัวๆ

 

“ไปแล้วนะครับ ตั้งใจทำงานนะ”

“ครับJ”

ผมยิ้มเขินๆ แล้วรีบขึ้นรถ หลบหลีกสายตากรุ้มกริ่มจากพี่รอน บ้าาา มาคง มาครับอะไร! >///<

 

---------------------------------------- 

  

  

มหา’ ลัย 

 

“เอริค วันนี้น่าจะเลิกช้านะ มีกิจกรรมว่ะ”

“อ้าว กี่โมงกันละ จะได้บอกนายไม่ให้ห่วง”

“หึ่ย..-//-!! เดี๋ยวโทรไปบอก!”

 

ปัง!  

 

ผมปิดประตูรถเสียงดังไม่กลัวออดี้คันหรูจะพัง รีบก้าวขาฉับๆ เข้ามหาลัย ก่อนจะเปลี่ยนมาเดินช้าๆ ปรับอารมณ์ก่อน หน้าผมแดงและร้อนมากเลย นี่เอริคแค่แซวนะ ทำไมผมเขินเวอร์วังแบบนี้!

ผมรีบเดินเข้าอาคารเรียนเพราะมันเลทมา2 นาทีแล้ว รถโคตรติดอ่ะ วันนี้มันเป็นวันอะไรวะ ร้านดอกไม้แห่กันขนดอกไม้มาขายเต็มไปหมด มีช็อกโกแลตตั้งขายกันตามถนนอีกเยอะมาก

 

“ไอ้เวียณ คัมมอนน!”

ไอ้จอมแหกปากลั่นเมื่อเห็นผมเดินเข้ามาในห้อง ผมพยักหน้าทักทายมันแล้วค่อยๆ หย่อนตัวลงนั่งข้างๆ มัน ฟู่…อาจารย์ยังไม่มาเว้ย!

 

พรึ่บ... 

 

“เหี้ย! ช็อกโกแลตเยอะฉิบหาย!”

ผมอุทานเสียงดังเมื่อไอ้จอมควักกล่องช็อกโกแลตเต็มมือและมิวายชี้ๆ ที่กระเป๋าเป้มันที่บัดนี้มีแต่กล่องช็อกโกแลตและช่อดอกกุหลาบสีแดงวางไว้ข้างๆ โต๊ะ

 

“หึๆ กูหล่อนี่หว่า”

ผมขมวดคิ้วงงๆ เขาให้ของไอ้จอมทำไมเยอะแยะวะ เนื่องในโอกาสอะไรอ่ะ?

ผมเหลือบมองโพสต์อิสสีชมพูแปร๋นติดกล่องช็อกโกแลตว่า

 

happy valentine Day 

 

ก็บางอ้อทันที

แต่เดี๋ยว!

พรุ่งนี้วันวาเลนไทน์ไม่ใช่เหรอ?

“วันนี้วันที่ 13 นะเว้ย น้องเขาให้มึงมาผิดวันป่ะเนี่ย?”

“เปล่าเว้ย! ให้ก่อนวันอ่ะดิ มึงก็รู้พรุ่งนี้กูไม่มีเรียน จะมามหาลัยไปทำไม สาวๆ เลยให้กูมาก่อนล่วงหน้าว่ะ คนอื่นๆ ก็ได้เว้ยคงเพราะไม่มีเรียนพรุ่งนี้กัน สาวๆ ที่รักใครหลงใครก็เลยให้มาก่อน แต่เท่าๆ ที่ดู กูได้เยอะสุดว่ะ ฮ่าๆๆ”

ผมเบ้ปากด้วยความหมั่นไส้ ฉกกล่องช็อกโกแลตนำเข้าจากญี่ปุ่นมาแกะกินทันที!

 

“เฮ้ย ช็อกโกแลตกู!”

ไอ้จอมโวยวายแต่หาสนใจไม่ ผมแกะกินหน้าตาเฉยมันเงียบเพราะอาจารย์เข้ามาสอนแล้ว เราก็รีบเคลียร์โต๊ะที่มีแต่กล่องช็อกโกแลตและช่อกุหลาบหันมาตั้งอกตั้งใจเรียนทันที

 

 

 

 

ณ ลานกิจกรรม 

17.45 น. 

 

“แยกย้ายครับ!”

เสียงพี่ปี3 สั่งน้องปี1แยกย้ายหลังจากประชุมนัดแนะกันเสร็จเรียบร้อย วันนี้ก็มีแค่ย้ำเตือนเรื่องการทำกิจกรรมที่ใกล้จะถึงเร็วๆ นี้ และเล่นกิจกรรมนันทนาการอีกต่างๆ จนพอใจก็พากันไล่น้องๆ กลับ คิดมาถึงตรงนี้ ยังไม่ได้บอกอะไรเรื่องนี้กับพี่รอนเลย… เรื่องที่มีค่ายที่จะไปทะเลอ่ะ

 

ไม่เป็นไรหรอก (มั้ง) ใกล้ๆ ผมจะบอกพี่รอนอีกทีละกัน ถ้าไม่ลืมอ่ะนะ แหะๆ

ผมโทรหาเอริคให้มารับตั้งแต่ 17.20 น.แล้ว ป่านนี้คงรอเก้อไม่ก็ไม่หลีสาวคณะอื่นๆ รอ พอเดินมาหน้ามหาลัยต้องทำหน้าเซ็งที่เห็นสาวๆ นักศึกษารุมให้ช็อกโกแลตเอริคมันเต็มเลย

โอ้ยยยย หน้าตาเอริคก็ดีนะ แต่กูหมั่นไส้!

 

“กลับบ้านโว้ย!”

เอริคสะดุ้ง แต่ไม่วายหันไปฉีกยิ้มอ่อยให้สาวๆ แล้วรีบบอกลา เปิดประตูเข้ามาในรถ ผมก็ฉกเอาช็อกโกแลตมาทานหน้าด้านๆ เอริคไม่ว่าอะไรแต่ก็ขับรถไปเงียบๆ แอบสงสัยว่ามันเงียบอะไร บางครั้งรถติดก็หันมากดโทรศัพท์หยิกๆ ทั้งๆ ที่ปกติก็จะหันมากวนผมตลอด น่าสงสัยโคตร…

 

ผมเหลือบมองข้างทางที่เริ่มแปลกๆ มันไม่ใช่ทางที่ไปบ้านพี่รอนอ่ะ

 

“เอริค พาไปไหนเนี่ย?”

“สนามบิน”  

“ห๊ะ! ไปทำไม!”

ผมอุทานเสียงดัง เอริคยักไหล่ก่อนจะตอบออกมาด้วยน้ำเสียงยียวน

“นายมีงานที่อิตาลีห่างจากเมียไม่ได้เลยให้พาไปด้วย นายล่วงหน้าไปแล้วไม่กี่ชั่วโมงนี่เอง ฝากบอกขอโทษด้วยที่ไม่ได้บอกเอง แต่งานเร่งงานด่วนต้องรีบบินแล้วไปติดต่อธุรกิจทันที โอเค๊?”

 

ผมอ้าปากค้างเหวอๆ จะบอกว่าไม่เข้าใจตรงไหนก็ตรงที่เอาผมไปทำไมนั่นแหละ!

 

แต่ก็ไม่ถามหรือเถียงออกไปเพราะมัวแต่เขินกับคำว่า เมีย 

 

อ๊ากกก >///< เวียณมีผัวเป็นตัวเป็นตนแล้วแม่! ไม่ใช่ผัวมโน ผัวทิพย์ใดๆ ทั้งสิ้นด้วย!

 

ที่สำคัญ ไปอิตาลี!

 

เมืองแห่งความโรแมนติก สวยงามมากก ไปกับพี่รอนสองคนในวันวาเลนไทน์คงปลื้มปีติยินดีมากอ่ะ อ๊ายย แค่คิดก็ฟินแล้ว><

 

 

 

-------------------------------------------------------------------- 

ตอนนี้แต่งช่วงวาเลนไทน์ปีแล้วๆๆๆนะคะ-///- จะตัดตอนนี้ออกก็ไม่ได้เพราะเป็นฉากที่น้องเวียณขิงและสวีทกับพี่รอนสุดฤทธิ์!

ตอนนี้ไม่มีอะไรมาก เรื่อยๆนะคะ กำลังปั่นตอนต่อไปอยู่ค่า><

เรามีทวิตเตอร์แล้วนะ! ติดต่อหรือพูดคุยกันได้ที่นี่ >> @mangbongyyy  

ขอบคุณผู้ติดตามทุกคนนะคะ :D 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว