facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : [06]-เข้าหา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 974

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มิ.ย. 2563 09:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[06]-เข้าหา
แบบอักษร

[06]- เข้าหา

 

"จากบ้านคุณโอลิเวียค่ะ" สาวใช้จากบ้านโอลิเวียที่เดินนำไอด้าไปบอกกับพนักงานรักษาความปลอดภัยที่หน้าประตู

 

"เชิญทางนี้ครับ" ชายร่างสูงใหญ่เดินนำทุกคนไปที่หน้าลิฟท์แล้วพาทุกคนไปส่งยังชั้นที่กำลังมีการประชุม

 

"ห้องรับรองอยู่ทางด้านนี้นะครับ เดี๋ยวคุณวีนี่จะออกมาบอกว่าต้องทำยังไง" เขาบอกเมื่อพาทุกคนเข้ามาส่งที่หน้าห้องก่อนที่จะหันหลังเดินกลับไปเข้าลิฟท์เพื่อลงไปทำหน้าที่ของตัวเอง

 

"ใครเหรอคะ คุณวีนี่" ไอด้าถามหนึ่งในสาวใช้จากบ้านโอลิเวีย

 

"คุณวีนี่เป็นเลขาคุณโดเรนโต้ค่ะ ฉันเคยเห็นเธอไปที่บ้านคุณโอลิเวียสองสามครั้ง" สาวใช้ตอบแล้วจัดของขึ้นวางรวมไว้บนโต๊ะ

 

"คุณวีนี่เธอสวยมากเลยนะคะ แต่งตัวเก่งด้วย" สาวใช้อีกคนพูดเสริม

 

"ใช่ค่ะ หุ่นเซ็กซี่มากๆเลย ตอนแรกฉันคิดว่าคุณวีนี่เธอเป็นแฟนของคุณโดเรนโต้ซะอีก"

 

"ฉันก็คิดเหมือนเธอ"

 

"ฉันว่าทั้งสองคนดูเหมาะสมกันดีนะ แล้วก็อาจจะเป็นแฟนกันจริงๆก็ได้ เจ้านายกับเลขาเป็นแฟนกันมีตั้งเยอะแยะ" สาวใช้พูดคุยกันอย่างสนุกปากโดยลืมไปว่าไม่ได้มีแค่พวกเธออยู่ในห้องนี้

 

"พี่ๆพูดขนาดนี้ ไอด้าชักจะอยากเจอคุณวีนี่แล้วสิคะ" ไอด้าพูดขึ้นทำเอาสาวใช้เงียบปากก้มหน้างุดลงไม่กล้าสบตาเธอสักคน

 

"คุณวีนี่ทำงานกับพี่ดอมมานานหรือยังคะ ทำไมไอด้าถึงไม่เคยเจอเธอเลย" ไอด้าถามพลางลากเก้าอี้มานั่งมองสาวใช้จัดเตรียมของที่เอามาคนละไม้คนละมือ

 

"น่าจะเกือบห้าปีได้แล้วค่ะ" สาวใช้ตอบเสียงเบาแบบไม่สบตากับไอด้า

 

"นานเหมือนกันนะคะ" ไอด้าถอนหายใจออกมาเบาๆแล้วกวาดสายตามองไปรอบๆห้อง โต๊ะเก้าอี้มากกว่ายี่สิบชุดนี่คงเตรียมไว้สำหรับผู้เข้าประชุมสินะ และคงมีแต่คนที่สำคัญๆทั้งนั้นด้วย

 

ตึก! ตึก! ตึก!

 

เสียงรองเท้ากระทบพื้นค่อยๆแว่วมาทางห้องที่ไอด้าและสาวใช้กำลังเตรียมของกันอยู่และดังชัดขึ้นเรื่อยๆ จนสุดท้ายก็มาหยุดเงียบอยู่ที่หน้าห้องก่อนที่ประตูจะถูกเปิดเข้ามา

 

"ของจากบ้านคุณโอลิเวียใช่ไหม" ไอด้าหันมองไปยังเจ้าของเสียงก็พบว่าเธอเป็นสาวสวย รูปร่างสูงสะโอดสะองแต่ก็ดูทะมัดทะแมงอยู่ในที เอาง่ายๆก็ลุคเวิร์คกิ้งวูแมนนั่นแหละ

 

"ใช่ค่ะคุณวีนี่" สาวใช้หันไปตอบและยิ้มให้ แต่วีนี่กลับมองกลับมาด้วยสีหน้าราบเรียบแล้วเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงกลุ่มสาวใช้

 

"ช่วยเช็คให้แน่ใจด้วยนะ ไม่ใช่พอถึงเวลาอาหารเที่ยงแล้วบอกว่านั่นไม่พอ นี่ไม่ครบ" วีนี่พูดด้วยน้ำเสียงดุดันทำเอาสาวใช้ต่างเงียบไปตามๆกัน

 

"เรื่องแค่นี้ พูดดีๆก็ได้เหอะ ทำไมต้องดุด้วย" ไอด้าบ่นอุบอิบคนเดียวพร้อมกับกรอกตามองบนเมื่อเห็นท่าทางของวีนี่ที่วางท่าว่าเหนือกว่าคนอื่นทั้งที่เธอเองก็เป็นแค่พนักงานคนหนึ่งเหมือนกัน

 

"แล้วนั่นใคร เธอทำไมถึงนั่งเฉยๆไม่มาช่วยคนอื่นทำงาน" วีนี่หันมาทางไอด้าแล้วออกคำสั่ง

 

"เอ่อ...คุณวีนี่คะ นั่น...."

 

"บอกแล้วยังนั่งเฉยอยู่อีก หรือว่าอยากให้ฉันรายงานบอส" วีนี่ไม่สนใจไม่ฟังคำพูดของสาวใช้ให้จบ ยังคงสั่งไอด้าพร้อมกับขู่ด้วยน้ำเสียงแข็ง

 

ไอด้าลุกขึ้นยืนสบตากับวีนี่อย่างไม่เกรงกลัว เด็กสาวแสยะยิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนที่จะเดินตรงไปยังกลุ่มสาวใช้แล้วหยิบขนมในตะกร้าออกมาถือเอาไว้แต่ก็ถูกสาวใช้แย่งขนมออกจากมือไปถือไว้แทน

 

ใครจะกล้าใช้ให้ไอด้าทำงานกันล่ะ

 

"คุณไอด้า..." สาวใช้รีบห้ามเมื่อไอด้าเริ่มหยิบของออกมาจากตะกร้าอีกครั้ง

 

"...." ไอด้าพยักหน้าให้สาวใช้เพื่อบอกว่าเธอไม่เป็นไร ก่อนที่จะหันกลับมามองวีนี่อีกครั้งด้วยแววตาใสซื่อแต่แฝงความร้ายกาจอยู่ลึกๆ

 

"เหอะ...ถ้าฉันไม่เข้ามาเจอเธอก็คงจะนั่งกินแรงคนอื่นจนเขาทำงานกันเสร็จล่ะสิ แย่จริงๆไม่รู้ว่คุณโอลิเวียจะจ้างเด็กแบบนี้ไว้ทำไมกัน ถ้าเป็นฉันเธอคงโดนไล่ออกไปตั้งนานละ" วีนี่ยังคงพูดจาเสียดสีไอด้า โดยไม่สังเกตุเลยว่าสาวใช้แต่ละคนนั้นปฏิบัติกับไอด้ายังไง เพราะเธอเชื่อไปแล้วว่าไอด้าเป็นแค่เด็กรับใช้ในบ้านคนหนึ่งเท่านั้นเอง

 

"ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหมวี...นี่" โดเรนโต้ที่ออกมาจากห้องประชุมเพื่อดูความเรียบร้อยเป็นครั้งสุดท้าย พอได้เห็นว่าไอด้าอยู่ที่นี่ด้วยเขาก็ตกใจไม่น้อย

 

"วีนี่จัดการเรียบร้อยทุกอย่างแล้วค่ะ บอสไม่ต้องห่วงนะคะ" วีนี่ยิ้มหวาน เดินนวยนาดบิดสะโพกไปหาโดเรนโต้เพื่อเอาหน้า แต่ในขณะเดียวกันเขากลับเดินผ่านหน้าเธอไปราวกับเธอเป็นอากาศ

 

"ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่" โดเรนโต้จับของทุกอย่างที่อยู่ในมือของไอด้าวางลงบนโต๊ะ

 

"แล้วใครใช้ให้ไอด้าทำงาน" โดเรนโต้แผดเสียงแข็งกร้าวใส่สาวใช้ ทุกคนก้มหน้าลงพร้อมกันไม่มีใครกล้าตอบคำถามของเขา

 

"ฉันถามว่าใคร...."

 

"วีนี่เองค่ะ ทำไมเหรอคะเด็กคนนี้มีอะไรพิเศษถึงไม่ต้องทำงานเหมือนคนอื่นๆ" วีนี่ที่ยังไม่รู้ชะตากรรมของตัวเองพูดแทรกขึ้น

 

"จำไว้นะวีนี่ ไอด้าไม่ใช่คนที่เธอจะสามารถออกคำสั่งใช้ทำอะไรๆได้ เอาไว้ฉันจะคุยกับเธอทีหลัง" โดเรนโต้คาดโทษเลขาสาวด้วยน้ำเสียงดุดันแบบที่วีนี่ไม่เคยได้เห็นมาก่อน ทำเอาวีนี่ลอบกลืนน้ำลายลงคอไปหลายอึกทีเดียว

 

"ส่วนไอด้า...มากับพี่" คว้าข้อมือเล็กได้โดเรนโต้ก็รีบพาไอด้าเดินออกมาจากห้องนั้นทันที

 

สาวใช้ทั้งหลายมองตามเจ้านายหนุ่มพลางหันมองหน้ากันแล้วอมยิ้ม ส่วนวีนี่เธอมองตามแผ่นหลังบางของเด็กสาวไปด้วยอารมณ์ที่หลากหลายทั้งสงสัย ทั้งอิจฉาที่เด็กสาวได้รับความสนใจจากเจ้านายของเธอ

 

"ไอด้ามาที่นี่ได้ยังไงครับ" โดเรนโต้เอ่ยถามเด็กสาวด้วยความใจเย็น หลังจากที่เขาพาเธอเดินผ่านสายตาแห่งความสงสัยของพนักงานหลายคนเข้ามายู่ในห้องทำงานของเขาแล้วสองต่อสอง

 

"ไอด้าไปหาคุณน้าโอลิเวียที่บ้านค่ะ คุณน้าบอกว่ามีธุระเลยวานให้ไอด้ามากับพวกพี่ๆเขา"

 

พี่สาวเขาเนี่ยนะมีธุระจนต้องวานให้ไอด้ามาแทน วันๆไม่เห็นมีธุระสำคัญอะไรเลยนอกจากไปชอปปิ้งกับเข้าร้านสปา

 

"โอเคพี่เข้าใจละ แล้วทำไมถึงยอมให้คนอย่างวีนี่สั่ง" เพราะเขารู้จักไอด้าค่อนข้างดีพอสมควร คนอย่างไอด้าเหรอจะยอมให้ใครมาออกคำสั่งกับเธอได้นอกจากพ่อกับแม่

 

"ก็เขาขู่ว่าถ้าไอด้าไม่ทำงาน เขาจะฟ้องพี่ดอม" ไอด้าตอบแบบใสซื่อ เงยหน้าขึ้นสบตากับคนที่ตัวสูงกว่าพลางเลื่อนมือขึ้นไปวางบนอกข้างซ้ายของเขาอย่างใจกล้า

 

"หึ...พูดเหมือนไอด้ากลัวพี่งั้นแหละ" โดเรนโต้แค่นหัวเราะในลำคออย่างขบขัน คำตอบของเด็กน้อยช่างไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย

 

"ทำไมพี่ดอมถึงคิดว่าไอด้าไม่กลัวพี่ล่ะคะ" คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย ปลายนิ้วชี้เรียวเล็กจิ้มลงเหนือกระเป๋าเสื้อสูทแล้ววาดวนเป็นวงกลมซ้ำๆ

 

"ถ้าไอด้ากลัวพี่ ไอด้าก็จะไม่ทำแบบนี้" โดเรนโต้พ่นลมหายใจหนักๆออกมาคล้ายกับว่าเขากำลังพยายามควบคุมอารมณ์ของตัวเองอยู่ แล้วจึงตอบคำถามของไอด้า

 

"แบบไหนเหรอคะ" เด็กสาวเอียงคอถามพลางเลื่อนมือขึ้นไปหมายจะลูบตอเคราสากที่ขุเนปรกคลุมสันกรามของชายหนุ่ม มันทำให้ดขาดูเซกซี่อย่างบอกไม่ถูก

 

หมับ!

 

มือบางถูกโดเรนโต้จับเอาไว้ก่อนที่จะแตะลงบนกรอบใบหน้าของเขา เด็กน้อยไม่รู้หรือไงว่าเธอกำลังทำให้เขาหมดความอดทน เขาพยายามแล้วที่จะไม่คิดและทำอะไรเกินเลยกับไอด้า แต่ดูเหมือนว่ายิ่งเขาหนีเธอก็ยิ่งเป็นฝ่ายวิ่งเข้าหา

 

"ก็แบบที่กำลังทำอยู่ รู้หรือเปล่าว่ามันอันตราย" โดเรนโต้บอกกับเด็กสาวคล้ายๆเป็นการเตือนทางอ้อมว่าควรอยู่ห่างๆเขาเอาไว้

 

"อันตราย? ไอด้าไม่กลัวหรอกค่ะ ไอด้าเชื่อว่าพี่ดอมไม่มีวันทำร้ายไอด้า" ฝ่าเท้าบางขยับก้าวเข้าไปหาคนตรงหน้าก่อนที่เด็กน้อยใจกล้าจะเขย่งปลายเท้าขึ้นจรดริมฝีปากลงบนกลีบปากหนาอย่างนุ่มนวล

 

การกระทำของไอด้าพานทำให้หัวใจแกร่งของโดเรนโต้เต้นแรงไม่เป็นจังหวะ กำแพงความอดทนที่เคยคิดว่าสร้างเอาไว้แน่นหนามากพอถูกเด็กน้อยทำลายลงได้อย่างง่ายดายในชั่วพริบตาเดียว

 

ท่อนแขนแกร่งตวัดรอบเอวคอดกิ่วเอาไว้เพื่อพยุงร่างเล็กในอ้อมแขน เพราะคิดว่าการกระทำต่อจากนี้ไปอาจจะทำให้เธอถึงกับยืนไม่อยู่เป็นแน่

 

"อื้อ~..." เสียงครางเบาๆดังเล็ดลอดออกมาจากลำคอของไอด้าเมื่อเธอกลับกลายเป็นฝ่ายถูกโดเรนโต้รุกอย่างหนัก ริมฝีปากบางเคลือบลิปกลอสกลิ่นหอมอ่อนๆถูกริมฝีปากหยักลึกละเลียดจูบอย่างเร่าร้อน ความรู้สึกแปลกประหลาดทำเอาร่างกายของเธออ่อนระทวยราวกับขี้ผึ้งถูกไฟลน

 

"อืม...." โดเรนโต้ส่งเสียงครางต่ำออกมาอย่างพึงพอใจเมื่อสามารถส่งเรียวลิ้นร้อนเข้าไปเกี่ยวรัดดูดดึงเรียวลิ้นเล็กในโพรงปากหวานได้สำเร็จ

 

จากการตวัดลิ้นเกี่ยวพันหยอกเย้าเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นจูบแลกลิ้นอย่างดูดดื่ม คนที่ไม่มีประสบการณ์อย่างไอด้าเริ่มเคลิบเคลิ้มคล้อยตามรสจูบที่ชายหนุ่มปรนเปรอ กว่าจะรู้ตัวว่าจูบของโดเรนโต้นั้นกินเวลาไปเนิ่นนานแล้วก็ตอนที่เธอเริ่มรู้สึกว่าตัวเองเริ่มหายใจติดขัด

 

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

 

"อ๊ะ!..." ไอด้าที่หลับตาพริ้มด้วยความเคลิบเคลิ้ม เบิกตาขึ้นด้วยความตกใจเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู มือเล็กที่อบลำคอหนาเลื่อนลงมาดันแผงอกแกร่งเบาๆก่อนที่โดเรนโต้จะค่อยๆถอนจูบออกอย่างแสนเสียดาย

 

"เดี๋ยวผมออกไป" โดเรนโต้ตะโกนออกไปเพื่อไม่ให้คนที่อยู่ด้านนอกเปิดประตูเข้ามา

 

"อืม..." ชายหนุ่มแลบลิ้นเลียริมฝีปากของตัวเองที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำลาย แล้วกัดริมฝีปากล่างหรี่ตามองคนตรงหน้าด้วยแววตาเซกซี่

 

"ไม่ต้อง เดี๋ยวพี่เช็ดให้" โดเรนโต้จับมือเล็กที่กำลังยกขึ้นเช็ดปากตัวเองเอาไว้แล้วโน้มตัวลงไปจูบซับน้ำลายตรงมุมปากของไอด้าก่อนที่จะผละออก ใช้มืออีกข้างประคองใบหน้าเรียวเล็กแดงก่ำเอาไว้และใช้ปลายนิ้วเช็ดริมฝีปากบางซ้ำอีกครั้ง

 

"รอพี่อยู่ที่นี่ เสร็จงานแล้วพี่จะไปส่ง" โดเรนโต้สั่งหลังจากที่พาไอด้าไปนั่งลงบนเก้าอี้ทำงานของตัวเอง มือหนาวางลงบนศรีษะเล็ก โยกไปมาเบาๆก่อนที่จะตัดใจเดินออกจากห้องไป ปล่อยให้ไอด้านั่งยิ้มอยู่คนเดียวในห้องด้วยความเขินอาย

 

ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะใจกล้าบ้าบิ่นถึงขนาดเป็นฝ่ายจูบผู้ชายก่อนแบบนี้

 

แต่จะให้ทำไงได้ล่ะ ก็เธอรักของเธอไปแล้วนี่

 

 

..........................................

 

ไอด้าลู๊กกกกก! ถ้าแดดดี๊รู้เรื่องนี้ อิพี่ดอมคงเหลือแต่ชื่อแน่เลยลูกเอ้ย...

 

 

ความคิดเห็น