Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 มิ.ย. 2563 00:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2
แบบอักษร

มือหนากดรหัสหน้าห้องก่อนจะเปิดประตูเข้าไปด้านในพร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ของคนตัวเล็กที่เดินตามหลังเขาเข้ามาอีกที

 

สายตาคู่สวยของโปรดปรานมองสำรวจห้องด้านในอย่างสนใจเพราะนอกจากบ้านของเขาก็ไม่เคยเห็นแบบนี้มาก่อน ห้องสีขาวสะอาดตาถูกแยกเป็นสัดส่วนอย่างชัดเจน ถ้าเดาไม่ผิดห้องนอนน่าจะมีสองห้องอยู่ตรงกันข้ามโดยมีห้องนั่งเล่นคั่นกลาง แบบนี้สินะที่เขาเรียกว่าคอนโดฯ โปรดปรานไม่เคยเห็นจริงๆหรอก เคยเห็นแต่เป็นภาพมากกว่า

 

"ห้องนู้นของเราส่วนนี่ห้องพี่ พี่ให้แม่บ้านมาทำความสะอาดให้แล้วล่ะ"

 

"ครับ ห้องพี่สวยดีนะ พี่ชอบโทนสีแบบนี้หรอ?"

 

โปรดปรานนึกค่อนสงสัยในใจจนต้องถามออกมา ห้องที่ถูกตกแต่งด้วยสีขาวโทนดำแต่ก็ถูกแทรกด้วยสีเทาอีกทีมันดูให้ความอบอุ่นและน่าอยู่ดี

 

"ก็...ประมาณนั้น"

 

"แล้วพี่อยู่คนเดียวหรอครับหมายถึงก่อนหน้านี้ เพราะเห็นว่ามีอยู่ตั้งสองห้อง"

 

ความเป็นโปรดปรานเริ่มกลับมาเมื่อเจ้าตัวรู้สึกสบายใจมากขึ้น และนั่นทำให้ปากงุ้ยๆพูดออกมาไม่หยุดจนไม่ทันได้สังเกตสีหน้าที่เริ่มหงุดหงิดของอัครินทร์

 

"คนเดียวครับ"

 

"แล้วพี่..."

 

"พี่ขอตัวก่อนนะพอดีมีธุระข้างนอก ยังไงถ้าเราต้องการอะไรก็ค่อยบอกพี่ทีหลังละกัน พี่รีบ"

 

อัครินทร์ไม่รอให้อีกคนพูดจบ เขาไม่ได้มีเวลามาคอยตอบคำถามใครเพราะแค่นี้เขาก็เสียเวลามามากพอแล้ว นึกหงุดหงิดในใจเพราะคนตรงหน้าเล่นเอาแต่ถามนั่นนี่จนเลยเวลานัดของเขามาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว

 

หลังอัครินทร์ว่าจบก็หุนหันออกไปปล่อยให้โปรดปรานยืนอ้าปากค้าง เขาก็แค่สงสัยก็เลยถามออกมาตามประสาคนอยากรู้ แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก มือน้อยออกแรงลากกระเป๋าเข้าไปยังห้องที่เป็นของตนอย่างนึกสนุก

 

ความจริงมันก็ไม่ได้แย่สักเท่าไร...

 

 

 

 

"มือถือก็ไม่มีจะโทรหาแม่ยังไงเนี่ย"

 

ร่างเล็กเดินมาหยุดที่กลางห้องก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าคนเป็นแม่ให้เขาโทรบอกหากมาถึง แต่ยังไงล่ะก็มือถือเขาโดนขโมยไปแล้วนี่

 

"รอพี่อัคกลับมาก่อนก็ได้ แต่หิวอ่ะ"

 

ความที่ไม่มีอะไรตกถึงท้องตั้งแต่เช้าจนตอนนี้เกือบจะเที่ยงแล้วทำให้เจ้าท้องน้อยๆเริ่มประท้วงโดยการร้องออกมาเป็นระยะ

 

"ดูซิในนี้มีอะไรกินบ้าง" มือบางเอื้อมไปเปิดประตูทันทีเพราะยังไงของอร่อยๆที่ตนนึกไว้ต้องอยู่ในนี้เป็นแน่

 

"อะไรเนี่ย!? ทำไมมันโล่งแบบนี้ แล้วจะกินอะไรล่ะ?" แน่นอนว่าฝันสลายเพราะข้างในไม่มีอะไรเลยนอกจากน้ำเปล่าขวดน้อยๆสองสามขวด

 

"มาม่าเหรอ ก็ได้ๆ"

 

และแล้วมื้อนี้ของโปรดปรานก็จบลงที่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอย่างห้ามไม่ได้ เขาไม่ได้ชอบมันสักนิดแต่ก็ต้องทานให้ได้เพื่อความอยู่รอด

 

 

 

"ฮื่อออ ทำไมพี่อัคยังไม่กลับมาอีกจะห้าโมงเย็นแล้วนะ!"

 

โปรดปรานที่นั่งๆนอนๆอยู่หน้าทีวีเพื่อรออีกคนกลับมาแต่แล้วก็ไร้วี่แววจนเวลาล่วงเลยมาใกล้ค่ำ ความหิวเริ่มกลับมาอีกครั้งเพราะแค่มาม่าที่กินไปมันไม่อยู่ท้องเลยสักนิด

 

"แม่จ๋าาา โปรดหิว"

 

ร่างบางดิ้นงอแงไปมาเพราะทนไม่ไหวกับความเจ็บแสบในท้อง ปกติเขาทานข้าวตรงเวลาเสมอและต้องในปริมาณมากๆด้วยถึงจะอิ่ม แต่นี่มันไม่พอสำหรับกระเพาะน้อยๆของเขาเลยนะ!

 

"โอ้ะ! ข้างล่างมีร้านอาหารนี่"

 

นึกขึ้นได้เลยรีบดีดตัวลุกขึ้นวิ่งเข้าไปในห้องนอนตนเพื่อหยิบกระเป๋าเงิน จากนั้นก็วิ่งออกจากห้องไปทันทีโดยไม่ทันได้คิดอะไรบางอย่าง

 

 

"อ่าาา...อิ่ม"

 

มือน้อยตีพุงตัวเองเบาๆเพราะความสุขที่ได้กินอิ่มหลังหิวโหยมาหลายชั่วโมง โปรดปรานพาตัวเองมานั่งที่เก้าอี้รับรองแขกของคอนโดฯ อย่างเพลิดเพลินใจ หากคิดสักนิด แค่สักนิดจริงๆโปรดปรานจะรู้ว่าตนนั้นพลาดอะไรไป

 

"อิ่มแล้วก็ไปนอนได้~"

 

โปรดปรานลุกขึ้นเดินตรงไปยังลิฟต์เพื่อกดชั้นที่ตนอยู่ เขาจำได้เพราะเห็นที่อัครินทร์กดก่อนหน้า เมื่อถึงชั้นที่ตนต้องการประตูลิฟต์ก็เปิดออกพร้อมกับขาเรียวก้าวออกไปอย่างคนอารมณ์ดี และเมื่อมาหยุดยืนอยู่หน้าห้องนั่นแหละ ความสุขก่อนหน้าก็หายไปทันที

 

"รหัส? รหัสอะไร? ฮื้ออ พี่อัคโปรดเข้าห้องไม่ได้"

 

นั่นแหละที่โปรดปรานลืมไปสนิท เขาออกจากห้องมาโดยไม่มีคีย์การ์ดแถมยังไม่รู้รหัสเข้าห้องอีก ทำไมเขาถึงลืมถามอีกคนได้นะ แล้วเมื่อไรอีกคนจะกลับมา โปรดปรานเริ่มกังวลอีกแล้วสิ

 

"ทำไงดีๆ งั้นลงไปรอข้างล่างละกัน"

 

คนตัวเล็กคิดได้แค่ต้องมารออีกคนข้างล่างเพื่อขึ้นไปพร้อมกัน โปรดปรานเดินมานั่งที่เดิมที่ตนเคยนั่งก่อนจะคอยมองไปที่ทางเข้าด้านหน้าเป็นระยะๆ ผู้คนเดินขวักไขว่กันไปมาทำให้ร่างเล็กรู้สึกคลายกังวลได้บ้าง

 

แต่การรอคอยทรมานเสมอ โปรดปรานจำไม่ได้ว่าตัวเองนั่งอยู่ตรงนี้นานแค่ไหนแล้ว รู้อีกทีแสงสว่างด้านนอกก็หมดไปมีเพียงแสงไฟที่ถูกเปิดเพื่อให้ความสว่างแทน และด้วยความที่นั่งนานๆจนเมื่อยร่างกายรู้สึกเพลียแถมยังง่วงอีกด้วยทำให้เจ้าตัวเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว

 

ไม่รู้สึกตัวจริงๆ...

 

อัครินทร์เดินเข้ามาภายในคอนโดฯก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นร่างเล็กๆของใครสักคนนั่งหลับคอพับคอตกก่อนจะเห็นชัดๆอีกทีว่าไม่ใช่ใครที่ไหน

 

"โปรด ตื่น โปรดปราน"

 

อัครินทร์เขย่าไหล่อีกคนเบาๆแต่ก็ไร้การตอบสนอง ใครจะไปรู้ว่าเวลาอีกคนหลับนั้นจะลึกจนปลุกเท่าไรก็ไม่ยอมตื่น ดวงตาคมสีน้ำตาลเข้มกวาดมองไปตามร่างกายของอีกคน ผิวขาวๆขึ้นเป็นจุดแดงหลายจุดไม่ต้องเดาก็รู้ว่าถูกยุงกระหายเลือดกัดแน่ๆ

 

ไวเท่าความคิดอัครินทร์ช้อนร่างที่อ่อนปวกเปียกของอีกคนขึ้นทันทีก่อนจะพาเดินตรงไปยังลิฟต์ เขาไม่รู้ว่าอีกคนมานั่งทำอะไรตรงนี้แถมยังหลับไปโดยไม่คิดถึงอันตรายที่จะเกิดขึ้น หากคนๆนั้นไม่ใช่เขาคนตัวเล็กจะเป็นอย่างไร

 

แขนแกร่งวางร่างเล็กลงบนโซฟาจับท่าทางให้นอนถนัดๆก่อนเขาจะเดินไปหยิบหลอดยาเล็กๆในห้องนอนออกมาทาให้อีกคน

 

"ยุงกัดขนาดนี้ยังหลับได้อีกหรือไง?"

 

อัครินทร์บ่นออกมาพร้อมกับทายาไปที่รอยแดงบนแขนอีกคนเบาๆ

 

"พ่อ...แม่...โปรดหิว"

 

ดวงตาคมละสายตาจากแขนเรียวมองไปยังใบหน้าของอีกคนที่อยู่ๆก็ละเมอรำพึงรำพันออกมา นี่ขนาดหลับยังบ่นหิวอีกหรือไงนะ

 

แต่แล้วก็ต้องหยุดความคิดลงเพราะเขาไม่ทันคิดอะไรทั้งนั้นก่อนที่จะไป ไม่ได้ถามอีกคนว่าหิวหรือเปล่า ไม่ได้บอกอีกคนว่ารหัสห้องคืออะไร ไม่ได้เตรียมอะไรไว้เลยสักนิด ไม่ได้นึกด้วยว่าอีกคนจะอยู่คนเดียวได้มั้ย

 

อัครินทร์ลืมใส่ใจทุกอย่าง...

 

"เพราะฉันหรอ?"

 

เขามองไปยังใบหน้าที่หลับตาพริ้มของอีกคนอย่างนึกขอโทษในใจ เขาลืมเองนั่นแหละ มือหนาเอื้อมไปปัดปอยผมอีกคนเบาๆ นึกถึงภาพเก่าๆที่เขาเคยเล่นกับเด็กตัวเล็กในวันนั้น มันนานมากแล้วแต่เขาก็พอจำได้ เด็กน้อยน่ารักในวันนั้นก็ยังคงน่ารักเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด

 

 

 

เช้าวันถัดมา

 

"อื้อ..."

 

ร่างเล็กดึงผ้าห่มหนาเข้ามาห่มอย่างนึกหนีความเย็นเฉียบที่สัมผัสผิวกาย ก่อนจะโผล่ใบหน้าออกมาเล็กน้อยพร้อมกับดวงตาที่กระพริบถี่ๆเพื่อปรับแสง

 

"อะไรกันเนี่ย?"

 

โปรดปรานดีดผึงขึ้นมาเพราะนึกได้ว่าก่อนหน้าตนไม่ได้อยู่ที่ห้องนี้ จำได้ว่าตัวเองลงไปนั่งรออีกคนที่ด้านล่างแต่ทำไมตื่นมาถึงได้มานอนอยู่บนเตียงตัวเองได้

 

"พี่อัค!"

 

ปากเรียกหาอีกคนพร้อมกับขาที่ก้าวลงเตียงด้วยความเงอะงะจนผ้าห่มที่พันตัวอยู่ด้วยขัดแข้งขาจนเจ้าตัวสะดุด ร่างเล็กหลับตาปี๋เพราะยังไงก็หนีไม่พ้นความเจ็บปวดนี้แน่ๆ

 

"โปรด!"

 

ฟรึ่บ!

 

'ทำไมไม่เจ็บ ทำไมอุ่นจัง?' โปรดปรานค่อยๆลืมตาเพราะตนไม่ได้รู้สึกถึงความเจ็บเลยสักนิดแถมมันยังอบอุ่นแปลกๆอีกด้วย

 

ร่างเล็กตาโตทันทีที่เห็นว่าด้านล่างของตนที่บอกว่าอุ่นก่อนหน้าคือร่างของอัครินทร์ที่มองมายังเขาด้วยสายตาวาวโรจน์ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าอีกคนกำลังโกรธ

 

"ลุกได้หรือยัง?"

 

"เอ่อ...แฮ่ๆ ขอโทษครับ"

 

โปรดปรานขยับตัวออกจากอีกคนก่อนจะลุกขึ้นมายืนดีๆ อัครินทร์เหยียดกายลุกขึ้นตามพร้อมกับสายตาที่มองมายังเขาอย่างคาดโทษ

 

"ซุ่มซ่ามจริงๆเลย"

 

พูดจบก็เดินออกไปทันทีโดยไม่สนอีกคนที่มองตาม ร่างเล็กหน้าเสียเพราะไม่คิดว่าอีกคนจะโกรธในความซุ่มซ่ามของตนขนาดนั้น

 

"หรือว่าพี่อัคจะเจ็บ?" คิดได้แบบนั้นก็รีบพาตัวเองตามอีกคนไปทันที

 

ก๊อกๆๆ

 

"พี่อัค พี่อัคครับ"

 

มือบางยกขึ้นเคาะสองสามทีก่อนจะเรียกอีกคนในห้อง รู้สึกผิดที่เจ้าตัวทำให้อีกคนเจ็บจนโกรธ

 

"พี่อัคโกรธผมหรอ? ผมขอโทษ"

 

ก๊อกๆๆ

 

"พี่อัค"

 

คนข้างในยังคงเงียบปล่อยให้อีกคนเคาะเรียกอยู่แบบนั้น

 

"พี่อัคเจ็บใช่มั้ย? ผมขอโทษ ผมซุ่มซ่ามจนทำให้พี่เจ็บ"

 

อัครินทร์เดินมาหยุดที่หน้าประตูเพื่อฟังที่อีกคนพูด เขาไม่ได้นึกโกรธเพียงแต่เมื่อสักครู่เขาอารมณ์ไม่ค่อยดีสักเท่าไรเลยพาลหงุดหงิดอีกคนไป

 

"พี่อัค...ฮึก...โปรดขอโทษ พี่เปิด...ฮึก..เปิดประตูหน่อย"

 

ร่างเล็กสะอื้นเพราะใจเสียที่ทำให้อีกคนโกรธ มันรู้สึกไม่ดีเลยสักนิดที่อีกคนไม่ยอมคุยกับเขา โปรดปรานขี้แยอีกแล้ว

 

"พี่...ฮือออ"

 

อัครินทร์ตกใจเล็กน้อยที่จู่ๆอีกคนก็ร้องไห้ขึ้นมา เป็นเพราะเขาหรือเปล่า เพราะเขาแสดงอารมณ์แบบนั้นไปใช่มั้ย

 

"โปรด"

 

ร่างหนายอมเปิดประตูออกมาเพราะโปรดปรานเริ่มจะร้องไห้หนักขึ้น และก็เหมือนเดิมน้ำตาคือสิ่งที่เขาแพ้มาตลอด

 

อัครินทร์ดึงร่างอีกคนเข้าไปกอดจมอกพลางลูบผมนุ่มเพื่อปลอบโยน

 

"หยุดร้องได้แล้ว พี่ไม่ได้โกรธเรา"

 

คำพูดของเขาได้ผลเพราะร่างเล็กในอ้อมอกเขาเริ่มสงบลง

 

"ฮึก...จริงนะ"

 

โปรดปรานเงยหน้ามองคนตัวสูงกว่า ใบหน้าเลอะหยาดน้ำตาจนดูน่าสงสาร อัครินทร์เห็นแบบนั้นก็ส่งยิ้มให้พร้อมกับดึงอีกคนมากอดไว้อีกครั้ง

 

"ขี้แยเหมือนเดิมเลยนะ"

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น