Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.3k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 06 มิ.ย. 2563 00:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1
แบบอักษร

"แม่~~~ ไม่เอาได้มั้ย ผมไม่อยากไปอยู่กับใครก็ไม่รู้อ่ะ"

 

โปรดปรานพาร่างตนขยับเข้าไปคลอเคลียคนเป็นแม่เพื่อหวังออดอ้อนให้ยอมโอนอ่อนตามเขา

 

"อะไรกัน ลูกกับพี่เขาก็เคยเล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็กๆแล้วนะ"

 

จินดาหญิงผู้เป็นแม่ละมือจากการจัดแต่งจานผลไม้ภายในครัวหันมามองลูกชายคนเดียวของตนที่ยืนคล้องแขนเขาอย่างกับลูกลิงก็ไม่ปาน

 

"แต่แม่ นั่นมันนานมากแล้วนะ ตอนนี้ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาหน้าตาเป็นไงอ่ะ"

 

มือน้อยๆหยิบลูกองุ่นสีสดในจานขึ้นมาก่อนจะใส่ปากพร้อมกับหย่อนก้นลงบนเก้าอี้ข้างเคาน์เตอร์ครัว

 

"เอาน่า แม่ไม่ไว้ใจให้เราไปอยู่คนเดียวหรอกนะ มันอันตราย"

 

"แต่แม่ไว้ใจเขาเนี่ยนะ"

 

ร่างบางใบหน้างอหลังสิ่งที่เขาพยายามมาทั้งหมดกลับเปลี่ยนใจคนเป็นแม่ไม่ได้เลยสักนิด

 

โปรดปรานเรียนจบชั้นมัธยมปลายได้ไม่นานก็สอบเข้ามหาวิทยาลัยที่อยากเข้าได้ มหาวิทยาลัยใจกลางเมืองหลวงที่เป็นความฝันของใครหลายๆคน แต่ถึงอย่างนั้นความดีใจทั้งหมดก็ถูกกลบด้วยความกังวลแทน เขาต้องย้ายจากบ้านเกิดในจังหวัดลำปางเพื่อไปอยู่หอพักในกรุงเทพฯ แต่นั่นไม่ใช่สาเหตุเพราะที่จริงแล้วตัวการที่ทำให้เขาคิดไม่ตกเลยคือการที่เขาต้องไปอาศัยอยู่กับพี่ชายข้างบ้านที่แม้จะอยู่ใกล้ๆกันแต่นั่นมันก็นานมากแล้ว นานจนแม้แต่หน้าตาเป็นยังไงเขาจำมันไม่ได้ด้วยซ้ำ

 

"เอ๊ ลูกคนนี้นี่"

 

"คุณจินดาาา"

 

"ไม่ต้องอ้อนเลย แม่คุยกับคุณอรไว้แล้ว อาทิตย์หน้าเดี๋ยวแม่กับพ่อจะไปส่งที่สนามบิน"

 

"แต่..."

 

"ไม่มีแต่ครับ"

 

และโปรดปรานคนที่เคยขออะไรก็ได้หมดเพราะทุกคนตามใจเขาทุกอย่างก็ต้องนั่งหงอยเหงาเพราะครั้งนี้...เขาเลือกอะไรไม่ได้เลย

 

 

 

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป

 

"แม่ครับพ่อครับ ไม่เปลี่ยนใจจริงๆหรอ?"

 

โปรดปรานรู้ว่ามันเปลี่ยนอะไรไม่ได้แล้วแต่ก็ยังคงหวังว่าพ่อแม่เขาจะยอมบ้าง เขาไม่ได้จะขัดใจความหวังดีจากคนทั้งสองแต่ว่าการที่ให้เขาไปอาศัยอยู่กับใครก็ไม่รู้นั่นมันก็ไม่น่าปลอดภัยสักเท่าไร

 

โปรดปรานรู้จักกับอีกคนที่พ่อกับแม่เขายอมไว้ใจฝากเขาไว้ แต่นั่นก็นานมากแล้ว ขนาดแค่ชื่อเขายังจำไม่ได้ด้วยซ้ำ ตอนนี้ก็รู้เท่าที่แม่เขาบอกมาอีกทีว่าชื่ออะไร อายุเท่าไรก็แค่นั้น มันจะดีหรือเปล่า? เขาจะใจดีมั้ย? โปรดปรานได้แต่คิด

 

"พ่อกับแม่ไว้ใจพี่เขานะลูกถึงได้ฝากฝังเราไว้ ลูกอาจจะจำพี่เขาไม่ได้แต่แม่เชื่อว่าลูกต้องชอบเขาแน่ๆ" คนเป็นแม่ยืนยันในความประสงค์ของตน

 

"ก็ได้ครับ"

 

"อย่าทำหน้าแบบนั้น ใกล้ถึงเวลาเครื่องออกแล้ว ดูแลตัวเองดีๆล่ะ มีอะไรก็บอกพี่เขา เดี๋ยวไว้ว่างๆพ่อกับแม่จะไปหา"

 

โปรดปรานคนขี้แยกลับมาอีกแล้ว เขาไม่ได้คิดว่าการต้องห่างคนที่เคยอยู่ใกล้กันมันจะรู้สึกหน่วงๆขนาดนี้ น้ำตาก็พาลไหลจนหยุดไม่อยู่ ในหัวก็ได้แต่คิดว่าไปอยู่ที่นู่นแล้วจะมีใครคอยห่วงใยคอยตามใจเขาได้เท่าคนสองคนตรงหน้านี้หรือเปล่า

 

"ไม่ร้องๆ คิดถึงก็โทรมานะครับ พ่อกับแม่รักลูกนะ"

 

จินดาผละอ้อมกอดออกจากลูกชายที่รักพลางเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มอ้วนเป็นซาลาเปาของโปรดปรานออกอย่างนึกเอ็นดู ไม่ใช่ว่าคนเป็นแม่แบบเขาจะไม่ห่วง เขาห่วงที่สุด แต่ก็รู้และมั่นใจว่าอีกคนที่ตนฝากฝังลูกชายให้ดูแลคือคนที่ตนไว้ใจที่สุดแล้วเช่นกัน

 

 

 

กรุงเทพมหานคร

 

ร่างเล็กทุลักทุเลกับกระเป๋าที่ตนนำมาด้วยสองสามใบแต่ด้วยขนาดของมันที่ดูจะใหญ่จนเจ้าตัวที่ออกแรงลากมันรู้สึกเหนื่อยอ่อน เขาพาร่างบางๆของตนที่มันไม่ได้บางแบบผู้หญิงแต่ก็ไม่ได้ดูแกร่งแบบชายชาตรีมานั่งพักตรงเก้าอี้สำหรับผู้โดยสารก่อนจะควานหามือถือเพื่อติดต่อถึงใครสักคน

 

"เฮ้ย!!"

 

ไม่ทันได้กดอะไรมือถือที่อยู่ในมือก็โดนกระชากออกไปจนเจ้าตัวร้องเสียงหลง ให้ตายสินี่มันบ้าชะมัด ครั้งแรกกับการเข้าเมืองกรุงของเขาแต่กลับโดนวิ่งราวเนี่ยนะ!!

 

"หยุดนะเว้ย!! บอกให้หยุด!!"

 

แม้จะดูบอบบางแต่ใครจะรู้ว่าคนอย่างโปรดปรานนี่แหละแก่นเซี้ยวที่สุด ร่างบางสับขาวิ่งตามชายที่พึ่งกระชากมือถือตนไปอย่างไม่นึกกลัวเกรงใดๆ

 

"นี่!!! บอกให้หยุด อั่ก!"

 

แรงกระแทกจังๆที่จู่ๆก็เกิดขึ้นจนโปรดปรานเซถลาก่อนจะล้มลงไปนอนก้นจ้ำเบ้ากับพื้นอย่างแรง

 

"โอ้ย! ฮึก ไม่เจ็บ โปรดไม่เจ็บ"

 

ใบหน้าที่โดนแรงกระแทกเต็มๆทำให้โปรดปรานรู้สึกเจ็บจนน้ำตารื้น แต่เขาจะแสดงความอ่อนแอออกมาไม่ได้ เวลานี้ไม่มีคนคอยปลอบเขา ที่นี่ไม่ใช่บ้านของเขา ถ้าเขาร้องไห้ขึ้นมาแล้วใครจะคอยกอดเขาล่ะ ร่างบางปัดน้ำตาที่กำลังไหลออกอย่างลวกๆพยายามพยุงร่างตัวเองที่รู้สึกเจ็บขึ้นเพื่อวิ่งตามขโมยที่ไม่รู้ว่าตอนนี้ไปถึงไหนต่อไหนแล้ว

 

"โอ้ย!!"

 

ความเจ็บปวดยามที่ขยับตัวทำให้ร่างกายล้มไปกับพื้นอีกรอบ นอกจากสะโพกที่เจ็บก่อนหน้าก็มีข้อเท้าที่มันเจ็บแปลบจนไม่อาจพยุงร่างกายให้ยืนได้ อ่า...ข้อเท้าพลิกแน่ๆ

 

"น้อง เป็นอะไรมั้ย? ลุกไหวหรือเปล่า?"

 

เสียงทุ้มดังขึ้นทำให้โปรดปรานที่ก้มหน้าพยายามเก็บอาการต้องเงยหน้าขึ้นมามองอีกคนที่ก้มลงนั่งมองเขา

 

"ขอโทษนะ พอดีพี่ไม่ทันมอง เอ่อ..."

 

อยู่ๆอีกคนก็อึกอักออกมา โปรดปรานไม่ได้สนใจก็คงเป็นคนนี้นั่นแหละที่เขาวิ่งชนจนล้มไปกองกับพื้นขนาดนี้ ด้วยความที่อีกคนตัวใหญ่มากกว่าเขาด้วยละมั้งถึงเป็นเขาคนเดียวที่กระเด็นโดยที่คนตัวใหญ่นี้ไม่ขยับสักนิด

 

คนหรือหมี...

 

"ไม่เป็นไรครับ อ๊ะ!"

 

ความพยายามจะยันตัวเองลุกขึ้นแต่ก็ทำไม่ได้ทำให้ความเจ็บแปลบแล่นเข้ามาอีกรอบจนน้ำตาไหล มันไหลจริงๆนั่นแหละ โปรดปรานไม่ไหวแล้วจริงๆ

 

"โปรดไม่ร้อง...ฮึก...โปรดไม่เจ็บ...ฮือ..."

 

"น้องครับ ร้องไห้เหรอ?"

 

"ฮึก!..ไม่ได้..ร้อง...ฮือ แม่...โปรดเจ็บ"

 

ท่าทางดูน่าสงสารจนคนตัวโตอดไม่ได้ที่จะดึงคนตัวเล็กกว่าเข้ามากอดปลอบ ดูแล้วน่าจะเจ็บไม่น้อยเพราะเสียงสะอื้นดังมากขึ้นจนร่างเล็กๆนั่นสั่นเป็นลูกนก

 

อัครินทร์ลูบหลังบางไปมาอย่างปลอบโยน เขาไม่ใช่คนใจร้ายถึงขั้นปล่อยให้อีกคนนั่งร้องไห้เพราะเขาหรอกนะ แล้วยิ่งเขาเป็นต้นเหตุที่เดินไม่ทันได้ดูอะไรจนชนกับอีกคนเข้าอย่างแรงยิ่งรู้สึกผิด

 

"หยุดร้องก่อนนะ"

 

"ฮึก!"

 

อัครินทร์ผละอีกคนออกก่อนจะก้มมองใบหน้าที่เลอะด้วยน้ำตาอย่างพิจารณา ไม่ใช่ในเชิงพิศวาสแต่เขาแค่รู้สึกคุ้นๆเหมือนเคยเห็นมาก่อน

 

"น้องครับ"

 

"ฮึก..ครับ"

 

"น้องชื่อโปรดปรานหรือเปล่าครับ?"

 

โปรดปรานเงยหน้ามองสบตาคนตรงหน้าอย่างสงสัยเพราะอยู่ๆก็ถามถึงชื่อเขา ทำไมอีกคนถึงรู้จักชื่อเขาได้นะ

 

"เอ่อ...ครับ ผมโปรดปราน"

 

ในใจนึกกังวลแต่ก็ยอมบอกความจริงไป อย่างน้อยก็ดูไม่มีพิษมีภัยอะไร

 

"พี่อัคนะ อัครินทร์ จำได้มั้ย?"

 

"พี่...?"

 

โปรดปรานขมวดคิ้วหนักยิ่งกว่า เดี๋ยวนะ อีกคนบอกว่าชื่ออัค พี่อัคงั้นเหรอ? คนที่พ่อกับแม่เขาไว้ใจให้มาอยู่ด้วยน่ะเหรอ? เป็นคนนี้เหรอ?

 

"ลุกไหวไหม? ขอโทษนะ"

 

"อ๊ะ!"

 

โปรดปรานที่งงกับเหตุการณ์ก่อนหน้าไม่ทันหายได้แต่ยันตัวลุกขึ้นตามที่อีกคนพยายามช่วยพยุงเขา แต่ก็นั่นแหละใครจะลุกไหว

 

"เจ็บข้อเท้าเหรอ?"

 

"คะครับ เดี๋ยว!!"

 

ความเจ็บก่อนหน้าเปลี่ยนเป็นความตกใจอย่างรวดเร็วจนไม่ทันตั้งตัว จู่ๆคนตัวใหญ่ก็ช้อนตัวอุ้มเขาขึ้นมา โปรดปรานได้แต่คว้าเข้ากอดคออีกคนเพราะกลัวจะตกลงไปซ้ำอีกรอบ

 

"วิ่งมาจากตรงไหนครับ?"

 

โปรดปรานไม่ตอบแต่ชี้ไปยังเก้าอี้ว่างที่ตนนั่งก่อนหน้า คนตัวเล็กได้แต่หดคอหันใบหน้าเข้าอกแกร่งเพราะอายสายตาที่มองมายังเขาทั้งคู่

 

"ฮึบ! นั่งก่อนนะ ไหนพี่ดูหน่อย"

 

"อ๊ะ!"

 

"ตรงนี้หรอ?"

 

"ครับ"

 

"แล้วรีบวิ่งไปไหนล่ะเรา หืม?"

 

อัครินทร์เงยหน้ามองใบหน้าอีกคนหลังถามคำถาม สายตาที่สบกันจนรู้สึกแปลกๆ ทำให้เขาต้องก้มมองข้อเท้าอีกคนที่ตนนวดอยู่ มันคือความรู้สึกอะไรก็ไม่รู้ที่อัครินทร์ก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน

 

"คือ...เฮ้ย! มือถือผม พี่!! มันขโมยมือถือผม"

 

เขาลืมไปสนิทได้ยังไงว่าเขากำลังวิ่งตามอะไรอยู่ ความสนใจทั้งหมดของเขามาอยู่ที่คนตรงหน้าตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ พอนึกขึ้นได้ก็โหวกเหวกขึ้นมาจนคนแถวๆนั้นหันมาสนใจที่เขาอีกรอบ

 

"ขโมย?"

 

"ผม...ผมกำลังจะโทรหาพี่ แต่ว่า...เขามาจากไหนไม่รู้ แล้วก็...คว้าจากมือผมวิ่งหนีไป ผม..."

 

"ใจเย็นๆ ไม่ต้องรีบ"

 

อัครินทร์นึกขำในใจที่อีกคนรัวคำออกมาอย่างเด็กที่กำลังเล่าอะไรให้ผู้ใหญ่ฟัง ก็มันน่ารักจนเขานึกเอ็นดู

 

น่ารักงั้นเหรอ?

 

"ช่างมันเดี๋ยวค่อยซื้อใหม่นะ ดีขึ้นมั้ย? พี่ว่าเราน่าจะข้อเท้าพลิกก็เลยเจ็บ"

 

"ครับ"

 

"ป่ะ งั้นไปกัน"

 

อัครินทร์ยืนขึ้นพร้อมกับยื่นมือมาให้อีกคนจับ เพราะถ้าลุกเองเดี๋ยวก็ได้ล้มลงไปอีกรอบแน่ๆ

 

"ครับ"

 

โปรดปรานยื่นมือไปจับมืออีกคนไว้ก่อนจะลุกขึ้น สัมผัสจากมือหนาที่ส่งมามันทำให้เขารู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก เขาเคยจับมือกับใครมาก็มากแต่ทำไมความรู้สึกมันถึงไม่เหมือนกันเลยนะ

 

อบอุ่นจนไม่อยากปล่อยเลย...

 

 

 

 

😘😘😘😘😘😘😘😘

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น