ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 16 เด็กติว

ชื่อตอน : บทที่ 16 เด็กติว

คำค้น : โรงเรียนชายล้วน,นิยายวาย,ลามก,รักวัยรุ่น,LGBT,NC,มัธยม,รักวัยเรียน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 306

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 03 มิ.ย. 2563 22:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 16 เด็กติว
แบบอักษร

บทที่ 16 เด็กติว 

“โถ่ เด็กใหม่ครับ อยู่กับผมเถอะ”

“ขอกอดๆหน่อย”

“อยู่กับเราก็ได้นะเราทำเป็น เราดูวิธีทำมาทั้งคืน”

“ขอกอดๆหน่อย”

“อยู่กับเราไหมเราจะได้คุยเรื่องเมื่อคืนกันต่อ”

“ขอกอดๆหน่อย"

“สาดดด พวกมึงไอ้เกียรติแม่งอยู่กับกูเว่ย กูขอมันแล้ว”

“ขอกอดๆหน่อย”

“อีพวกบ้า แย่งกันยังกะหมา ถามเจ้าตัวก่อนไหม ว่ามันจะเลือกใคร”

“ขอกอดๆหน่อย”

เกียรติยืนอยู่กลางดงแห่งความโกลาหล ท่ามกลางความงุนงงของตัวเอง ที่ต้องมาเกี่ยวพันกับเรื่องราวอันหาสาระไม่ได้สองเรื่องพร้อมกันในบ่ายวันจันทร์อย่างนี้ 

เรื่องแรก เขาสงสัยว่า ทำไมห้องเรียนสายวิทย์-สาธารณสุข ในโรงเรียนชายล้วนอันดับหนึ่งของจังหวัด ต้องบังคับให้นักเรียนเรียนวิชาการเรือนด้วย เกียรติไม่เถียงว่าการประกอบอาหารนั้นจำเป็นต่อการดำรงอยู่ของเผ่าพันธุ์มนุษย์มาตั้งแต่สมัยบรรพบุรุษของเราโยนก้อนเนื้อชิ้นแรกลงในกองไฟตอนกลางสมัยไพลส์โตซีนเมื่อราวหนึ่งล้านปีก่อน แต่นี่มันยุค 2020 แล้วนะครู๊!!!!!! เด็กผู้ชายอย่างพวกเขาไปซื้อกินเอาก็ได้มะ ในเมื่อร้านสะดวกซื้อยังไงก็ทำอร่อยกว่า แถมมีอาหารที่ล้ำกว่าเมนูพื้นๆดาษดื่นที่ครูให้ทำอีก  

เรื่องที่สอง ไม่รู้เกิดอะไรขึ้นกับเกียรติ อยู่ดีๆอุปสงค์ของเขาก็พุ่งสูงขึ้นมาในตลาด เขากลายเป็นที่ต้องการอย่างมาก ไม่รู้ว่าตัวเองดันฮอตขึ้นมาตอนไหน อยู่ดีๆผู้ชายก็วิ่งเข้าหา หรือที่การเกือบได้เสียกับพี่ยิ่ง ทำให้เกียรติผลิตฟีโรโมนสื่อสารไปยังตัวผู้ทุกตัวในห้อง ว่าเกียรติพร้อมผสมพันธุ์ 

ทั้งบาว,อ๊อฟ,แพท รวมทั้งไม้และบูม(สองคนนี้เกียรติไปสนิทกับมันตั้งแต่เมื่อไหร่) ตามตื้อเขามาตั้งแต่เช้า โอ๊ย เกียรติลำบากใจจริงๆ อยู่ดีดีก็ดันเป็นที่ต้องการขึ้นมา โอ๊ยทำไงดี ถ้าเลือกใครสักคนทั้งหมดที่เหลือต้องเสียใจ เกียรติไม่อยากทำเลย เกียรติอยากเก็บทุกคนไว้ แต่เกียรติทำไม่ได้ ลำบากใจ วุ่นวาย วุ่นวายใจเหลือเกิน 

เพี๊ยะะะะะะะ!!!!! อีแตนตบที่หลังเกียรติฉาดใหญ่

“อีห่า ยืนเอ๋อ อยู่ได้ แค่เลือกคนมาคู่ จับกลุ่มทำบัวลอย ไม่ใช่เลือกเจ้าบ่าวเข้าหอ มึงจะคู่ใคร มึงก็บอกพวกมัน พวกมันที่เหลือจะได้หาคู่ใหม่ รำคาญ” อีแตนด่าเกียรติ

เกียรติได้สติ นี่มันคาบทำบัวบอยนี่นา พวกบ้าพวกนี้ต้องอยากคู่กับเขาเพราะพวกมันคิดว่าเขาทำบัวลอยเป็นแน่ๆ ความจริงแค่เกียรติทำบะหมี่กึ่งยังไม่อร่อยเลย นับประสาอะไรกับบัวลอยไข่หวาน เขามองตัวเลือกทั้งหมดอย่างงงๆ นาทีนี้เขาต้องการคนที่จะมาช่วยเขามากกว่าจะเป็นตัวถ่วง เพราะถึงแม้วิชานี้จะไม่ได้เป็นวิชาที่ใช้สอบเข้ามหาวิทยาลัย แต่เขาจะได้เกรดน้อยกว่า 4 จากวิชาเล็กๆนี่ไม่ได้ ประวัติ สี่ช้วน(สี่ล้วน)ของเขาต้องไม่ด่างพร้อย

“งั้นคู่กับแตน” อีแตนนี่แหละน่าจะช่วยเขาได้

“อีห่า กูต้มไข่ ยังแดกไม่ได้เลย กูคู่กับบูมแล้ว” อีแตนปฏิเสธเขา มันคงจับรังสีได้ว่าเขาไม่ได้เก่งเรื่องนี้พอๆกับมัน

“อีเหี้ยยยยย กูไปคู่กับมึงตั้งแต่เมื่อไหร่” บูม ตี๋น้อยหน้ามนแบบพระรองช่องสามด่าอีแตน เกียรติพอจะรู้ว่าบูมเป็นคนพูดจาหยาบคายกับทุกคน แต่ก็งงที่บูมสุภาพเสมอๆกับเกียรติ

“อ่าว งั้นแกคู่กับบูม เหลือใคร เอาใครดี” เกียรติมองไปที่ตัวเลือกที่เหลือ

คนแรกบาว บ่ายนี้มันมอมแมมเหมือนหมาเพราะเพิ่งไปเล่นบาสมาตอนพักเที่ยง เหงื่อออกเต็มตัวเสื้อเปียกเลอะเทอะไปหมด คู่กับมันบัวลอยน่าจะหมาไม่แดกและสกปรกจนครูอาจจะต้องถูกส่งไปรักษาอาหารเป็นพิษที่โรงพยาบาล

คนที่สองแพท เจ้านี่ก็เอาแต่จะกอดๆเขา “ขอกอดๆหน่อย”อยู่นั่น ขืนคู่กับมัน จากประสบการณ์จากคาบแล็บชีวะที่ผ่านมา มันต้องเข้าข้างหลังเขาตลอดทั้งคาบแน่ ไม่แน่ใจว่าตอนสิ้นคาบสิ่งที่จะได้ออกมา จะเป็นของหวานหรือของคาว

คนที่สาม อ๊อฟ ดูมันทำตาอ้อนแบบลูกแมวนั่นสิ คิดว่าน่ารักรึไง ถึงแม้จะขาวเนียนก็เถอะ ถึงจะคุยกันทุกวันก็ใช่ว่าจะสนิทนะ รำคาญ เบื่อขี้หน้า ไปชิ่ว!!

คนที่สี่ ไม้ มันว่ามันค้นข้อมูลวิธีการทำมาแล้ว เจ้าแว่นนี่น่าพึ่งพาได้ อย่างน้อยถ้าทำตามสูตร บัวลอยไข่หวานของเขาน่าจะรอด พอได้คะแนนบ้าง 

“งั้นเราเลือกไม้แล้วกัน” เกียรติตัดสินใจ ไม้ทำสีหน้าเหนือเหมือนมีชัยชนะ ท่ามกลางหน้าจ๋อยๆของคนที่เหลือ บาวจึงเลือกที่จะคู่กับอ๊อฟ และแพทเดินไปหาคู่ใหม่ ขณะที่คู่คนหยาบคายอย่างบูมและคนปากหมาอย่างอีแตนด่ากันไม่หยุด(ทะเลาะกันเบอร์นี้ ระวังจะลูกดกนะอีแตน)

“หวัดดี เราชื่อไม้ เผื่อเธอยังไม่รู้จัก” ไม้แนะนำตัว ด้วยความที่เป็นคนลุคเนิร์ดๆและดู Introvert หน่อยๆ ทำให้เขาเก็บอาการเก้อเขินได้ไม่เก่งเลย ยิ่งพอเข้าใกล้เกียรติ มือไม้ท่าทางของเขาก็ดูอยู่ผิดท่าผิดทางไปหมด เป็นฝ่ายเกียรติซะอีกที่รู้สึกเกรงใจ ไม่รู้จะวางตัวให้ปกติธรรมดายังไง

“ยินดีที่ได้อยู่กลุ่มด้วยกันนะ” เกียรติยื่นมือออกไปให้ไม้จับด้วยการรักษาท่าทีให้เป็นปกติธรรมดาที่สุด

ไม้ยื่นมีมาจับเกียรติอย่างประหม่า ทันทีที่มือสัมผัสกัน เจ้าแว่นตัวสูงนั่นก็หน้าแดงหูแดงเป็นลูกตำลึง เก็บอาการหน่อยไม้ เกียรติรู้แล้วว่านายชอบเกียรติ

“แหม สวยมากจ้า ทำผู้ชายเขินจนม้วนแล้วน่ะ ทำบัวลอยได้แล้ว อีนี่ เดี๋ยวก็ไม่ทันกันพอดี” เสียงอีแตนแหวมาจากโต๊ะข้างๆ ไม้ปล่อยมือจากเกียรติทันทีเหมือนว่าตกใจที่อีแตนรู้ทัน และแซวเขา

“เรามาทำบัวลอยกันเถอะนะ เริ่มยังไงดีล่ะไม้” เกียรติดึงสติไม้ เจ้าตัวควักเอาสูตรที่สรุปมาในกระดาษเอามาอ่านให้เกียรติฟังอย่างตั้งใจเป็นพิเศษ 

พอไม้ไปสนใจกับอะไรมากกว่าเกียรติ เขาก็ดูเป็นธรรมชาติและสบายๆมากขึ้น บรรยากาศการทำงานเลยเริ่มดี ไม้บอกสูตรแล้วเกียรติทำตาม พวกเขาเริ่มที่ผสมแป้งข้าวเหนียวกับแป้งมันตามอัตราส่วน แล้วใส่สีธรรมชาติอย่างฟักทอง ใบเตย และอัญชัน ที่ครูเตรียมไว้ให้ ปั้นรวมกับแป้งจนแป้งเปลี่ยนเป็นสีต่างๆ

จากนั้นไม้ก็อาสาตั้งไฟเคี่ยวน้ำกะทิ ใส่น้ำตาลปึกลงและน้ำตาลทรายลงไป เกียรติบอกให้ไม้ช่วยกันชิมไม่ต้องตามสูตรเป๊ะๆ จะได้อร่อยในแบบพอดีสำหรับพวกเขาทั้งสองคน เกียรติค่อยๆละลายภูเขาน้ำแข็ง และพฤติกรรมของไม้ให้เปิดใจกับเขามากขึ้น เพราะเกียรติรู้ว่าไม้น่าจะไม่ใช่คนที่มีพิษมีภัยอะไร เขาก็รู้ดีว่าเวลาที่เขาแอบชอบหรือปลื้มใครสักคนอย่างไม่มีเหตุผลมันเป็นยังไง และมันจะดีมากๆถ้าคนที่ถูกแอบชอบไม่ทำตัวเหินห่างหรือปฏิเสธอย่างไร้เยื่อในตั้งแต่ต้น

ถึงจะดูว่าเขาอ่อย แต่เกียรติเชื่อว่าความสัมพันธ์ของคนเรามันมีหลายรูปแบบ และเขาก็ไม่มีเหตุผลหรือความชอบธรรมใดๆ ที่จะทำเป็นเย็นชาใส่คนที่เขารู้ว่าแอบปลื้มเขา 

เหมือนที่เขาเคยโดนตอนที่เขาแอบชอบพี่วอร์มตอน ม.ต้น

“เอา ชิมซิ ไม้คิดว่ามันได้ยัง” เกียรติตักน้ำกะทิจากทัพพีใส่ช้อนชิมของไม้

“อื้อ เราชอบแล้ว เกียรติล่ะ ชอบไหม” ไม่ถามอย่างไร้เดียงสาตามประสาเด็กเนิร์ด

“คิดว่าชอบแล้วนะ รอดูต่อไปเรื่อยๆก็ได้ มันอาจจะดีขึ้น” ส่วนเกียรติตอบอย่างแฝงความหมายตามประสาคนรว้ายๆ (ร้ายๆแบบมีจริต)

“อื้ม เราเห็นด้วย” 

แวบนึงที่ไม้สบตาเกียรติผ่านกรอบแว่นหนานั้น เกียรติรู้ความนัยของมันอย่างไม่ต้องบอก

ระหว่างที่อีแตนและบูมด่ากันไม่หยุดจนครูต้องมาห้ามทัพก่อนที่ใครคนนึงจะสาดน้ำกะทิเดือดใส่อีกฝ่าย เกียรติและไม้พักไฟในหม้อสักครู่ แล้วช่วยกันปั้นแป้งบัวลอยหลากสีให้เป็นรูปร่างต่างๆ

“มีจินตนาการหน่อยสิไม้ บัวลอยของเราสองคนต้องไม่กลมๆธรรมดาเหมือนคนอื่นนะ ดูนี่ เราปั้นรูปอุกกาบาต” เกียรติโชว์แป้งสีเขียวตะปุ่มตะป่ำให้ไม้ดู ไม้หัวเราะชอบใจ เพราะถ้าไม่บอกว่าเป็นอุกกาบาตไม้คงคิดว่าเป็นก้อนขึ้ 

เกียรติรู้สึกสนุกที่ได้คุยกับคนสุภาพอย่างไม้ เข้ารู้สึกเหมือนคุยกับเพื่อนกลุ่มเดิมที่โรงเรียนเก่า

“งั้นนี่ เราปั้นเป็น ทีเร็กซ์” เดี๋ยวมันล้ำไปรึเปล่า

“ปั้นเก่งเหมือนกันนะเนี่ย สอนเราปั้นรูปแปลกๆบ้างสิ” นี่เกียรติอ่อยรึเปล่า เกียรติคิดว่าธรรมดานะ

“อยากปั้นเป็นรูปอะไรล่ะ” ไม้ดูเป็นตัวเองขึ้น พอไม่เขินแล้ว ปฏิเสธไม่ได้ว่าไอ้แว่นนี่ก็น่ารักไม่เบา

“อืมมมม งั้นเราปั้นให้บัวลอยถ้วยเรา เป็นตีมยุค จูแรสสิคกันไหม”

“น่าสนุก”

ระหว่างที่รอให้ไดโนเสาร์รูปร่างต่างๆลอยขึ้นมาเมื่อแป้งสุก เกียรติและไม้ก็ชวนคุยเรื่องสัพเพเหระด้วยกัน เกียรติรู้ว่าบุคลิกอย่างไม้น่าจะเป็นคนไม่ค่อยสังคมกับใครเท่าไหร่ แต่ถ้าเกียรติชวนคุยถูกเรื่องที่ไม้รู้หรือชอบ เป็นฝ่ายไม้เองที่จะจ้อไม่หยุด ศัพท์วิชาการ ศัพท์ยากๆแปลกๆพรั่งพรูออกมาจากปากหนุ่มเนิร์ดคนนั้น ทำให้ความน่าเชื่อถือและความรู้กว้างไกลเสริมเสน่ห์ให้ไม้อย่างบอกไม่ถูก 

เคยไหมที่เวลาที่เจอใครสักคน ที่ไม่ได้รู้สึกดึงดูดด้วยลักษณะทางกายภาพของเขาตั้งแต่ทีแรก แต่พอคุยไปเรื่อยๆ สิ่งที่อยู่ในสมองเขาต่างหากที่เชื้อเชิญให้ลองส่องเข้าไปสำรวจด้วยความกระหายใคร่รู้

“เกียรติรู้ไหมว่า ถ้าจะเข้ามหาลัยด้วยทุนพิเศษต่างๆ ในรอบพิเศษอาจจะต้องมีใบแนะนำจากอาจารย์สักคนในโรงเรียน” ไม้เสริมเรื่องนี้ขึ้นมาระหว่างที่เขาคุยเรื่องคณะที่อยากเรียนต่อ

“เหรอ นึกว่าจะมีแต่สอบ GAT PAT อย่างเดียวซะอีก”

“มันมีหลายรอบ ส่วนใหญ่ก็สอบทางนั้นกันแหละ แต่คณะเฉพาะทางบางคณะ หรือถ้าเกียรติอยากได้ทุนต่างประเทศ เค้าจะให้เขียน Resume ไปเหมือนมหาวิทยาลัยอเมริกา มันเปิดเป็นรอบเฉพาะให้เด็กเก่งๆเท่านั้น แล้วถ้ามีใบแนะนำดีๆ กิจกรรมประกอบที่น่าสนใจอย่างเป็นตัวแทนโรงเรียน กีฬา ดนตรี หรือประธานนักเรียนอะไรแบบนี้นะ โอกาสก็จะง่ายขึ้น”

“เหรอแล้วก็ต้องทำยังไงล่ะ”

“ก็เอาง่ายๆ เห็นว่าเกียรติเก่งเรื่องวิชาการใช่มะ ถ้าสายวิชาการ โรงเรียนเราก็มักจะมี ครูติว หรือครูวิชาต่างๆ มาคัดเลือกเด็กที่เก่งวิชานั้นๆไปติวเป็นพิเศษเพื่อ ส่งไปแข่งงานต่างๆ ส่วนใหญ่จะเป็นวิชาตามโอลิมปิกวิชาการน่ะนะ อย่างไอ้อ๊อฟนี่ ตอน ม.ต้นเป็นเด็กติววิชาวิทยาศาสตร์ พอขึ้นม.ปลายครูเคมี กับครูฟิสิกส์กำลังแย่งตัวกันอยู่ ไอ้บูมเห็นปากหมาอย่างงั้น มันเพิ่งถูกเลือกเป็นเด็กติววิชาภูมิศาสตร์อาทิตย์ที่แล้วเอง ส่วนไอ้แพทก็เป็นเด็กติววิชาคณิตศาสตร์”

“ห๊ะ แพท เนี่ยนะ เก่งคณิตศาสตร์” เห็นหื่นๆอย่างนั้นไม่คิดว่าจะเก่งเลข

“ช่ายมันเก่งเลขมาก หาตัวจับยากเลยล่ะ เก่งกว่าไอ้อ๊อฟอีกมั้ง ไอ้อ๊อฟมันเน้นเก่งแบบกว้างๆหลายอย่าง แต่ถ้าเรื่องเลขนี่ต้องไอ้แพทเลย”

“แล้วไม้ล่ะ ให้ทาย ต้องเป็นคอมพิวเตอร์ใช่ไหม”

“ช่าย ทายถูก” 

ตอนนั้นเองที่เกียรติรู้สึกถึงการแข่งขันขึ้นมา เขาเป็นเด็กใหม่ ครูโรงเรียนนี้ไม่รู้จักเขา และถ้าเขาไม่ได้เป็นเด็กติว เขาไม่มีทางที่จะเข้าถึงหนังสือราคาแพงๆ หรือองค์ความรู้ระดับลึกๆอย่างเพื่อนๆแน่ มีหวังเขาต้องรั้งท้าย และความฝันในการเป็นที่หนึ่งในจังหวัดของเขาต้องดับแน่ๆ

“เกียรติอยากเป็นเด็กติวเหรอ”

“ได้ก็ดีนะ อยากเก่งเหมือนไม้” มึงอ่อยอีกแล้วเกียรติ ตอนนั้นเองที่ไม้ยิ้มให้เขาอย่างเขินๆ

“แล้วเกียรติเก่งวิชาไหนล่ะ”

“อืมม เรายังไม่รู้ตัวเองเลย” เกียรติเล่นแบ๊ว ความจริงเขามั่นใจวิชา สังคมกับภาษาไทยที่สุด แต่ไม่แน่ใจว่าสองวิชานี้จะมีครูติวไหม เพราะไม่ได้อยู่ในโอลิมปิกวิชาการ

“ไม้ แล้ววิชาไหน ยังไม่มีเด็กติวเหรอ”

“อืม ทุกวิชามีเกือบหมดแล้วนะ ถ้าไม่ใช่ ม. 4 ก็เป็นพวกพี่ ม.สูงๆ เหมือนครูจะปั้นทุกปี แต่วิชาที่ไม่มีจริงๆ เพราะคัดเลือกเด็กไม่ได้ตั้งแต่ปีที่แล้ว และพี่ตัวเก่งๆพึ่งจบออกไป ก็จะมี ชีวะ กับ ดาราศาสตร์ เห็นว่าจะคัดเลือกเร็วๆนี้นะ”

“โอ้ เราไม่ได้เก่งทั้งสองวิชาเลย” เล่นแบ๊วเก่ง แอ๊บเก่ง

“อย่าคิดงั้นสิ เกียรติสอบเข้ามาได้อันดับหนึ่งเลยนะ ถ้าพยายามก็ทำได้แหละ เดี๋ยวเราช่วยหา Textbook สองวิชานี้ให้ บ้านเราหนังสือเยอะ แม่ชอบสะสมน่ะ” โอ้ไม้ ไม้จะดีกับเกียรติเกินไปแล้ว

ระหว่างนั้นเองที่แป้งไดโนเสาร์ลอยตัวขึ้นมาจนหมด ไม้และเกียรติบรรจงจัดถ้วยบัวลอยของทั้งคู่ให้ดูมีเรื่องราวมากที่สุด พวกเขาตั้งใจให้ไข่หวานลอยคล้ายดาวหางที่จะนำการสูญพันธุ์ครั้งใหญ่มาสู่ดาวเคราะห์โลก และไดโนเสาร์หลากสีทั้งหลายล่องลอยหนีตายไปมาอย่างอลม่านในถ้วยน้ำกะทิขาวข้นกลิ่นใบเตย

“น่าจะได้คะแนนเต็มนะเราว่า” เกียรติบอกไม้ด้วน้ำเสียงภูมิใจ

“ช่าย ก็เราสองคนช่วยกันทำนี่เนอะ” ไม้อย่ายิ้มแบบนั้น แบบที่ทำให้เกียรติลำบากใจไปมากกว่านี้

แน่นอนว่าบัวลอยถ้วยที่ดีที่สุดเป็นของเกียรติและไม้ ส่วนบัวลอยของคู่กัดอย่างอีแตนและบูมกลับมีรสชาติเค็มปี๋ บูมเผลอหยิบเกลือใส่ลงไปแทนน้ำตาลเพราะมัวแต่เถียงกับอีแตนอยู่ และบัวลอยของอ๊อฟกับบาวนั้น ถ้าเรียกมันว่าเป็นบัวลอย องค์การบัวลอยนานาชาติอาจจะฟ้องร้องข้อหาหมิ่นประมาทได้ (บัวลอยของแพทและคู่ก็ดาษดื่นธรรมดาเกินกว่าที่ใครจะจดจำ แต่ก็ไม่ได้ข่าวว่าน้ำกะทิถ้วยไหนมีกลิ่นคาว)

เกียรติช่วยไม้ล้างเครื่องครัวและเทำความสะอาดสเตชั่นทำอาหาร

“ไม้กลับบ้านยังไงเหรอ”

“มีมอไซค์น่ะ แต่วันนี้ยังกลับไม่ได้นะ”

“ทำไมล่ะ ก็เลิกเรียนแล้วนี่”

“อ่าว หัวหน้าห้องไม่ได้บอกเกียรติเหรอ”

“มีอะไร”

“ก็พวกรุ่นพี่ ม.5 ม.6 สายวิทย์-สาสุขเรา นัดพวกเราทั้งห้อง ห้าโมงที่โรงอาหาร”

“เหรอ ไม่เห็นรู้ มีอะไรเหรอ”

“ก็วันนี้มีจับสลากสายรหัส”

“สายรหัส?”

“ใช่ พวกเรากำลังจะมีพี่รหัสกันคนละสองคนนะ”

พี่รหัสเหรอ เกียรติรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ 

ว่าคนอย่างเขาต้องดึงดูดความโกลาหลครั้งใหม่เข้ามาเพิ่มอีกแน่ๆ

ความคิดเห็น