เอาล่ะทุกคนพระอาจารย์ขอเตือนอยู่อย่างนะ

อย่าเข้าไปในห้องเรียนนครศิลเป็นอันขาด

ในช่วงจันทรุปราคา

เข้าใจนะ

โอเคกลับกันได้

แต่เจนมาหาพระอาจารย์หน่อย

เออได้ค่ะ

ไม่มีอะไรหลอกพระอาจารย์เพียงแค่จะคุยเรื่องส่วนตัวน่ะ

ไปเถอะ

เธอไปเถอะ

พระอาจารย์มีอะไรเหรอคะ

เท่าที่เรี่ยนมาตลอดสองปีมานี้พระอาจารย์สังเกตุเธอมาตลอด

เธอดูกังวล

มีอะไรให้พระอาจารย์ช่วยไหม

ไม่ต้องกลัวพระอาจารย์ไม่บอกใครหลอก

ก็ได้ค่ะ

เมื่อปีที่แล้วดิฉันไปเที่ยวบนดอยแห่งหนึ่งในจังหวัดเชียงใหม่

ซึ่งตอนนั้นหนูเห็นผู้หญิงคนหนึ่งใส่ชุดไทยเหมือนเป็นคนในกรุง

แล้วคนที่เธอเห็นเนี่ยมีชื่อไหม

หนูยังไม่รู้จักรเธอเลย

เธอเอาแต่กวักมือเรียกหนู

พอหนูเข้าไปหาเธอก็บอกแต่ "ข้ารู้จักรออเจ้า"หลังจากนั้นหนูก็ตื่นขึ้นมา

รู้ตัวอีกทีหนูก็อยู่โรงพยาพยาบาล

มันคืออะไรคะ

หนูไม่เข้าใจ

เอิมพระอาจารย์พอเข้าใจแล้วล่ะว่าทำไมเธอถึงทำตัวแปลกไป

แปลกยังไงเหรอคะ

ก็เมื่อไม่กี่วันก่อนพระอาจารย์เห็นเธอรำในห้องนครศิล พร้อมพูดสำเนียงแปลก

โอไม่แม้แต่ในโรงเรียนหนูก็เป็นเหรอเนี่ย

นี่จะบอกว่าเหตุกาลณ์แบบนี้เคยเกิดขึ้นมาแล้วหลายครั้ง

ใช่ค่ะมันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อสี่วันก่อน

ในช่วงที่หนูกำลังนอนอยู่แล้วฝันเห็นตำหนักแห่งหนึ่งมันดูเงียบมาก

พอหนูเข้าไปในตำหนักหนูก็............หะหะเห็น............

เห็นอะไร

ก็เห็นในสิ่งที่ข้าไม่ต่องการให้เห็นไงล่ะ

นี่เธอสินะ

ที่สิงร่างอยู่ในตัวเจน

ข้ามิอาจสิงร่างใครได้เพราะบาปที่ติดตัวข้ามานั้นชั่งสาหัส

ข้าคงมิอาจทำบาปให้มากกว่านี้ดอก

ข้าเพียงแค่ขออยู่อาศัยเท่านั้น

แล้วทำไมเธอถึงไม่เอาคนอื่นล่ะ

ท่านคือพระนี่ท่านคงรู้แก่ใจ

ว่าทำไมข้าถึงเลือกยัยนี่

ข้ารู้ว่าเจ้าเจ็บปวดมาก

แต่อย่าให้เจ้าทำบาปไปมากกว่านี้เลย

มิเช่นนั้นเจ้าจะตกนรกเจ็ดขุมสามร้อยห้าสิบขั้นนะ

ข้ามิ กลัว

ก่อนตายข้าเห็นสัตว์นรกมามากพอที่จะรู้ว่ามันไม่มีบทลงโทษไหนจะทรมาณกว่าบทลงโทษของข้า

แล้วบทลงโทษของเจ้าคืออะไรล่ะ

ตายทั้งคนสลายทั้งวิญญาณ

เจ้าทำไปเพื่ออะไร

ข้าทำเพื่อสังเวย

ให้กับอาจารย์ของข้า

แต่อาจารย์ของเจ้าคงไม่ต้องการมันดอก

ท่านอย่าเถียงข้า

แต่ก่อนที่ข้าจะไป ข้าจะอ่านกลอนให้ท่านฟัง

เพื่อท่านจะได้รู้ว่าคนที่ข้าสิงอยู่ทำอะไรไว้บ้าง