facebook-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

มาตราที่ 10 ความผิดว่าด้วย การเริ่มต้นผิดวิธี

ชื่อตอน : มาตราที่ 10 ความผิดว่าด้วย การเริ่มต้นผิดวิธี

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 828

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 01 มิ.ย. 2563 23:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
มาตราที่ 10 ความผิดว่าด้วย การเริ่มต้นผิดวิธี
แบบอักษร

มาตราที่ 10 ความผิดว่าด้วย การเริ่มต้นผิดวิธี

 

ริมฝีปากที่ถูกทาบทับลงมาปิดด้วยปากของคนด้านบน ไม่ได้รุนแรงหนักหน่วงอย่างที่ใจของพีรกานต์หวาดกลัว หากแต่มันนุ่มนวลแผ่วเบาไม่ต่างจากปีกผีเสื้อที่สะบัดหยอกล้อกลีบดอกไม้ จะมีก็เพียงแรงกดที่ข้อมือทั้งสองที่โดนอีกคนรวบเอาไว้เหนือหัวเท่านั้นที่ดูจะเป็นการใช้กำลังจากคนด้านบน

แต่ถ้าเพียงวิษุวัตจะทันสังเกตอยู่บ้าง นอกจากประโยคห้ามปรามที่ถึงเอ่ยออกมา คนตัวเล็กใต้ร่างก็หาได้ดิ้นรนขัดขืนเต็มความสามารถอย่างที่ควรจะเป็น หากแต่นอนนิ่งหลับตาพริ้มรับสัมผัสวาบหวามจากอีกคน ไม่เชิงโอนอ่อนเข้าหาหากแต่ก็ไม่ขัดขืนปฏิเสธ

“อืมม์” เสียงครางแผ่วในลำคอแกร่งเปร่งออกมาเบาๆเมื่อได้รับการตอบสนองจากคนใต้ร่างยามที่ตนแทรกผ่านเรียวปากเข้าไปหาแหล่งความหวานภายใน

“ฮื่อออ” หลังจากที่นอนนิ่งให้อีกคนช่วงชิงความหวานอยู่หลายตาที พีรกานต์ก็เริ่มรู้สึกว่าตนหายใจไม่ออกจนต้องส่งเสียงประท้วงออกมา ส่วนอีกคนก็ดูจะรับรู้ได้ว่าการกระทำของตนสร้างสิ่งใดให้กับร่างกายนี้ จึงจำต้องยอมละปากออกจากใบหน้าสวยของอีกคน

พีรกานต์สวย ไม่ใช่คนหน้าหวานแบบผู้หญิงแต่เป็นผู้ชายหน้าสวย ดวงตากลมหวานด้วยขนตางอนหนาที่ผู้หญิงบางคนอาจจะต้องนึกอิจฉา แต่ตอนนี้มันเป็นของเขา ชายหนุ่มก้มลงจุมพิตเบาๆที่เปลือกตาทั้งสองข้าง แล้วย้ายมาประทับจูบอีกทีที่ปลายจมูกเล็กโด่งได้รูป แก้มขาวที่กำลังแดงระเรือไม่รู้ว่าเพราะอารมณ์ภายในที่กำลังสูบฉีด หรือเพราะอย่างอื่นแต่มันก็ล่อลวงให้วิษุวัตเคลื่อนจูบไปแตะเบาๆที่แก้มทั้งสองข้างอย่างทะนุถนอม เค้าโครงใบหน้าที่บอกได้เลยว่าใครเห็นเป็นต้องมีเหลียวหลังกันบ้าง ทั้งนี้เป็นของเขา เป็นของวิษุวัต ปากอุ่นย้ายจากข้างแก้มมาที่หน้าผากมน กดแนบลงไปกลางหน้าผากเล็กอย่างลึกซึ้งด้วยความรู้สึกทั้งหมดที่มี

ชอบ วิษุวัตเคยจำกัดความต่อคนร่างเล็กแบบนั้น ก่อนมันจะเริ่มเปลี่ยนเป็น หวง โดยไม่รู้ตัว รู้สึกอีกทีก็ตอนที่โดยเตธวัชกับเจธนิน สาธยายวีระกรรมที่เขาสร้างเอาไว้ลับหลังพีรกานต์ใส่หน้านั้นแหละ ผู้หมวดหนุ่มจึงได้มานั่งทบทวนความรู้สึกของตัวเอง เขาเผลอเดินตกหลุมคนๆนี้ตอนไหนกันนะ ทำไมถึงจนตรอกไร้ปัญญาปีนขึ้นมาจนยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองได้อยู่ในสายตาของพีรกานต์

แต่ไม่รู้ว่าเขาเผลอเดินผิดก้าวจังหวะไหน แทนที่มันจะสร้างความรู้สึกดีๆให้กับคุณทนาย กลายเป็นว่าทำให้อีกคนไม่ชอบหน้าเขาเสียอย่างนั้น

“ปล่อยผมได้ยัง” เมื่อเห็นอีกคนเอาแต่มองหน้าตนนิ่งๆ พีรกานต์จึงเอ่ยปากถามออกมา

“คุณอยากให้ผมปล่อยจริงเหรอ” คนมองอยู่ก่อนแล้วถามเสียงนุ่ม

ไม่รู้พีรกานต์คิดไปเองมั้ยที่มันมีความอ้อนอยู่ในน้ำเสียงนั้น

“ก็...ใช่” คำตอบแผ่วเบาราวกับไม่แน่ใจคนฟังถึงกับยิ้มเอ็นดู

“ไม่ปล่อยได้มั้ย อยากกอดไว้อย่างนี้ทั้งคืนเลย”

“บะ...บ้า” อ่ะ ขนาดคำด่ายังน่ารัก

“อืมๆ คงบ้าจริง” คนฟังพยักหน้าเห็นด้วยเสียอย่างนั้น

“พี” วิษุวัตเรียกอีกคนน้ำเสียงจริงจัง จนคนโดนเรียกหันกลับมามองอีกคน

“ผมรู้ว่าเราเริ่มกันแปลกๆ แต่เราลองมาเรียนรู้ซึ่งกันและกันดูมั้ย” วิษุวัตเลือกที่จะใช้วิธีละมุนละม่อมกับอีกคนดู ก็ถ้าใช้วิธีบังคับแล้วไม่เป็นผล ก็ต้องลองวิธีนี้นี่ดู อย่างน้อยเขาจะได้มีโอกาสสร้างความรู้สึกดีๆให้เกิดขึ้นระหว่างกันบ้าง แต่บอกเลยนะให้ปล่อยมือจากคนนี้วิษุวัตไม่มีทางทำเด็ดขาด

“ทำไม” เอาล่ะ เขาเริ่มคิดจริงแล้วนะว่าพีรกานต์อาจจะโง่เรื่องรักๆใคร่ๆ เขาทำขนาดนี้อีกฝ่ายยังดูไม่ออกจริงๆเหรอว่าเขารู้สึกยังไง

กว่าจะได้มานอนกอดนี้ไม่ง่ายเลยนะ บ้านก็เผา รถก็โดนถอดล้อ ถ้าขืนยังเป็นแบบนี้อยู่ไม่แน่คราวหน้าอาจจะเป็นหัวไอ้วัตนี้แหละที่ขาด

“ผมชอบคุณ หรือตอนนี้มันอาจจะมากกว่าชอบไปแล้วก็ไม่รู้ ผมขอโอกาส โอกาสให้ผมได้เป็นคนที่มีความหมายในชีวิตคุณ โอกาสให้ผมได้ทำอะไรให้คุณได้รู้ว่าผมรู้สึกยังไงต่อคุณ โอกาสที่จะได้เดินข้างๆคุณ ได้มั้ยพี”

“หมวด...” วาจาอ่อนโยนที่ถูกอีกคนเอ่ยออกมา กระตุ้นให้ใจของพีรกานต์เต้นหนักขึ้น ไม่ใช่เพราะความอึดอัด แต่เพราะความตื่นเต้นมากกว่า

“ผมอาจจะไม่ได้ยศสูงอย่างสารวัตรนิธิ ไม่ได้ร่ำรวยอย่างผู้กองคามิน ไม่ได้ฉลาดอย่างไอ้เตไอ้เจ แต่ผมอยากให้คุณมองผมที่เป็นผม”

“เกี่ยวอะไรกับที่พูดมา”

“ผมแค่ยกตัวอย่าง แต่อันที่จริง ผมแค่หึง”

“ห่ะ”

“ก็คุณสนิทกับสารวัตร” คนพูดขยับตัวไปนั่งพิงหัวเตียง แล้วบอกเสียงอ่อย

“เกี่ยวอะไรกับสารวัตร”

“ก็...”

“คุณหึงสารวัตรหรอ” พีรกานต์ที่ขยับลุกนั่งหันหน้าเข้าหากันกับเจ้าของห้องถามขึ้นมา

“...” วิษุวัตไม่ตอบแต่พยักหน้ารับด้วยการเมินมองไปอีกทางไม่สบตาคนถาม

“จริงดิ ทั้งๆที่คุณสนิทกันขนาดนั้นน่ะนะ”

“ก็ไม่เชิง ผมแค่...”

“แต่สารวัตรชอบมิ่งนี่” จู่ๆคนตัวเล็กก็โผล่งออกมา แต่เดี๋ยวก่อน สารวัตรนิธิชอบมิ่งกัลยางั้นหรอ ทำไมพวกเขาไม่มีใครรู้!!

“คุณรู้ได้ไง” ท่าทางตกใจของคนฟัง พีรกานต์เห็นแล้วก็นึกขำ

“ก็...ผมเป็นคนไปลากศพสารวัตรที่บาร์วันที่เขารู้ว่ามิ่งมีคนรักแล้วน่ะสิ”

“พีหมายถึงอีธาน” พีรกานต์พยักหน้าตอบ

“ใช่อ่ะ ก็ถ้าไม่เพราะมีสารวัตรที่คอยหนุนหลังตามใจมิ่ง น้องจะถอดล้อรถคุณไปขายได้โดยไม่มีคนรู้เห็นได้ไงล่ะ” ในที่สุดวิษุวัตก็ได้คำตอบว่า มิ่งกัลยาสามารถถอดล้อรถเขาไปได้อย่างไร อืม เหมือนมิ่งมันจะเป็นเด็กแสบร่างโคลนอัยย์ศลาที่สำเนาถูกต้องจริงๆ

“มิ่งรู้มั้ย ว่าสารวัตรชอบตัวเอง”

“ไม่น่าจะรู้นะ เว้นเสียแต่ว่า รู้แต่มิ่งไม่สนใจ” เขาควรสงสารสารวัตรดีมั้ยนะ

“แล้วคุณจะมาหึงสารวัตรทำไม ไม่ได้เป็นไรกันสักหน่อย” อีกล่ะ ไอ้ประโยคตัดสัมพันธ์เนี่ย เดี๋ยวพ่อก็จับปล้ำจริงๆซะหรอก

“ฮึ่ม พี”

“อะไรเล่า”

“อยากโดยปล้ำจริงๆใช่มั้ย”

“ไอ้หมวดกาม”

“ลองมามีเมียพูดไม่รู้ความมั่งมั้ยจะได้รู้ว่าผมรู้สึกยังไง”

“ใครเมียคุณ”

“อ่ะ...ได้ ถามงี้เลย” ว่าจบก็ดึงเอาร่างกายเข้าไปกอดให้เกยมาบนอกของตัวเอง

“อื้ออ หมวดปล่อย” คนโดยลากเข้าไปกอดโวยวาย

“คนนี้อ่ะ เมียผม” เพราะท่าทีวิษุวัตดึงอีกคนเข้าไปไว้ในอ้อมแขน ทำให้คางเล็กเกยอยู่บนหน้าอกใบหน้าสวยจึงเงยมองสบตากับคนทำพอดิบพอดี

ประโยคแสดงความเป็นเจ้าของที่ถูกบอกออกมาก่อความอุ่นวายในใจคนฟังได้แปลกประหลาดกว่าทุกครั้ง จนแก้มใสรู้สึกร้อนวูบวาบตามความวาบหวามภายใน

“ส่วนคุณจะมองว่าผมเป็นอะไรก็แล้วแต่ แต่ผมจะมองว่าคุณเป็นเมีย ก็จะเป็นเมียอยู่อย่างนี้แหละ”

“ประสาท” ปากว่านะ แต่หลบตาท่าทางกึ่งเขินอาย

“ง่วงยัง” เสียงทุ่มถามขึ้นหลังจากเงียบไปพักใหญ่

“อืม”

“ย้ายมานอนกับผมนะ” สายตาอบอุ่นที่ถูกใช้มองมาที่พีรกานต์ ถ้าเป็นสาวๆคงระทวยไปกับเตียงแล้ว

“อืม” สุดท้ายคนเป็นทนายก็ตกลง ตั้งแต่มาถึงนี้เขาก็นอนคนเดียวมาตลอด ยอมรับว่ารู้สึกแปลกไม่น้อยภายในใจ แต่กับการที่โดนอีกคนกอดอยู่แบบนี้ พีรกานต์รับรู้ได้ถึงความอบอุ่นที่วิษุวัตมอบให้

บางที การหลับไปโดยมีไอ้ยักษ์นี้นอนกอดอาจจะดีก็ได้

“พี”

“หืมมม” หลังจากที่ตอบตกลงไปพีรกานต์ก็ตั้งท่าชัตดาวน์ตัวเอง

“ขอจูบได้มั้ย”

“เอ๊ะ” ไอ้นี่ ชักไม่น่าไว้ใจ

“จูบเฉยๆ สัญญาจะไม่มากไปกว่านี้” สีหน้าที่เหมือนจะบอกว่าเขาจะรักษาสัญญานั่นทำให้พีรกานต์ถึงกับนิ่งไป

เมื่อเห็นคนในอ้อมแขนนิ่งไม่ตอบ วิษุวัตจึงขยับพลิกตัวอีกคนให้นอนหงายราบไปกับไปกับเตียง ก่อนที่ใบหน้าคมจะค่อยๆขยับเข้าแนบชิดใบหน้าสวยของคนเป็นทนายอีกครั้ง

ครั้งนี้พีรกานต์ไม่มีอาการใดๆที่จะปฏิเสธแถมยังให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี เมื่อปากอุ่นแนบเข้าหาเพื่อดูดดึงความหวานหอมจากกลับปากเล็กของตน

จูบไอ้หมวดมันก็ไม่ได้แย่ และถ้าให้ยอมรับแบบแมนๆ พีรกานต์ก็ชอบจูบของวิษุวัตไม่น้อยเหมือนกันแหละน่า

 

บ้านหลังใหญ่ทรงโมเดลในหมู่บ้านชานเมืองอันเป็นหมู่บ้านของคนมีอันจะกินทั้งหลาย ภายในห้องทำงานของบ้านหลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่

ร่างหนาของชายวัยกลางคนในชุดอยู่บ้านนั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานตัวหรูที่ดูเหมือนจะเอนนิดๆเพราะตัวคนนั่งทิ้งน้ำหนักทั้งหมดไปทั้งพนักเก้าอี้

รูปถ่ายในชุดข้าราชการเต็มยศที่ติดอยู่ผนังใกล้โต๊ะบ่งบอกว่าชายคนนี้เป็นตำรวจยศสูง ในภาพถ่ายทุกอย่างถูกจัดองค์ประกอบให้ดูดีดูภูมิฐานสมฐานะ มันคงจะสวยไม่น้อยเลย ถ้าไม่เพราะรูปที่ว่ากลับมารอยเลือดแดงฉ่านที่กระเซ็นมาโดน

ที่มาของเลือดก็ไม่ใช่จากไหน ก็จากร่างชายเจ้าของห้องที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตอนนี้แหละ เพราะร่างนั้นเองตอนนี้ก็มีเลือดสดๆไหลอาบไปทั่วจากบาดแผลที่ข้างขมับ ที่มองดูก็รู้ว่าเกิดจากการใช้อาวุธที่เรียกว่าปืนยิ่งในระยะประชิด จนข้างขมับทั้งสองด้านเป็นรู้ทะลุหากัน

 

ภายในห้องถูกเปิดแอร์เย็นฉ่ำและไม่ได้มีเพียงร่างไร้วิญญาณของคนที่เป็นเจ้าของห้องอยู่เพียงลำพัง ยังมีร่างสูงของใครอีกคนที่อยู่ในชุดรัดกุมสีดำอยู่ด้วย คนๆนั้นกำลังทำบางอย่างภายในห้อง ก่อนจะเดินมาข้างๆศพก้มลงวางปืนไว้ที่ตำแหน่งใต้มือที่หนึ่งที่ตกลงมาข้างเก้าอี้

สายตาของร่างสูงที่มองมายังร่างไร้ลมหายใจตรงหน้า เป็นแววตาที่มีแต่ความเฉยชา ทว่ากลับทอประกายเกลียดชังขึ้นเป็นระยะ มุมปากปรากฎยิ้มหยันขึ้นหนึ่งทีก่อนจะปากนั้นจะขยับพูดขึ้น

“ถ้าจะโทษ ก็โทษที่มึงเกิดมาชั่วแล้วกันนะ คนแบบมึงที่พรากคนรักทำลายครอบครัวคนอื่นมาเป็นพันเป็นหมื่น แค่ชีวิตมึงชีวิตเดียวมันทดแทนกันไม่ได้หรอก กูจะไม่บอกให้มึงไปสู่สุขคติ แต่ขอให้มึงทรมานไม่ได้ผุดได้เกิด ไม่ต้องห่วงนะว่าจะเหงา เพราะกูจะส่งเพื่อนรักมึงไปอยู่กับมึงด้วย รอมันด้วยล่ะ หึ” ว่าจบร่างสูงใหญ่นั้นก็เดินออกจากห้องนั้นไปอย่างเงียบ ทิ้งทุกอย่างไว้ข้างหลังอย่างไม่ใยดี

 

 

ไรท์ /// 18+ พอ ชีวิตมันมีอะไรเยอะแยะ แล้วบอกเลย วิษุวัตมันจะได้รักง่ายๆกว่าชาวบ้านเขาได้ไง บ้าไปแล้ววววว

 

สปอย : ถ้าใครยังจำได้ นายตำรวจชั้นผู้ใหญ่สองคนที่ตายในเรื่อง เขตรักฯยังไม่ได้เฉลยจริงจังว่าเป็นฝีมือใคร เนี่ย!! เดี๋ยวให้วิษุวัตไปสืบ

 

วัตๆๆๆๆ ทำงานนนนนนนน

 

รักคุณจัง ที่รักของฉัน

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว