ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เริ่มต้นการเปลี่ยนแปลง

ชื่อตอน : เริ่มต้นการเปลี่ยนแปลง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มิ.ย. 2563 22:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เริ่มต้นการเปลี่ยนแปลง
แบบอักษร

การที่ฮองเฮาเปลี่ยนมาทานมื้อกลางวันที่อุทยานกลางได้สร้างความตกใจให้กับบรรดาขุนนางที่เดินผ่านเพื่อเข้าวังหลวงและทำให้เหล่านางสนมรับรู้การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของฮองเฮาทันที มีนางกำนัลบางตำหนักมาทูลแก่ฮองเฮาว่าพระสนมของตนนั้นสนใจข้อเสนอที่อองเฮาได้พูดถึงเมื่อเช้า และต้องการจะเรียนรู้สิ่งต่างๆจากฮองเฮาขอให้นางช่วยชี้แนะ

การมารับสำรับที่อุทยานกลางทำให้หงอี้นั่วนั้นได้เปิดโลกใบใหม่ในทันที เมื่อพบว่า ในวังหลวงแห่งนี้หาได้มีแต่ฮ่องเต้ผู้นั้นที่รูปงาม แต่ขุนนางหนุ่มบางคนก็รูปงามมากเช่นกัน ไม่แน่ว่าในเมืองอาจจะมีบุตรชายขุนนางจ่างๆที่รูปงามอีกเป็นแน่ หงอี้นั่วกวาดตามองเหล่าขุนนางที้เดินผ่านไปมาอย่างเป็นธรรมชาติจนนางกำนัลข้างกายเอ่ยทัก

" ฮองเฮาเพคะ ทรงมองตามเหล่าขุนนางเยี่ยงนั้น ถ้ามีคนมาเห็นจะคิดว่าพระองค์จะสวมหมวกเขียวให้ฝ่าบาทนะเพคะ " เสี่ยวจูนางกำนัลคนที่หงอี้นั่วสนิทที่สุดเตือนขึ้น

" เจ้าก็อยู่กับข้าเมื่อข้าพูดกับเหล่าสนมเมื่อเช้า ยังมิเข้าใจอีกรึว่าข้าต้องการสิ่งใด " หงอี้นั่วพูดขึ้นก่อนจะนั่งมองดอกไม้ในสวนไปเรื่อยจนสะดุดตากับชายหนุ่มรูปงามที่ในชุดสีดำปักดิ้นเงินเดินผ่านไป

" นั่นผู้ใด รูปงามกว่าใครในใต้หล้านี้ " ใบหน้าคมเข้ม นิ่งขรึม แถมดูน่ายำเกรง หากอยู่บนเตียงคงจะเซ็กซี่น่าดู หงอี้นั่วคิด

" นั่นชินอ๋องเพคะ น้องชายต่างพระมารดาของฮ่องเต้ ทรงเป็นแม่ทัพ พึ่งกลับมาจากชายแดนหลังรบชนะข้าศึก " เสี่ยวจูตอบเสียงเบ เพราะกลัวจะมีใครมาได้ยิน

" เสี่ยวจู ไปสืบมาให้ข้า ว่าชินอ๋องชอบสตรีแบบใด แล้วก็ไปแจ้งแก่เหล่าพระสนมที่ตกลงว่า ยามโหย่ว ไปพบข้าที่ตำหนัก "

" จะให้ทรงตามใครมาปรนนืบัติมั้ยเพคะ "

" ไม่ต้องข้าอยากอยู่คนเดียว ข้าต้องใช้สมาธิ เจ้าไปได้แล้ว " หลังจากหงี้นั่วพูดจบ เสี่ยวจูก็รีบเร่งไปทำตามที่นางสั่งทันที ตั้งแต่มาอยู่ในร่างนี้เธอก็รับเสี่ยวจูมาเป็นนางกำนัลข้างกายเพียงคนเดียว เพราะเสี่ยวจูไม่พูดมาก ทั้งยังฉลาดมีไหวพริบต่างๆ ทำให้นางเชื่อใจเก็บไว้ข้างกาย ส่วนข้ารับใช้คนอื่นก็อยู่ในตำหนักเหมือนเดิม แต่ไม่ได้มาใกล้ชิดเท่าเสี่ยวจูเท่านั้น

" ถวายพระพรฮองเฮาพะย่ะค่ะ "เหล่าขุนนางยสใหญ่ที่กำลังจะเดินผ่านไปเหลือบมาเห็นฮองเฮาที่เคยไร้อำนาจแต่อยู่ดีๆกลับทำให้ผ่าบาทไม่ทรงงานมาตลอดสัปดาห์จึงรีบเข้ามาทำความเคารพอย่างไว

" ลุกขึ้นเถิด เราคนกันเองทั้งนั้นท่านเสนาบดีทั้งหลาย " ตาเฒ่าพวกนี้ในความทรงจำของหงอี้นั่วคนเก่านั้น เป็นกลุ่มที่หานางสนมมากมายมาถวายแก่ฮ่องเต้ แต่ตอนนี้กับมาประจบประแจงเรา คงหวังผลประโยชน์อะไรอยู่เป็นแน่ หงอี้นั่วฝืนทนพูดคุยกับตาเฒ่าเจ้าเล่ห์พวกนั้นไม่นานก็ขอตัวกลับตำหนักของตน ระหว่างทางกลับเดินชนกับคนผู้หนึ่งเข้าทำให้นางล้มลง เตรียมที่จะหันไม่ต่อว่า แต่กลับต้องเงียบเสียงลงเมื่อเห็นหน้าตาของอีกฝ่าย

" ขออภัยพะย่ะค่ะ เป็นข้าที่เดินไม่ระวังทำท่านล้มลง " ชายผู้นี้ มองก็รู้ว่าเป็นหนึ่งในบรรดาอ๋องเป็นแน่ เพราะกายแต่งกายที่ดูสูงศักดิ์และหน้าตาที่หล่อเหลา แต่นางมิรู้ว่าเป็นใคร

" มิเป็นไร ข้าก็ไม่ทันระวังเช่นกัน โอ้ัะ โอ้ย " หงอี้นั่วตอบไปแล้วแสร้งลุกไม่ขึ้น ทำให้คนตรงหน้ารีบมาช่วยพยุงทันที

" ขอให้ข้าตรวจดูข้อเท้าของพี่สะใภ้ได้รึไม่ " นางไม่รู้จักอีกฝ่าย แต่ดูเหมือนว่าเขาจะรู้จักนาง

" ท่านคือ.....?"

" กระหม่อมรุ่ยอ๋องพะย่ะค่ะ " รุ่ยอ๋องตอบก่อนจะก้มดูที่ข้อเท้าของนาง

" ข้อเท้ามิหัก อาจจะแพลง ท่ายจะไปที่ใดเดี๋ยวกระหม่อมไปส่งพะย่ะค่ะ " รุ่ยอ๋องบอกก่อนจะเงยหน้ามาถามหงอี้นั่วที่กำลัก้มหน้าลง ทำให้หน้าของทั้งสองอยู่ใกล้จนเกือบจะชิดกัน

" ข้าเพียงจะกลับตำหนัก วานเจ้าไปส่งข้าได้รึไม่ ข้ารู้สึกเจ็บยิ่งนัก " มีชายหนุ่มอยู่ตรงหน้ามีหรือที่หงอี้นั่วจะไม่ค้วาเอาไว้ รุ่ยอ๋องประคองหงอี้นั่วที่เจ็บข้อเท้าเดินไม่ค่อยสะดวกนัก หงอี้นั่วก็แสร้งเจ็บขึ้นมาอีกครั้ง

" ข้าว่าช้าเดินต่อไม่ไหว เจ้าไปเรียกนางกำนัลที่ตำหนักข้ามาจะสะดวกกว่า มัวแต่ประคองข้าแบบนี้ เจ้าคงมิต้องไปทำงานทำการกันพอดี " หงอี้นั่วบอกก่อนจะนั่งลง

" มิเป็นไรพะย่ะค่ะ วันนี้กระหม่อมมิได้มีธุระอันใด ไปส่งพี่สะใภ้ได้มิต้องเกรงใจ " รุ่ยอ๋องตอบก่อนจะสังเกตุร่างบางตรงหน้า แม้จะเป็นฮองเฮาของเสด็จพี่และพึ่งปรณนิบัติฝ่าบาทมาทั้งสัปดาหื แต่ความสวยความสาวหาได้ลดลง กลับดูมีน้ำมีนวลน่าจับยิ่งนัก

" เจ้าเรียกข้าว่าพี่สะใภ้และบอกให้ข้าอย่าได้เกรงใจเจ้า ถ้าเช่นนั้นก็มิต้องพูดเป็นทางการกับข้าหรอก ข้าก็มิได้เจ้ายศเจ้าอย่างอะไรขนาดนนั้นนะรุ่ยอ๋อง " หงอี้นั่วบอกให้รุ่ยอ๋องคุยกับนางยังเป็นกันเองทั้งสำรวจว่าชายหนุ่มหน้าแดงจากการมองที่ร่างกายของนาน ก็นึกดีใจไม่น้อย

" ขอรับพี่สะใภ้ แล้วพี่สะใภ้เดินต่อไหวหรือไม่ "

" เกรงว่าจะไม่ไหว เจ้าไปเรียกข้ารับใช้ในตำหนักข้ามาเถิด "

" ถ้าเช่นนั้น ข้าต้องขออภัยที่ต้องล่วงเกินพี่สะใภ้สักครา " พูดจบรุ่ยอ๋องก็อุ้มร่างของหงอี้นั่วขึ้นในท่าเจ้าสาวด้วยสองแขน ทำให้หน้าอกอวบอิ่มของหงอี้นั่วแนบชิดกับร่างของรุ่ยอ๋องจนอีกฝ่ายสัมผัสได้ จึงเกิดอาการหน้าแดงขึ้นมาก่อนจะสงบสติอารมณ์ แล้วมุ่งหน้าไปยังตำหนักเหลียนฮวาอย่างรวดเร็ว

ตลอดทางรุ่ยอ๋องใช้วิชาบังกายที่ร่ำเรียนมาบดบังกายของตนและฮองเฮาเพื่อไม่ให้เป็นที่ครหาไปถึงพระกรรณของฮ่องเต้ และเพื่อไม่ให้ร่างบางที่ตนอุ้มอยู่นั้นเกิดมลทินแต่อย่างใด

เมื่อมาถึงตำหนักหงอี้นั่วก็ให้รุ่ยอ๋องไปส่งนางถึงในห้องนอน เพราะหน้าตำหนักนั้นมีเหล่าข้ารับใช้อยู่เต็มไปหมด จึงไม่สะดวกเท่าไหร่

" ขอบใจเจ้ามา แล้ววันหน้าข้าจักตอบแทนเจ้านะ " หงอี้นั่วบอกเมื่อรุ่ยอ๋องมาส่งตนถึงบนเตียง

" มิเป็นไรขอรับ ข้าเต็มใจช่วยพี่สะใภ้ อีกทั้งข้ายังเป็นคนทำท่านเจ็บอีกด้วย " รุ่ยอ๋องบอกว่าจะมองร่างบางตรงหน้าที่มีเสน่ห์เย้ายวนมากกว่าเดิมเมื่ออยู่บนเตียง

" อย่าได้คิดมาก ข้ามิได้เจ็บเท่าไหร่แล้ว " หงอี้นั่วตอบ

" ถ้าเช่นนั้นข้าขอลา " รุ่ยอ๋องบอกลาก่อนจะเตรียมตัวเดินออกไป

" ถ้าเจ้าว่าง ตำหนักเหลียนฮวาของข้าก็บินดีต้อนรับเจ้านะรุ่ยอ๋อง " หงอี้นั่วเอ่ยขึ้นก่อนที่ร่างสูงจะเดินไปทำให้อีกฝ่ายหันกลับมาแล้วพบว่าร่างบางกำลังปลดชุดของตัวเองออกเหลือเพียงชุดด้านในที่บางจนเห็นเอี้ยม ทำให้อารมณ์ที่รุ่ยอ๋องกักเก็บไว้ตลอดทางพุ่งสูงขึ้น

" พะ พี่สะใภ้ ท่านทำอันใด " อุ่ยอ๋องถามด้วยใบหน้าแดงก่ำ พร้อมทั้งปวดที่แก่นกายด้านล่าง

" ข้าเพียงร้อนเท่านั้น อย่าลืมล่ะ ถ้าเจ้าว่างก็มาหาข้า " หงอี้นั่วบอกพร้อมส่งยิ้มหวานให้กับรุ่ยอ๋อง จนอีกฝ่ายรีบเดินออกจากตำหนักอย่างรวดเร็ว

นั่งรอสักพักเสี่ยวจูก็เดินเข้ามาหานาง เพราะหงอี้นั่วบอกกับเสี่ยวจูเองว่าถ้าไปหาที่อุทยานกลางไม่เจอก็แปลว่านางกลับมาแล้วก็เท่านั้น

" ยามโหย่วนี้มีกุ้ยเฟยเข้าร่วมด้วยนะเพคะ " เสี่ยวจูรายงานทำให้หงอี้นั่วอารมณ์ขึ้นอีกเป็นเท่าตัว

" ขนาดนางจิ้งจอกจำแลงยังยอมแพ้ให้กับข้อเสนอของข้า ข้อเสนอที่ข้ามอบให้พวกนางคงจักน่าสนใจมิใช่น้อย เสี่ยวจูเจ้าไปเตรียมดอกไม้ที่มีกลิ่นหอมมา พาเหล่านางกำนัลคนอื่นๆไปช่วยด้วย เตรียมไว้เยอะหน่อย " หึ สักวันในวังหลวงจะต้องมีการเปลี่ยนแปลงอำนาจแล้ว

 

 

TBC.

 

ขอโทษที่หายไปนานนะค้า กลับมาแล้วค่า เย่ๆ หนีไปขายของหาเงิน เครียดสุดจนไม่ได้มาอัพเลย จะพยายามมาบ่อยๆน้า

ความคิดเห็น