email-icon Twitter-icon Instagram-icon

***Just try to do somethings that I love much***

Chapter 12: พยายามตัดใจ😓

ชื่อตอน : Chapter 12: พยายามตัดใจ😓

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.9k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.ค. 2563 21:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 12: พยายามตัดใจ😓
แบบอักษร

 

#Credit Pic by Pinterest

Chapter 12: พยายามตัดใจ😓

หลังจากทุกคนเงียบกันมาซักพัก หน่วยกล้าตายอย่างคุณชายยูจึงพูดขึ้น

"พวกเราไปคอมเมนในเฟสบุ๊คไอ้ดรีมมันนะมันพึ่งเปิดตัวแฟนเลยเข้าไปแซวกัน"

"ฟะ...แฟน ดรีมมีแฟนตอนไหน ทำไมอุ่นไม่รู้เรื่อง" อุ่นหันมาถามดรีมหน้าเครียด

"เราก็พึ่งตกลงคบกันเมื่อคืนเอง เลยไม่ได้บอกใคร ทุกคนก็พึ่งรู้พร้อมๆ กันนี้แหละ" ดรีมพยายามอธิบายให้อุ่นฟัง

"อืมเราเข้าใจแล้ว แฟนดรีมก็คืออาจารย์มีนใช่ไหม เราก็พอดูออกแหละ เพราะดรีมเปลี่ยนไป ตอนที่เขากลับมา ดรีมไม่เหมือนเดิม ทำไมดรีมไม่เคยมองเราบ้าง เรามาก่อนเขานะ" อุ่นพูดออกมาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตัดพ้อ

"อุ่นเราเป็นเพืื่อนกันแบบนี้ก็ดีแล้ว ส่วนพี่มีนถึงเขาพึ่งกลับมาก็จริง แต่พี่มีนเขาอยู่ในใจเรามาตลอดนะอุ่น" ดรีมพูดความในใจออกมาให้เพื่อนฟัง

"เราจะพยายามเข้าใจแล้วกันนะดรีม ขอโทษที่ทำให้ลำบากใจ เรายังเป็นเพื่อนกันได้ใช่ไหม"อุ่นพูดแล้วมองสบตาดรีม

"ได้ซิอุ่น...อุ่นคือเพื่อนเราเสมอ ไม่เคยเปลี่ยน" ดรีมพูดเสร็จก็เข้าไปกอดอุ่นแล้วตบที่หลังเบาๆ

"เมื่อเคลียร์กันเข้าใจแล้วก็ไปเรียนกันดีกว่า" แยมพูดขึ้นทุกคนจึงลุกจากโต๊ะเพื่อขึ้นไปเรียนกัน

หลังเลิกเรียนทุกคนก็แยกย้ายกันกลับบ้าน เซฟอาสาขับรถไปส่งอุ่นที่บ้านเอง เพราะเขากลัวอุ่นจะคิดมากเรื่องดรีม อุ่นก็ไม่ได้ปฏิเสธ ระหว่างทางเซฟจึงพยายามชวนอุ่นคุย

"อุ่นจะให้เราไปส่งที่บ้านเลย หรืออยากแวะไปที่ไหนก่อนป่าว เราไปเป็นเพื่อนได้นะ"

"เซฟพาเราไปตลาดนัดจตุจักได้ไหม วันนี้มีตลาดต้นไม้เราชอบต้นไม้ อยากจะซื้อไปไว้ที่คอนโด"อุ่นพูดแล้วหันมายิ้มให้เซฟ

"ได้ซิเดี๋ยวเราพาไป แต่อาจจะถึงช้าหน่อยนะรถมันค่อนข้างติด ไม่เป็นไรเลยเซฟตามสบายเลยเราไม่ได้รีบเลย กลับห้องไปก็ต้องอยู่คนเดียว เหงาไปอีก" อุ่นพูดพร้อมกำมือตัวเองแน่น

เซฟเห็นอุ่นกำมือตัวเองแน่น เขาจึงเอื้อมมือข้างซ้ายมาจับมืออุ่นไว้หลวมๆ เพื่อเป็นการให้กำลังใจอุ่น อุ่นเหลือบมองเซฟนิดนึง แต่ก็ไม่พูดอะไร ปล่อยให้เซฟกุมมือตัวเองไว้ เพราะมันทำให้เขารู้สึกอบอุ่น เมื่อมีคนให้กำลังใจอยู่ข้างๆ

ใช้เวลาไม่นานทั้งสองคน ก็เดินทางมาถึง วันนี้คนไม่ค่อยแน่นมากเท่ากับเสาร์-อาทิตย์ เพราะวันนี้เป็นตลาดต้นไม้ เซฟจูงมืออุ่นเข้าไปร้านขายต้นไม่ต่างๆ ก่อนที่อุ่นจะไปหยุดอยู่ร้านๆ นึงที่มีขายต้นตะพองเพ็ดจิ๋วหรือเบบี้แคคตัส นั่นเอง

อุ่นใช้เวลาเลือกอยู่นานพอสมควร เซฟจึงตัดสินใจเดินไปซื้อน้ำมาให้ เพราะวันนี้อากาศค่อนข้างร้อน พอเซฟซื้อน้ำเสร็จก็เดินกลับมาที่ร้าน เห็นอุ่นยืนทำหน้างออยู่ตรงหน้าร้าน ก็เลยรีบเดินเข้าไปหา

"อุ่นเป็นอะไรทำไมทำหน้าแบบนั้นวะ"เซฟถามอุ่นด้วยความเป็นห่วง

"แล้วเซฟไปไหนมา เราคิดว่าเซฟทิ้งเราไว้คนเดียวซะอีก"

"เราไปซื้อน้ำมาให้อุ่นไง เห็นอากาศมันร้อน"เซฟพูดพร้อมยื่นขวดน้ำให้อุ่น

"ขอบใจนะเซฟ"

"ไม่ต้องขอบคุณแค่น้ำขวดเดียวเอง"

"ป่าวเราไม่ได้ขอบคุณเรื่องน้ำ เราขอบคุณที่เซฟไม่ทิ้งเราแล้วหนีกลับบ้านไปต่างหาก"อุ่นพูดเสร็จก็เดินหนีเข้าไปในร้าน

เซฟได้แค่เอามือเกาท้ายทอยตัวเองแก้เขิน แล้วเดินตามหลังอุ่นเข้าไปในร้าน

"เซฟต้นนี้น่ารักไหม เรามันน่ารักดี"อุ่นพูดพร้อมชูต้นตะบองเพ็ดจิ๋วให้เซฟดู

"ก็น่ารักดีนะ มันดูแลยากไหมอุ่น เลือกให้เราต้นนึงดิ เราจะเอาไปไว้ในห้องนอน"

"ได้ซิ...เดี๋ยวเราเลือกต้นที่ดูแลง่ายๆ ให้นะ"

พูดเสร็จทั้งคู่ก็หันไปเลือกต้นไม้กัน จนเวลาผ่านไปเท่าไหร่แล้วไม่รู้ ทั้งคู่ก็ได้ต้นตะบองเพ็ดจิ๋วกันมาคนละต้นสองต้น แล้วเดินมาขึ้นรถที่จอดไว้

ตอนอยู่ที่ร้านขายต้นไม้อุ่นลืมเรื่องของดรีมไปซะสนิท แต่พอขึ้นมานั่งบนรถ เขาก็กลับมาคิดเรื่องของดรีมอีก จะมีวิธีไหนบ้างที่ดรีมจะหันมามองเขา

คิดแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ เพราะมันคงไม่มีวันนั้นซินะ เซฟขับรถมาส่งอุ่นถึงคอนโดแล้วขับกลับบ้านไป อุ่นได้แต่มองรถเซฟที่ขับออกไปจนลับสายตาก่อนจะเดินเข้าไปในคอนโด

************************************

หลังจากเลิกเรียนดรีมก็รีบเข้าบ้านเปลี่ยนเสื้อผ้า เพื่อจะไปช่วยพ่อกับแม่ที่ร้าน เมื่อเปลี่ยนเสร็จดรีมก็เดินตรงไปที่ร้านทันที ก่อนที่จะได้ยินเสียงเรียกจากใครบางคน

"ดรีมครับ...จะไปที่ร้านเหรอ"มีนตะโกนถามน้องหลังจากที่ขับรถมาจอดหน้าบ้าน

"พี่มีน!"ดรีมเมื่อเห็นคนพี่ก็รีบวิ่งไปอ้อนทันที

"พี่มีนทำงานเหนื่อยไหมครับ..แล้วหิวไหมดรีมจะได้ให้พ่อทำอะไรให้กิน"

"ไม่หิวครับ...ออกไปทานข้าวกับลูกค้ามาแล้วเมื่อตอนบ่าย" มีนพูดพร้อมจูงมือน้องเข้าบ้าน

"พี่มีนดรีมจะไปที่ร้าน"น้องพยายามแกะมือคนพี่ออก

"เข้าบ้านมารอพี่ก่อนครับ..เดี๋ยวพี่ไปช่วยที่ร้านด้วย"

"ไม่เอาพี่มีนพักผ่อนไปเลย..พี่มีนทำงานมาเหนื่อยๆ"ดรีมพูดพร้อมย่นจมูกใส่คนพี่

"หยุดทำตัวน่ารักเลย..รอพี่อยู่ตรงนี้แหละ..เดี๋ยวพี่ลงมานะครับ"มีนขึ้นไปเปลี่ยนชุดแป๊ปนึงก็ลงมาในชุดไปรเวชสบายๆ ดรีมได้แต่มองคนพี่ตาปริบๆ กับความเพอร์เฟคของคนตรงหน้าหุ่นก็ดีหน้าตาก็ดีคิดแล้วก็เครียด ไม่น่าตกลงเป็นแฟนด้วยเลย ก่อนจะเดินออกจากบ้านไป ด้วยการถูกคนพี่ลากจูงออกไป

"พี่ส้ม..พี่แก้วครับ..ดรีมมาแล้วครับพาผู้ช่วยมาด้วยหนึ่งคน"ดรีมเรียกส้มกับแก้วที่เป็นพนักงานในร้าน แล้วจูงมือมีนให้เดินตามตัวเองมา

"ว้ายตายแล้วคุณมีน คุนดรีม มันยังไงกันค่ะจูงมือกันมาแบบนี้ พี่ส้มได้กลิ่นความแฟนตุๆ นะคะเนี่ย"

"ตามนั้นเลยครับพี่ส้ม ผมจะปราบเด็กดื้อให้อยู่หมัดเลยครับ" มีนพูดพร้อมหันไปขยิบตาใส่ดรีม

"ตายแล้ววว!...งั้นอีส้มคนนี้ก็อกหักดังเปาะอีกแล้วหรอคะคุณมีนใจร้าย"

"พ่อครับแม่ครับ พี่มีนแกล้งดรีมครับ"ดรีมรีบวิ่งเข้าไปหลังร้านฟ้องพ่อกับแม่

"หึๆ...ดูซิครับพี่ส้ม ถ้าผมไม่รู้ว่าอายุ 20 ปีแล้ว ผมคิดว่าเป็นเด็ก 2 ขวบ" มีนพูดแล้วยิ้มกับส้มก่อนจะเดินตามหลังดรีมไป

"โวยวายอะไรไอ้แสบเสียงดัง มาช่วยพ่อจัดจานตรงนี้หน่อย" พลชนะพูดกับลูกชาย ขณะที่ตนกำลังยุ่งกับการทอดปีกไก่สมุนไพรอยู่

"ครับพ่อ" ดรีมรับคำสั่งคนเป็นพ่อแล้วเข้าไปช่วยทันที

"พ่อพลแม่ดาครับ มีอะไรให้มีนช่วยไหมครับ"

"อ้าวมีนมาทำไมลูก ทำไมไม่พักผ่อนอยู่บ้านทำงานก็เหนื่อยแล้ว" ดารุณีหันมาถามชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนยิ้มอยู่ข้าง

"ก็มีนอยากช่วยนี่ครับ อยากให้พ่อพลกับแม่ดา รักมีนเยอะๆ จะได้ยกดรีมให้มีนเร็วๆ"มีนพูดพร้อมส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ดรีม

"แม่ดูไอ้พี่มีน มันแกล้งดรีมอีกแล้ว"ดรีมเมื่อเห็นสีหน้าของคนพี่ก็หันมาฟ้องแม่ทันที

"เพี๊ยะ!..นี่แนะ พูดจาไม่ไพเราะเลยดรีมทำไมพูดกับพี่เขาแบบนั้น"ดารุณีตบเข้าไปที่ต้นแขนของลูกชายตัวดี

"แม่อ่ะ..ชอบเห็นคนอื่นดีกว่าลูก เชอะ!"ดรีมพูดพร้อมสะบัดหน้าใส่ผู้เป็นแม่

"ไม่เจอกัน 10 ชั่วโมง พี่กลายเป็นคนอื่นไปแล้วเหรอครับดรีม" มีนถามน้องออกมาด้วยความน้อยใจ แล้วหันหลังเดินออกมาจากครัวของร้านเพื่อกลับบ้านทันที

TBC...

 

**************************************

ความคิดเห็น