email-icon Twitter-icon Instagram-icon

***Just try to do somethings that I love much***

Chapter 5: การกลับมาของคนพี่✈️

ชื่อตอน : Chapter 5: การกลับมาของคนพี่✈️

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.7k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.ย. 2563 15:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 5: การกลับมาของคนพี่✈️
แบบอักษร

 

#Credit Pic by Pinterest

Chapter 5: การกลับมาของคนพี่✈️

"ไอ้วินมึงคิดว่ากูควรทำไงวะ พี่เขาเข้านอกออกในบ้านกูได้สบายๆ กูจะหลบหน้าเขาายังไงดีวะ"ดรีมบ่นแล้วพาตัวเองไปเกลือกกลิ้งอยู่บนพื้นห้องอย่างเซ็งๆ

"ขอแม่มาอยู่คอนโดได้ป่าววะ แม่มึงจะยอมป่าว" วินช่วยเพื่อนเสนอความคิด

"สัด!..พี่เขาอยู่คอนโดเดียวกับมึง อยู่ชั้นบนสุดอะ"ดรีมลุกขึ้นนั่งแล้วมองหน้าวิน อย่างขอความคิดเห็น

"งั้นมึงก็ต้องเผชิญหน้า แบบว่าไม่ได้รู้สึกอะไรปล่อยให้มันผ่านไป ลืมๆ มันไปซะ กูรู้ว่ามันยากแต่ยังไงมึงก็ต้องเจอเขาอยู่ดีไง ต่อให้หนีไปก็เท่านั้นแหละ"วินพูดบอกเพื่อนสีหน้าจริงจัง

"เออๆ...เครียดวะ กูไม่น่าดื่มเยอะเลยเมื่อคืน ที่มึงพูดก็ถูก ยังไงกูก็หนีไม่พ้น ไปหาข้าวแดกกันดีกว่ามึงกูหิวแล้ว"ดรีมพูดกับวินก่อนทั้งคู่จะลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว แล้วออกไปทานอาหารเย็นกันข้างนอก

 

ส่วนมีนหลังจากส่งข้อความหาน้องเสร็จ เขาก็เดินขึ้นมาชั้นสองของบ้าน เดินเข้าไปเปิดประตูห้องนอนของดรีม ห้องนอนของน้องไม่แตกต่างไปจากเดิมมากนัก

น้องยังชอบใช้ผ้าปูที่นอนสีเข้มๆ เหมือนเดิม มีนเดินมานั่งบนเตียงของน้อง เขาได้กลิ่นกายหอมอ่อนๆ ของน้องที่มาจากที่นอน ทำให้เขายิ่งคิดถึงดรีมมากขึ้น มีนล้มตัวนอนลงไปบนเตียง แล้วเผลอหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย

 

♚♚♚♚♚♚♚♚♚♚♚♚♚♚♚♚♚♚♚♚

 

เช้าวันอาทิตย์

ดรีมออกจากคอนโดของวินมาตั้งแต่เช้ามืด เขาเลือกที่จะนั่ง Taxi มาเพราะมันสะดวกกว่านั่ง BTS ใช้เวลาไม่นานก็มาถึงบ้าน เขารีบตรงขึ้นไปห้องนอนของตัวทันที เพื่อจะงีบเอาแรงนิดนึง แล้วตอนสายๆ จะได้ช่วยพ่อกับแม่ที่ร้าน

แต่พอเขาเปิดประตูห้องเข้าไป เขาก็ต้องตกใจ เมื่อเห็นมีนนอนอยู่เป็นเตียงนอนของเขา ดรีมมองสำรวจคนที่นอนอยู่บนเตียง ใบหน้าขาวได้รูป คิ้วหนา จมูกโด่งเป็นสัน ปากแดงระเรื่อ สีผมที่ดำสนิทขับกับใบหน้าขาวๆ ยิ่งทำให้น่ามอง ร่างตรงหน้านอนหลับแบบหายใจสม่ำเสมอ ร่างกายกำยำ กล้ามหน้าอกแน่นๆ ดูแล้วน่าจับจัง "นี่กูคิดอะไรอยู่ ไอ้ห่าดรีมเอ้ย"

"กูควรปลุกพี่มีนไหม หรือจะปล่อยให้นอนต่อไปดี"ดรีมพูดบ่นกับตัวเอง เพราะถ้าปลุกก็กลัวว่าตัวเองจะวางหน้าไม่ถูก เมื่อคิดว่าเคยมีอะไรกับร่างสูงที่นอนอยู่ตรงหน้า

"แม่งกูนอนตรงโซฟาก็ได้วะ"คิดดีแล้วดรีมก็เดินไปล้มตัวนอนตรงโซฟาเบดข้างๆ เตียงนอน

มีนขยับตัวลืมตาตื่นขึ้นมาตอนแปดโมงเช้าของวัน เขานั่งลุกขึ้นนั่งบนเตียง แล้วก้มมองดูตัวเองที่ยังใส่ชุดเดิมของเมื่อวานอยู่ ก่อนจะค่อยๆขยับตัวลงจากเตียง เพื่อจะไปเอาเสื้อผ้าในรถแล้วอาบน้ำ

แต่ไม่ทันที่เขาจะก้าวลงเตียง มีนหันไปเห็นไอ้เด็กตัวขาว ที่เขาเฝ้าคิดถึงนอนอยู่บนโซฟาเบดใกล้ๆ เตียง มีนเห็นดรีมแล้วก็ยกยิ้มมุมปากขึ้นมาทันดีด้วยความดีใจ ก่อนจะลุกจากเตียงแล้วเดินไปนั่งยองๆ ลงบนพื้น แล้วก้มหน้าลงไปหอมแก้มใสๆ ของคนตรงหน้าเบาๆ

"ฟ๊อดดด...พี่คิดถึงดรีมจังเลยครับ พี่สัญญาต่อไปนี้พี่จะอยู่ข้างๆดรีมตลอด พี่จะไม่หนีไปไหนอีกแล้ว...จุ๊บบ"มีนพูดกระซิบเบาๆ ข้างหูของดรีมแล้วจูบตรงริบฝีปากบางเบาๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องไป

"ฉ่าาาา" หน้าของดรีมขึ้นสีแดงทันที ที่มีนก้าวออกจากห้องไป เพราาะจริงๆ แล้วดรีมยังไม่หลับและเค้ารับรู้ทุกการกระทำของมีน ตอนนี้หัวใจของเขาเต้นแรงเหมือนจะทะลุกออกมาจากอก

"อร้ายยยยยย...ไอ้พี่มีน!..เห้อ!...ร้องเป็นตุ๊ดเลยกู"ดรีมบ่นแล้วก็ลุกขึ้นมานั่ง ชักดิ้นชักงออยู่บนโซฟา ก่อนที่จะมีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

"ก๊อกๆ "

"ดรีม!..พี่ดาวเอง พี่เข้าไปนะ"

"แกร็ง!!! เสียงเปิดประตู

ดาวที่เปิดประตูเข้ามาเห็นน้องชาย นั่งหน้าแดงเหมือนลูกตำลึง แล้วยังดูเหมือนคนที่วิญญาณหลุดออกจากร่างไปแล้ว ได้แต่เดินเข้ามาดูน้องใกล้ๆ แล้วตะโกนใส่หูของน้องดังๆ เพื่อเรียกสติ

"ไอ้ดรีม!!"

"เหี้ย!..พี่ดาว เล่นอะไรเนี่ย"

"แล้วแกเป็นอะไร...นั่งเหม่อลอยอยู่ได้ นึกว่าวิญญาณหลุดออกจากร่างไปล่ะ"ดาวพูดพร้อมเอานิ้วชี้จิ้มกลางหน้าผากของน้อง

พอเริ่มตั้งสติได้ดรีมก็หันไปตามพี่สาวทันที"พี่ดาว พีี่มีนเขาพูดแปลกๆ อ่ะ"

"แปลกยังไง"ดาวถามน้องอย่างอยากรู้

"เขาบอกว่าเขาจะไม่หนีไปอีกแล้ว ดรีมงงอ่ะ เค้าหนีทำไม หนีอะไร"ดรีมมองสบตาพี่สาวมองอย่างขอความคิดเห็น

"ไม่มีอะไรหรอกอย่าคิดมากแล้วดรีมไม่ดีใจหรอที่มีนกลับมาแล้ว ตอนที่มีนบอกเราว่าจะไปอยู่อเมริกา พี่เห็นเราร้องไห้ ตามติดมีนอยู่หลายวัน"ดาวพูดแล้วลูบหัวน้องเบาๆ

"ก็ตอนนั้นดรีมยังเด็กอ่ะ แล้วพี่มีนก็ใจดีกับดรีมมากด้วย พอคิดว่าจะไม่มีเพื่อนเล่นแล้วก็เลยร้องไห้"ดรีมพูดพร้อมทำหน้างอ

"แล้วตอนนี้ล่ะ พอมีนกลับมาแล้วดรีมอยากจะให้มีนมาอยู่ใกล้ๆ อีกไหม อยู่ด้วยกันเหมือนตอนเด็กๆ ไงดรีม"ดาวพูดพร้อมโน้มตัวดรีมลงนอน ให้เอาหัวมาวางไว้บนตักของตัวเอง แล้วลูบหัวน้องเบาๆ ด้วยความเอ็นดู

"พี่ดาว ดะ.... ดรีม"

"หืม...ม ว่าไง"

"คือดรีมเผลอไปมีอะไรกับพี่มีนอ่ะ..มะ...เมื่อคืนวันศุกร์ พวกเราไปเลี้ยงวันเกิดไอ้เกดกัน แล้วดรีมก็เมามาก ตื่นมาอีกที่ก็นอนอยู่บนเตียงกับพี่มีนอ่ะ พี่ดาวไม่โกรธดรีมใช่ไหม ที่ทำตัวเหลวไหล" ดรีมบอกพี่สาวด้วยแววตาที่เอ่อล้นไปด้วยน้ำสีใสรอบๆ ดวงตา

"พี่ไม่โกรธดรีมหรอก แต่ต่อไปดรีมต้องระวัง ให้มากกว่านี้นะ โชคดีครั้งนี้ที่เป็นมีน ครั้งหน้าดรีมอาจจะไม่โชคดีแบบนี้แล้วรู้ใช่ไหม"ดาวพูดพร้อมเอามือเช็คน้ำใสๆ รอบดวงตาให้น้อง

"แล้วดรีมรู้สึกยังไง รังเกียจมีนไหม" ดาวยังคงถามต่อ

ดรีมเงียบซักพักแล้วส่ายหน้าเบาๆ เป็นคำตอบ "ดรีมกลัวอะพี่ดาว กลัวว่าพ่อแม่จะเสียใจ ถ้าพวกท่านรู้"

"ดรีมไม่ต้องคิดไปถึงขั้นนั้นก่อน ดรีมถามตัวก่อนว่ารู้สึกยังไงกับมีน ถ้ามีนรู้ว่าดรีมไม่ได้รังเกียจเขามีนคงจะดีใจมาก"ดาวพูดพร้อมยิ้มอย่างอ่อนโยนให้น้อง

"พี่ดาวพูดเหมือนพี่มีนชอบดรีม"ดรีมพูดแล้วยิ้มอ่อนๆ ให้ผู้เป็นพี่

"แล้วถ้ามีนชอบดรีมจริงๆ ดรีมจะโอเคไหม พี่หมายถึงจะยอมลองคบกันดูไหม"

"ไม่รู้ซิพี่ดาว...ดรีมไม่เคยมีแฟนเป็นผู้ชายอ่ะดรีมตอบไม่ได้หรอก"

"งั้นก็ปล่อยให้มันเป็นไปแบบทำธรรมชาติแล้วกันเนอะ ไปลงไปกินข้าวกัน มีนรอแย่แล้ว"

ดาวพูดพร้อมลุกขึ้น แล้วจูงมือดรีมลงมาทานอาหารเช้าข้างล่างกัน เดินลงมาถึงก็มีมีนและผู้ใหญ่ทั้งสองของบ้านนั่งอยู่ก่อนแล้ว

"อ้าวไอ้แสบกลับมาแล้วหรอ" พลชนะทักลูกชายตัวแสบของตัวเอง

"ครับพ่อดรีมกลับมาตอนเช้ามืดครับ"ดรีมพูดพร้อมนั่งลงข้างๆ มีน

หลังจากทานข้าวกันเสร็จทุกคนก็ แยกย้ายกันไปเปิดร้าน ในบ้านจึงมีแค่ดรีมกับมีนอยู่กันแค่สองคน เพราะดาวอยากให้มีนกับดรีมปรับความเข้าใจกัน เธอจึงเลือกจะไปช่วยพ่อกับแม่ที่ร้านแทน ระหว่างที่นั่งดูทีวีอยู่มีนก็ได้แต่ลอบมองหน้าดรีม จนดรีมรู้สึกอึดอันจึงหันไปถามมีน

"พี่มีนเป็นอะไรนั่งมองผมอยู่ได้"

"ป่าวไม่มีอะไร พี่แค่อยากมองดรีม อยากมองแบบนี้ไปนานๆ ไปเรื่อยๆ ตื่นเช้าขึ้นมาพี่ก็อยากเห็นหน้าดรีมเป็นคนแรก ก่อนนอนพี่ก็อยากเห็นหน้าดรีมเป็นคนสุดท้าย" มีนพูดแล้วมองหน้าดรีมด้วยด้วยแววตาสื่อความหมาย

"ฉ่าาาา" ดรีมหน้าร้อนผ่าว ได้แต่ก่นด่าอยู่ในใจ"ไอ้พี่มีนมึงจะทำกูเขินทั้งวันเลยหรือไง"

TBC...

 

**************************************

 

ความคิดเห็น