Twitter-icon

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะคะและขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ ติดตามกันแบบนี้ไปนานๆนะคะอย่าทิ้งกันนะ รักทุกคนค้าบ😘

EP.3 ว่าที่คู่หมั้น

ชื่อตอน : EP.3 ว่าที่คู่หมั้น

คำค้น : วิศวะ ขี้อ้อน ขี้หึ่ง โหด นิ่ง เมียวิศวะ ดาวคณะ

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ต.ค. 2563 14:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.3 ว่าที่คู่หมั้น
แบบอักษร

"เออๆกลับๆโว้ยย กลับไปนอนกอดเมียดีกว่าว่ะพวกมึง....." ไอ้เตชินพูดขึ้นพร้อมกับมองมาที่ผม และหลังจากนั้นมันก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงของตัวเองก่อนที่จะเดินออกไปจากโต๊ะ 

"มีเรื่องอะไรก็ขึ้นไปหากูที่ห้องทำงาน" หลังจากไอ้เพื่อนทั้งสามคนของผมเดินออกไปแล้ว ไอ้คอปเตอร์มันก็ลุกขึ้นเต็มความสูงของมันก่อนที่มันจะหันมาพูดกับผม ส่วนมันก็พยักหน้าให้กับมันอย่างช้า  

แล้วมันก็เดินออกไปจากโต๊ะจนทำให้ตอนนี้ที่โต๊ะมีแค่ผมคนเดียวที่นั่งอยู่และกำลังที่จะลุกขึ้นยืนกำลังที่จะเดินจากโต๊ะก็ต้องชะงักกับตัวเล็กที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าของผมในตอนนี้ด้วยอาการที่เมาหนักกว่าเดิม 

"ฮะ...เฮีย โรสกลับด้วย"  

"ทำไมฉันต้องยอมให้เธอกลับกับฉัน!!!" 

"โรส....โรสขอกลับด้วยนะ" 

"....เธอขับรถมาเองได้เธอก็ต้องขับรถกลับเองได้" 

"โรสขับรถไม่ไหวจริงๆ....." 

"งั้นโรสจะโทรฟ้องคุณป้านิวเคลียร์....ว่าเฮียใจร้ายไม่ยอมให้โรสกลับบ้านด้วย" ในระหว่างที่คนตัวเล็กกำลังพูดอยู่นั้น เธอก็ยืนเซไปเซมาแต่ก็ยังดีที่เธอพยายามที่จะประคองตัวของตัวเองได้ 

"เธออยากที่จะฟ้องม๊าหรือว่าทำอะไรก็แล้วแต่เธอเลย แล้วก็ช่วยถอยออกไปด้วย ฉันจะกลับ!!"  

"เฮียใจร้ายมากเลย...รู้ตัวบ้างไหม ฮึก!!" อยู่ดีๆผมก็ได้ยินเสียงของเธอสะอื้นพร้อมกับน้ำตาที่มันไหลออกมา 

"ฉันบอกให้ถอย!!"  

"แกมาทำอะไรที่โต๊ะนี้ว่ะ....เอ่อขอโทษด้วยนะคะพอดีว่าเพื่อนคงจะเมามากไปหน่อย ก็เลยเดินกลับมาผิดโต๊ะยังไงก็ต้องขอโทษอีกครั้งนะคะ" แต่อยู่ๆเพื่อนของเธอก็เดินเข้ามาพร้อมกับพยุงเพื่อนของตัวเองเอาไว้ก่อนที่จะเอ่ยพูดกลับผม ส่วนผมก็มองหน้าของตัวเล็กอย่างนิ่งๆ ทำให้ผมนั้นยังเห็นใบหน้าของตัวเล็กที่ตอนนี้ยังคงมีน้ำตาที่ไหลออกมาช้าๆ 

"ขอตัว!!" ผมละสายตาจากตัวเล็กแล้วเบี่ยงหน้าไปมองที่เพื่อนของเธอที่ยืนอยู่ข้างๆแทน ก่อนที่ผมจะเดินออกมาแต่ก็ชะงักเล็กน้อยเพราะมีมือเล็กๆของเธอกำลังพยายามที่จะจับมือของผมไว้ แต่ผมดันรู้ตัวก่อนจึงทำให้เธอจับมือของผมได้แค่เล็กน้อยมันจึงทำให้มือของผมมันหลุดเป็นอิสระอย่างง่ายดาย  

 

Primrose Talk 

"ไหวป่ะแก...กลับไปนั่งที่โต๊ะกันก่อนไหม" หลังจากที่เขาเดินออกไป ยัยเนสท์ก็พูดขึ้นก่อนที่ฉันจะพยายามกลั้นน้ำตาของตัวเองพร้อมกับยกมือของตัวเองขึ้นมาเช็คน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างช้า  

"ฉันอยากกลับแล้ว..." 

"งั้นเดี๋ยวให้ไปส่งแกเอง" 

"ไม่เป็นไรแก ฉันขับรถมาเองได้ฉันก็ต้องขับรถกลับเองได้เหมือนเดิม" 

"แต่ฉันว่าแกขับรถกลับเองไม่ไหวหรอก ฉันให้ไปส่งนะดีแล้ว" 

"ไม่เป็นไรแก...ฉันไหวขับรถกลับเองได้จริงๆ" 

"งั้น....เอางี้อย่างน้อยๆให้ฉันไปส่งแกที่รถก็แล้วกันนะ เพื่อความสบายใจของฉันนะแก" เมื่อยัยเนสท์พูดจบเราทั้งสองก็มองหน้ากันอย่างนิ่งๆก่อนที่ฉันจะพยักหน้าให้ พอยัยเนสท์เห็นอย่างนั้นก็ค่อยยิ้มออกมาให้ฉันทันที แล้วเราทั้งสองก็เดินออกมาจากภายในร้านแล้วเดินไปยังลานจอดรถทันที 

"ฉันจะถามว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่...แกพร้อมที่จะเล่าให้ฉันฟังเมื่อไรก็เล่าแล้วกัน ถึงบ้านแล้วก็ไลน์บอกฉันด้วยแล้วกันขับกลับดีๆนะแก" พอเราทั้งสองคนเดินมาถึงรถ ยัยเนสท์มันก็พูดขึ้นทำให้ฉันหันกลับไปมองหน้ามันอย่างๆ ก่อนที่พยักหน้าพร้อมกับรอยยิ้มบางๆให้กับเพื่อนของตัวเอง แล้วหลังจากนั้นฉันก็เปิดประตูแล้วก็เดินเข้าไปในรถก่อนที่จะค่อยรวบรวมสติของตัวเองแล้วค่อยๆขับรถออกจากลานจอดทันที 

"ฮึก....ฮึก!" แต่ในระหว่างที่ฉันกำลังขับอยู่นั้น น้ำตาของฉันมันก็ไหลออกมาอีกครั้งเมื่อคิดถึงใบหน้าและคำพูดของคนใจร้ายก่อนนี้ คนที่ฉันนั้นไม่ควรที่จะรู้ดีรู้สึกรักเลยด้วยซ้ำ  

"ฮึก!! หยุดเดี๋ยวนะไอ้น้ำตาบ้า" เมื่อฉันห้ามน้ำตาของตัวเองเอาไว้ไม่ได้แล้วฉันจึงเลือกที่จะตีไฟเลี้ยวซ้ายเพื่อที่จะจอดพักข้างทางก่อน แล้วหลังจากนั้นฉันก็ปล่อยน้ำตาของตัวเองไหลออกอย่างที่บังคับมันไม่ได้เลย ก่อนที่ฉันจะฟุบหน้าลงไปกับพวงมาลัยรถ  

ทุกคนคงจะสงสัยว่าฉันนั้นเป็นใคร ฉันชื่อพริมโรส เป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่แอบชอบเฮียอะตอมมาตั้งแต่สมัยเรียนอยู่มัธยมโดยที่เขาเองก็รู้มาโดยตลอดแต่เขาก็ไม่เคยที่จะสนใจฉันเลยแม้แต่น้อย จนกระทั่งมีช่วงหนึ่งที่เขาเริ่มมีแฟนและดูเหมือนว่าจะรักแฟนของเขามาก แต่มันก็ไม่ได้ทำให้ฉันเลิกที่จะรักเขาได้เลย ทั้งๆที่ฉันพยายามที่จะตัดใจอยู่หลายครั้งก็ตาม จนเขาเริ่มเข้าเรียนมหาลัยนั้นทำให้ฉันไม่ได้เจอเขาอีกเลย และครั้งนั้นฉันคิดว่าตัวเองคงจะตัดใจจากเขาได้สักที 

แต่แล้วอยู่ๆหนึ่งคุณแม่ของฉันเกิดชวนฉันไปทานข้าวกับเพื่อนของท่านด้วย ซึ่งนั้นทำให้ฉันได้เจอกับเขาอีกครั้งเพราะเพื่อนของแม่ของฉันก็คือแม่ของเขานั้นเองซึ่งตอนนั้นฉันตกใจมากเหมือนกัน และก่อนที่ฉันจะเข้ามหาลัยฉันได้ข่าวมาว่าเขาพึ่งเลิกกับแฟน ตอนนั้นฉันก็ไม่รู้เหตุผลอะไรเหมือนกัน  

จนเมื่อไม่นานมานี้แฟนเก่าของเขากลับมาขอคืนดี แต่ทางฝั่งของคุณพ่อคุณแม่ของเฮียไม่เห็นด้วยคุณแม่ของเขาเลยมาคุยกับคุณแม่ของฉัน เพื่อที่จะขอให้ฉันไปเป็นว่าที่คู่หมั้นกับลูกชายของท่านเพื่อที่จะได้กันผู้หญิงคนนั้นออกไปจากชีวิตของลูกชายท่าน ซึ่งในตอนแรกทางคุณพ่อคุณแม่ของฉันก็ไม่ยอมเหมือนกัน จนคุณพ่อคุณแม่ของเขาพูดว่าจะดูแลฉันเป็นอย่างดีเหมือนฉันเป็นลูกสาวของท่านอีกคนและประกันความปลอดภัยของฉัน และด้วยความที่คุณแม่ของฉันและเขาเป็นเพื่อนกันด้วย สุดท้ายแล้วคุณพ่อคุณแม่ของฉันจึงยอม จนทุกวันนี้ฉันต้องไปอยู่ที่บ้านของเขาแต่คนละห้อง ถึงแม้ว่าจะอยู่บ้านหลังเดียวกันก็จริงแต่เราทั้งสองคนแทบจะไม่ได้พูดคุยอะไรกันเลย พออยู่ข้างนอกเขาก็ทำเป็นไม่รู้จักฉันเลยด้วยซ้ำ ฉันก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทุกวันนี้ฉันทำทุกอย่างไปเพื่ออะไรแล้วจะไหนไอ้คำว่าว่าที่คู่หมั้นที่เขาไม่ต้องการนั้นอีก 

ก๊อก!! ก๊อก!! 

"เป็นบ้าหรือไงว่ะ!!! เปิดประตูออกมาเดี๋ยวนี้!!" 

"พริมโรส!!! ฉันบอกให้เปิดประตูรถไง!!" 

______________________________________________________ 

หากมีคำไหนพิมผิดก็ขออภัยด้วยนะคะ คอมเม้นติชมกันเข้ามาได้ตามสบายเลยนะคะ 

ความคิดเห็น