Twitter-icon

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะคะและขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ ติดตามกันแบบนี้ไปนานๆนะคะอย่าทิ้งกันนะ รักทุกคนค้าบ😘

ชื่อตอน : EP.2 ดาวคณะ

คำค้น : วิศวะ ขี้อ้อน ขี้หึ่ง โหด นิ่ง เมียวิศวะ ดาวคณะ

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ต.ค. 2563 09:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.2 ดาวคณะ
แบบอักษร

"เฮียอะตอม....." แต่อยู่ๆสายตาของผมก็ดันบังเอิญไปสบตากับหญิงสาวคนหนึ่งเข้า ตอนนี้เธอกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะ VIP ใกล้ๆกับโต๊ะพวกผม 

"ใครว่ะ น่ารักเชียว.....นี่มึงรู้จักน้องเขาหรอ" พอเพื่อนๆของผมมันได้ยินเสียงเล็กๆนั่นพวกมันก็ต่างพากันหันไปมองเลยทันที ส่วนสายตาของผมกับเธอก็ยังคงสบตากันอยู่เหมือนเดิม 

"หึ!! พวกมึงไม่ต้องมาสนใจเรื่องของกูหรอกว่ะ" ผมยิ้มแสยะพร้อมกับพูดกับไอ้พวกเพื่อนๆของผมทั้งๆที่สายตาของผมยังไม่ได้ละสายตาจากเธอ  

"หึ!! คุยกับพวกกูก็ช่วยหันหน้ากลับมามองพวกกูด้วยครับ...." เมื่อผมพูดจบไอ้คอปเตอร์มันก็พูดขึ้น นั้นผมให้ผมต้องหันกลับไปมองที่หน้าของไอ้พวกเพื่อนๆของผมอย่างช้าๆ ก่อนที่ผมจะเห็นรอยยิ้มอันร้ายกาจของพวกมัน 

"ปากบอกพวกกูว่าไม่ต้องสนใจ แต่สายตาของมึงไม่ละสายตาออกจากน้องเขาเลยครับ...." แล้วก็เป็นไอ้เตชินที่มันพูดขึ้นอีกคน  

"กูว่านะ ดูไปดูมาเธอก็หน้าตาคุ้นๆเหมือนกันนะ เหมือนว่ากูเคยเห็นที่ไหน แต่กูคิดไม่ออกว่ะ...." ก่อนที่มันจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้ก้มลงไปกดอะไรของมันก็ไม่รู้ของมัน 

"มึงนี่ก็คุ้นๆไปหมดแหละไอ้เบนซ์" 

"อย่ามาว่ากูนะไอ้คอปเตอร์...." แล้วหลังจากนั้นพวกมันที่เหลือก็ต่างพากันมองไปยังตัวเล็ก โดยที่เธอก็พยายามที่จะหลบสายตาของผมโดยการหลีกเลี่ยงมองไปอีกทาง 

"ดูเธอจะเป็นคนฮอตน่า ดูสายตาที่ได้พวกผู้ชายมันมองดิว่ะ" 

"ก็เธอออกจะสวยขนาดนั้น ไม่ฮอตก็แย่แล้ว...." 

"พวกมึงนี่เนาะ....พากันมองน้องเขาจนน้องเขากลัวพวกมึงแล้ว" ผมนั่งฟังไอ้เตชินกับไอ้คอปเตอร็พูดคุยกันก่อนที่อดไม่ได้และไหนจะสายตาของเพื่อนตัวเองจึงพูดแทรกขึ้น และมันก็ได้ผลเพราะตอนนี้พวกมันหันกลับมามองผมแทน 

"พวกมึงจะมามองหน้ากูทำไมว่ะ.." 

"มึงหวง" 

"กูจะหวงเพื่อ!!" เมื่อได้ยินไอ้คอปเตอร์พูดแบบนั้นผมก็รีบพูดแทรกขึ้นทันที หวงหรอ ผมจะหวงเธอทำไม??  

"......." ผมนั่งเงียบมองหน้าพวกมันอย่างนิ่งๆ แล้วนี่พวกมันจะอยากรู้เรื่องของผมทำไมกัน ทั้งๆที่เรื่องมันก็ไม่มีอะไรหน้าสนใจเลยสักนิด 

"จะบอกพวกกูดีๆ.....หรือจะต้องให้กูสืบเอง"  

"ไม่ต้อง!!...เดี๋ยวถึงเวลาพวกมึงก็จะรู้เอง" ผมตอบกลับมันไปด้วยน้ำเสียงที่นิ่งๆ ก่อนที่จะหันไปมองที่คนตัวเล็กกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะกลับเพื่อนๆของเธอ  

"กูว่าอยู่ทำไมกูถึงรู้สึกว่าคุ้นหน้าเธอ.....พวกมึงดูนี่" หลังจากที่ผมพูดจบไอ้เบนซ์มันก็พูดแทรกขึ้น พร้อมกับวางโทรศัพท์ของมันลงบนโต๊ะและแน่นอนว่ามันเรียกร้องความสนใจจากทุกคนได้ แล้วไหนไอ้คำที่บอกว่าจะไม่สืบของพวกมันว่ะ 

"ชื่อพริมโรส เด็กแพทย์ปี2 ดีกรีเป็นถึงดาวคณะแพทย์และรองดาวมหาลัย...." 

"หึ!!" เมื่อไอ้เตชินมันพูดจบไอ้ออกัสมันก็เค้นหัวเราะพร้อมกับใช้สายตามองมาที่ผม 

"ที่แท้พวกเราก็เคยเจอตอนที่ไปเชียร์น้องข้าวฟ่างประกวดตอนนั้นๆเอง.....ถึงว่าจะฮอตก็คงไม่แปลกเนอะ มึงว่าไหมไอ้อะตอม..." 

"จะดื่มไหมเหล้า กูชวนพวกมึงออกมาดื่มเหล้าเผื่อว่าพวกมึงจะลืม..." เมื่อสิ้นสุดเสียงของไอ้คอปเตอร์ ผมก็พูดแทรกขึ้นก่อนที่จะยกแก้วเหล้าในมือของตัวเองกระดกเข้าปากทันที แต่ในระหว่างที่พวกมันพูดอยู่นั้นมันก็พากันมองมาที่ผมอย่างไม่ละสายตา เหมือนว่าพวกมันกำลังจับสังเกตผมอยู่ 

"ใจเย็นๆ โว้ยมึง!!" แล้วหลังจากนั้นพวกผมก็ต่างพากันดื่มต่อไปเรื่อยๆ โดยที่สายตาของผมก็บังเอิญสบสายตาก็เธออยู่หลายครั้ง จนผมเริ่มสังเกตเห็นอาการของเธอว่าเริ่มที่จะเมาแล้ว ก่อนที่ผมจะหันกลับไปอีกครั้งเธอก็หายไปไหนแล้วไม่รู้  

"กูกลับก่อนนะ!" พอเห็นแบบนั้นแล้ว ผมก็เริ่มกระดกแก้วเหล้าในมือของตัวเองทันทีก่อนที่ผมจะเอ่ยพูดกับพวกเพื่อนของผม 

"ทำไมวันนี้มึงดูรีบๆกลับว่ะ..."  

"ช่างมันเถอะ กูว่ากลับตอนนี้ก็ดีเหมือนกัน...กูอยากจะกลับไปนอนกอดเมียแล้วว่ะ" หลังจากที่ไอ้เบนซ์มันพูดจบไอ้คอปเตอร์มันก็พูดขึ้นมา  

"แต่นานๆที....พวกเราจะออกมาดื่มกันนะโว้ย"  

"งั้นพวกมึงก็ดื่มกันต่อเลย....กูขอตัวกลับก่อนว่ะ" ทว่าพอไอ้เตชินมันพูดจบผมก็พูดขึ้นต่อจากมันทันที แต่การที่ผมพูดออกไปแบบนั้นทำให้พวกมันมองหน้าของผมอย่างสงสัย แล้วมันจะมาสงสัยอะไรของพวกมัน 

"เออๆกลับๆโว้ยย กลับไปนอนกอดเมียดีกว่าว่ะพวกมึง....." ไอ้เตชินพูดขึ้นพร้อมกับมองมาที่ผม และหลังจากนั้นมันก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงของตัวเองก่อนที่จะเดินออกไปจากโต๊ะ 

"มีเรื่องอะไรก็ขึ้นไปหากูที่ห้องทำงาน" หลังจากไอ้เพื่อนทั้งสามคนของผมเดินออกไปแล้ว ไอ้คอปเตอร์มันก็ลุกขึ้นเต็มความสูงของมันก่อนที่มันจะหันมาพูดกับผม ส่วนมันก็พยักหน้าให้กับมันอย่างช้า  

แล้วมันก็เดินออกไปจากโต๊ะจนทำให้ตอนนี้ที่โต๊ะมีแค่ผมคนเดียวที่นั่งอยู่และกำลังที่จะลุกขึ้นยืนกำลังที่จะเดินจากโต๊ะก็ต้องชะงักกับตัวเล็กที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าของผมในตอนนี้ด้วยอาการที่เมาหนักกว่าเดิม 

"ฮะ...เฮีย โรสกลับด้วย"  

_______________________________________________________________________ 

หากมีคำไหนพิมพ์ผิดก็ขออภัยด้วยนะคะ คอมเม้นติชมกันเข้ามาได้ตามสบายนะคะ  

ความคิดเห็น