กลับออกมาทันกันทุกคนสินะ

ตี 1 แล้ว ต้องรีบกลับบ้านแล้วละ

เดี๋ยวฉันกลับกับโคว์คุงก็ได้ไม่เป็นไรหรอก

เอ๋...แต่ว่านะ...

(แบบนี้สึคาสะคุงก็รู้บ้านฉันน่ะสิ)

ป...เปล่านะ...ฉันไว้ใจสึคาสะคุง

แล้วฮานาโกะคุงไม่ไปด้วยหรอ?

อ๊ะ จริงด้วย

บ้านฉันไปทางนี้แล้วโคว์คุงละ

คนละทางกันเลย

งั้นกลับบ้านดีๆนะโคว์คุง

อ...เอ่อคือ สึคาสะคุง

ฉันว่าถ้าไม่รีบกลับมันจะน่ากลัวไปมากกว่านี้นะ

ดูสิ...มืดตึ๊ดตื๋อเลย

ก็ต้องมีบ้างแหละ

ผีที่ไหนละ พวกสึคาสะคุงคือเพื่อนต่างหากละ

อื้ม...ฉันไปก่อนนะ ฮานาโกะคุง มิสึบะคุง

อ...อะไรหรอ..สึคาสะคุง..

ม..ไม่นิ ฉ..ฉันก็ปกติ

อ๊ะ..ฉันขอโทษ

อ..อื้ม

เดี๋ยวเลี้ยวขวาหัวมุมนั่นก็ถึงแล้วละ

ถึงแล้วละ..

อื้ม

(เอาไงดี จะชวนเข้ามาก่อนดีไหม)

(มันเป็นมารยาทนะเนเนะ)

สึคาสะคุงจะเข้ามาก่อนไหม?

ได้สิ ยังไงฉันก็อยู่คนเดียวอยู่แล้ว

(ทั้งที่ตอนแรกไม่อยากให้มาแท้ๆ พอตอนนี้ถึงกลับชวนเขาเข้าบ้านเลย)

(นี่ฉันจะไม่โดนหมาป่าตัวนี้กินใช่ไหมเนี่ย!!)

ท่านไปทำงานต่างประเทศ นานๆจะกลับมาครั้งน่ะ

ถ้าแรกๆก็ใช่อยู่หรอก แต่ตอนนี้ฉันชินแล้วละ

อะไรหรอสึคาสะคุง?!

เอ๋...ทำไมหรอ

ไม่เป็นไรหรอกจ่ะ อีกอย่างฉันเหนื่อยแล้วละ

กว่าจะกลับมาถึงบ้านก็ตี2กว่าแล้ว

ขอบคุณนะสึคาสะคุง

ฉันไม่เป็นไรหรอก ขอบคุณที่เป็นห่วงฉันนะ

ทำไมละ?

งั้นหรอ...

แล้วสึคาสะกลับคนเดียวได้ใช่ไหม

นั้นกลับดีๆนะ สึคาสะคุง

(อยากชวนคุยต่อนะ แต่พอถึงบ้านความล้าทั้งหมดมันก็ตามมาหมดเลย)

จบแย้ววว

พบกันใหม่พรุ่งนี้ค่ะะ

รักผู้อ่านทุกคนนะคะ♥