กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว...

ยังมีเจ้าหมาป่าผู้โดดเดียวอยู่ตัวเดียวในป่าใหญ่

วันหนึ่งเจ้าหมาป่าได้ไปเจอกับบ้านหลังหนึ่งที่อยู่ในป่า

บ้านหลังนั้นคือบ้านของหนูน้อยหมวกแดง

หมาป่าคิดเพียงแค่ว่ามีบ้านมนุษย์ตั้งอยู่ในป่า ยังไงสักวันหนึ่งเขาก็จะจับมนุษย์กินให้หมดบ้าน

จนกระทั่งวันหนึ่งหมาป่าได้พบกับเด็กสาวคนหนึ่ง

ชุดของเธอเป็นสีแดง แดงตั้งแต่ฮู้ดที่เธอใส่จนรองเท้าที่เธอสวม

"เจ้ามาทำอะไรที่นี่ ไม่กลัวอันตรายหรอ?" หมาป่าเดินเข้าไปถามเด็กสาวที่นั่งเด็ดดอกไม้อยู่

"กลัวสิ แต่ฉันชอบทั้งดอกไม้และบรรยากาศตรงนี้ ถึงจะไกลบ้านไปหน่อยแต่มันก็คุ้มค่าที่ได้มานะ"เด็กสาวตอบ

"หรอ ข้าว่าที่ไหนก็เป็นป่าหมดแหละ ไม่เห็นจะมีอะไรแตกต่างเลย"หมาป่าพูดต่อ

"มีสิ คุณหมาป่าดูนี่สิ ที่นี่มีแต่ดอกไม้ มีผีเสื้อ ลมก็พัดเย็นสบาย"เด็กสาวเถียงกลับ

"งั้นหรอ แต่นี่มันเย็นมากแล้วเจ้ารีบกลับเถอะ ไม่งั้นจะมีสัตว์ร้ายออกมานะ"หมาป่าเตือนเด็กสาว

"อ๊ะ จริงด้วยขอบคุณนะ"เด็กสาวตอบ

"คุณหมาป่า นี่ฉันให้นะ"เด็กสาวยื่นมงกุฎดอกไม้ให้หมาป่า

"อืม"หมาป่ารับมาแล้วตอบเพียงสั้นๆ

ไม่นานเด็กสาวก็วิ่งกลับไปทางบ้านของตน

โดยทิ้งหมาป่าที่ในตอนนี้หัวใจเต้นแรงแบบไม่รู้ตัวไว้

เดี๋ยวสิเนเนะ

ผมยังเล่าไม่จบเลย

วันหนึ่งเด็กสาวต้องเดินทางออกไปในป่าลึกที่แสนไกล

เพราะคุณยายของเธอป่วย เธอจึงอาสาเอายาไปให้

การเดินทางของเธอราบรื่นไปได้ด้วยดี

แต่หารู้ไม่ว่าเบื้องหลังนั้นมีหมาป่ากลุ่มหนึ่งจับตามองเธอเพื่อจะจับเธอมาทำอาหารอยู่

หมาป่าผู้หลงรักหนูน้อยหมวกแดงทำอะไรไม่ได้สักอย่าง สิ่งที่ทำได้คือต้องเฝ้ามองอยู่ห่างๆ

หมาป่ากลุ่มใหญ่วางแผนกันว่าจะจับยายของเด็กสาวกินแล้วสวมรอยเพื่อกินเธออีกที

และแผนก็เป็นไปตามที่วางไว้

เมื่อเด็กสาวเข้ามาในบ้านคุณยายก็โดนหมาป่าหลอกด้วยถ้อยคำต่างๆ

ในขณะที่หนูน้อยหมวกแดงกำลังจะโดนกิน หมาป่าที่เอาแต่เฝ้ามองก็พังประตูเข้ามา

ถึงรู้ว่าจะสู้ไม่ได้ในใจก็หวังแค่ให้เด็กสาวรอด

เสียงของการต่อสู้ดังมากจนไปหูของนายพรานป่า

นายพรานค่อยๆตามเสียงจนมาหยุดที่หน้ากระท่อมของคุณยาย

ปัง ! นายพรานพังประตูเข้ามา ปืนของเขายิ่งใส่หมาป่าทุกตัวที่อยู่ในกระท่อม

ใช่...ทุกตัว ยิงแม้กระทั่งหมาป่าที่เข้ามาช่วยหนูน้อยหมวกแดง

เมื่อทุกอย่างสงบลง น้ำใสๆของเด็กสาวก็ไหลลงมาอาบแก้มของเธอ

"กลัวสินะ ไม่ต้องกลัวลุงฆ่ามันหมดแล้ว"นายพรานปลอบใจเด็กสาว

"ฮื่อ..อ..อ"เด็กสาวเอาแต่ร้องไห้ไม่หยุดแล้วถามตัวเองซ้ำๆ

'ทำไมกัน...ทั้งๆที่รอดแล้ว...น้ำตากลับยังไหลไม่หยุด'

ในวันนั้นหนูน้อยหมวกแดงได้ตระหนักขึ้นมา...

ว่าเธอก็หลงรักคุณหมาป่าเช่นกัน..

เรื่องราวในวันนั้นจบลงที่เธอได้เสียคนสำคัญไปถึงสองคน

ทั้งคุณยายที่เธอรัก และคุณหมาป่าที่เธอพึ่งรู้สึกตัวว่ารักเขา...

เรื่องราวมันก็จบแค่นี้แหละ..

โอ๋ๆ เนเนะไม่ร้องนะ

ก็นายพรานเขาไม่รู้นิว่ามีหมาป่าที่มาช่วยอยู่ด้วย

นายพรานเขาก็แค่อยากปกป้องเด็กคนนั้นให้พ้นจากอันตราย

อีกอย่างเนเนะ..

หนูน้อยหมวกแดงกับหมาป่า รักกันไม่ได้หรอกนะอย่าลืมสิ

...

แล้วถ้าเป็นสิ่งลี้ลับอย่างผมละ...

ล้อเล่นหน่าา

เลิกร้องไห้ได้แล้ว

ผมมีเรื่องสนุกๆจะเล่าให้ฟัง

ก็เรื่องที่ว่า...เนเนะไม่กลัวผมหรอ

วันนี้ผมเป็นหมาป่านะ

แถมเนเนะยังเป็นหนูน้อยหมวกแดงด้วย :)

เนเนะรู้ใช่ไหมว่านิทานเรื่องหนูน้อยหมวกแดง ไม่ว่าจะเวอร์ชั่นไหนหนูน้อยหมวกแดงก็รอดจากหมาป่าทุกครั้ง

แต่เนเนะรู้ไหมในทุกครั้งที่หนูน้อยหมวกแดงรอด

มันก็เป็นเพราะว่า...

ทำอะไรอยู่หรอทั้งสองคน?

ในตอนจบ...นายพรานมักมาช่วยหนูน้อยหมวกได้ทันเวลาตลอดยังไงละ :)

รุ่นพี่ไม่สบายหรือเปล่าครับหน้าแดงเชียว?