ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) ช่วยเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะ.

พบกันอีกครั้ง

ชื่อตอน : พบกันอีกครั้ง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.8k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.ย. 2563 00:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พบกันอีกครั้ง
แบบอักษร

 

Fhakram Part 

"พวกมึงไปตามมันกลับมา!" 

ผมสั่งพวกลูกน้องนับสิบคนให้ตามร่างบางไป ผมเตือนเธอแล้ว แต่เธอก็ยังเลือกที่จะหนีผมไป ตอนนี้อารมณ์ผมพุ่งขึ้นขีดสุด อยากจฆ่าใครสักคน โดยเฉพาะไอ้คนที่มันพาร่างบางหนีไป ซึ่งผมรู้ว่ามันคือพี่ชายของเธอ 

"ครับท่าน!" 

"ส่วนมึง ไปสืบประวัติไอ้เ_ี้ยที่พาน้ำหนี" 

"ครับ" 

ผมสั่งลูกน้องคนสนิท ก่อนที่จะหันหลังเดินกลับมาที่รถที่จอดรออยู่ก่อนหน้าแล้ว ผมได้แต่กำหมัดแน่นที่เผลอช่องโหว่ให้เธอหาทางหนีไปได้ คงต้องกลับไปรอที่บ้าน รอให้ได้ตัวเธอมา...รับรองว่าเธอจะไม่มีวันได้เห็นเดือนเห็นตะวันอีก! 

3 ชั่วโมงผ่านไป... 

ครืดๆ 

[ท่านครับ พวกมันหนีออกนอกประเทศไปแล้วครับ] 

"มันไปที่ไหน" 

[ญี่ปุ่นครับ] 

"เอาตัวพวกมันกลับมาให้ได้ ถ้าไม่อยากตาย!" 

[ครับท่าน] 

เคร้ง! 

"เ_ี้ย มึงกล้าดียังไงมาแย่งของๆกู" 

ของที่อยู่บนโต๊ะทำงานถูกกวาดลงกระจายเละเทะไปทั่วห้อง ดวงตาผมคงแดงกล่ำจนน่ากลัว ตอนนี้ความโมโห โทสะต่างๆเข้าครอบงำ อยากจะตามไปกระช่างร่างบางนั่นกลับมา แต่ผมกลับทำได้แคนั่งรอ เปลือกตาค่อยๆปิดลงอย่างช้าๆเพื่อระงับอารมณ์ขุ่นเคืองในใจ เพราะไม่อยากให้ไอ้อาการบ้าๆที่ผมพยายามรักษาอยู่มันกำเริบ 

ครืดๆๆ 

[ท่านครับ ผมได้ประวัติมัมาแล้วครับ] 

"ส่งข้อมูลมาให้กู แล้วส่งนักสืบตามพวกมันไป" 

[ครับ] 

ผมเปิดอ่านข้อมูลที่ลูกน้องส่งมาให้ ผมพอรู้มาบ้างว่าไอ้เ_ี้ยดินมันเคยเป็นพนักงานที่บริษัทผม ซึ่งพ่อของมันก็เป็นหนึ่งในหุ้นส่วนบริษัทผมเช่นกัน แต่มันเป็นตัวต้นเหตุที่โกงเงินบริษัทผมไปสิบล้าน และก็รู้ว่าที่มันหนีไปญี่ปุ่นเราะมันรู้จักคนมีอิทธิพลที่นั่น เพราะมันรู้ว่าพวกนั้นเป็นคู่เเข่งทางการค้ากับผม 

คิดว่าพวกมันจะคุ้มกะลาหัวมึงได้งั้นหรอ แต่อยู่ดีๆในหัวผมก็คิดอะไรสนุกๆออก มุมปากหนายกยิ้มก่อนจะกดโทรไปสั่งพวกลูกน้องนับสิบให้กลับมา ส่งแค่นักสืบที่ให้ตามไปสอดแนมก็พอ 

 

2 เดือนต่อมา... 

นานพอสมควรที่ผมฟังแต่ข้อมูลจากสายสือว่าร่างบางที่หนีผมไปเป็นยังไงบ้าง ไม่ใช่เพาะเป็นห่วง แต่ผมรอเวลาที่เหมาะแค่นั้นเอง ซึ่งมันก็มาถึงแล้ว  

ผมเดินลงมาจากเครื่องบินเจ็ทส่วนตัว ข้างหน้ามีรถหรูสีดำขลับจอดรออยู่แล้ว ตอนนี้ผมอยู่ญี่ปุ่นและเเน่นอนว่าผมมีบ้านพักส่วนอยู่ที่นี่หลายเเห่ง 

"มึงจัดการเรีบยร้อบแล้วใช่ไหม" 

"ครับ ทางฝ่ายบริษัทญี่ปุ่นยอมรับข้องตกลงครับ" 

"หึ! ดี" 

ผมยกยิ้มอย่างมีชัย ทุกอย่างมันดูง่ายไปซะหมด สองเดือนที่ผ่านมาผมยุ่งกับงานบริษัทพอสมควรเพราะต้องการซื้อบริษัทคู่แข่งที่ญี่ปุ่น และมันก็ต้องยอมกับข้อเสนอเล็กๆน้อยๆของผม คราวนี้ก็ไม่มีใครคุ้มกะลาหัวพวกมันได้อีก... นอกจากผม 

 

Nannum Part 

หลังจากวันนั้นก็ผ่านมาสองเดือนที่ฉันหนีเขามาที่ญี่ปุ่น โชคดีที่พี่ดินมีเพื่อนอยู่ที่นี่ มันเลยง่ายต่อการหาที่พักอาศัย แถมคนรู้จักของพี่ดินยังใจดีให้ฉันช่วยงานที่ร้านคาเฟ่เล็กของน้องสาวเขา เพราะเขารู้ว่าฉันเรียนจบจากที่นี่ ซึ่งก็พอมีความรู้เรื่องภาษาอยู่บ้างพอสมควร ส่วนพี่ดินก็ทำงานที่บริษัทของเพื่อนเขา ส่วนพ่อฉันไม่ได้มาด้วย เพราะสุขภาพที่ไม่ค่อยเเข็งแรงเท่าไหร่ แต่เราก็ยังติดต่อกันทุกวัน 

ฉันมาทำงานที่ร้านค่าเฟ่เช่นทุกวัน มือบางใช้ผ้าเช็ดโต๊ะทีละตัว แต่ก็สังเกตได้ว่าวันนี้ลูกค้าดูบางตาแปลกๆ ปกติจะเต็มร้านจนเสริฟของแทบไม่ทัน หรือวันนี้เป็นวันสำคัญอะไรรึป่าวนะ 

กริ้ง! 

"ยินดีต้อนรับค่ะ" 

ฉันกล่าวทักทายลูกค้าเป็นภาษาญี่ปุ่น ดวงตาสวยเบิกกว้าง มือที่เช็ดดต๊ะอยู่ชงักทันที เพราะคนที่ปรากฎอยู่ข้างหน้าฉัน คือคนที่ฉันไม่อยากเจอที่สุดในชีวิต 

....ฟ้าคราม เขารู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่นี่! 

"นะ นายมาที่นี่ได้ยังไง" 

"ผัวจะมาหาเมียทั้งทีทำไมต้องตกใจขนาดนั้น?" 

"กลับไปซะ!" 

"บอกแล้วไง เธอไม่มีวันหนี้ฉันพ้น" 

"จะทำอะไร? หยุดนะ!" 

ร่างหนาย่างสามขุมเข้ามาใกล้ฉัน ขาเล็กก้าวถอยหลังจนไปชนกับโต๊ะที่อยู่ข้างหลัง แต่ตามเข้ามาจนเราตัวชิดกัน มันชิดมากจนอากาศแทบจะแทรกผ่านไม่ได้ 

"อย่าทำอะไรบ้าๆนะ!" 

"หึ แล้วคิดว่าฉันจะทำอะไร" 

มือหนาส่งมาลูบผมฉันเล่น ลมหายใจร้อนเป่ารดจนรู้สึกได้ มือบางพยายามดันเขาออกห่าง ทั้งที่รู้ว่าไม่ทำให้เขาขยับเลยสักนิด 

"สนุกพอแล้วก็กลับ" 

"อะไร ฉันไม่กลับ! ปล่อยนะ" 

"คิดจะขัดขืน? หนีมาแบบนี้คงรู้ว่าจะโดนอะไรบ้าง" 

"นายไม่มีสิทธิ์มาทำกับฉันแบบนี้ ที่นี่ไม่ใช่ที่ของนาย" 

"หรอ ถึงฉันจะไม่มีสิทธิ์ที่นี่ แต่ฉันมีสิทธิ์ในตัวเธอ" 

"...." 

"เพราะฉันคือ 'ผัว' ของเธอ" 

"เลิกทำตัวแบบนี้สักที ฉันขอร้อง ให้มันจบไปเถอะนะ เรื่องเงินเดี๋ยวฉันจะทยอยจ่าย" 

"ทั้งชาติเธอก็ไม่มีวันใช้หมด" 

"แกเป็นใคร ปล่อยน้ำเดี๋ยวนี้" 

"พี่ยูกิ" 

"มึงเป็นใคร" 

ร่างสูงยอมถอยออกห่าง ไปเผชิญหน้ากับผู้ชายอีกคน ซึ่งก็คือพี่ยูกิ เจ้าของร้านที่ฉันทำงานอยู่ 

"กูเป็นใครแล้วมึงจะทำไม" 

"เหอะ อย่ามากวนตีนกู เรื่องผัวเมียไม่ต้องเสือก" 

"โทษว่ะ ไม่เสือกคงไม่ได้ เพราะนี่เมียกู" 

พี่ยูกิดึงฉันเข้าไปกอดไว้ แสดงความเป็นเจ้าของ ฉันได้แต่ยืนนิ่งไม่คิดว่าพี่เขาจะพูดแบบนี้ออกมา แต่ก็รู้ว่าเขากำลังช่วยฉัน 

"เหอะ ห่างผัวเก่าไม่เท่าไหร่ หาผัวใหม่แล้ว?" 

"....." 

"ร่านดีนี่" 

"ถ้าจะพูดจาไม่ให้เกียรติผู้หญิงก็เชิญออกจากร้านกูไปได้ละ มันทุเรส" 

"พูดจาอะไรระวังปากไว้บ้างก็ดี ก่อนที่มึงจะหายจากโลกนี้ไป" 

"บ้านเมืองมีกฎหมาย คงให้มึงทำอะไรชุ่ยๆไม่ได้หรอก" 

"มึง!" 

ร่างหนาทั้งสองยกมือกำหมัดพร้อมจะปะทะกัน แต่ฉันรีบกอดรั้งเอวพี่ยูกิไว้ เพราะไม่อยากให้มีเรื่องกัน ถึงลูกค้าจะน้อยแต่ฉันก็ไม่อยากให้เกิดเรื่องแบบนี้ในร้าน 

"พี่ยูกิคะ หนูขอร้องอย่ามีเรื่องในร้านเลยนะคะ" 

พี่เขายอมผละออกจากฟ้าหลัว พอลอบสังเกตุแล้วสีหน้าเขาดูไม่พอใจอย่างมาก 

"หัดใช้มารยากับผู้ชายตั้งแต่เมื่อไหร่ มิน่าล่ะมันถึงได้หลงมึงหัวปักหัวปำฎ 

"ถ้ามึงยังไม่หยุดพูดจาดูถูก เมียกู กูจะไม่ทน!" 

"โทษว่ะ เมียกูเหมือนกัน" 

"น้ำขอล่ะค่ะ ส่วนนายกลับไปได้แล้ว" 

"กูไม่กลับ จนกว่ามึงจะกลับไปกับกู" 

ฟ้าครามเข้ามากระชากฉันให้เข้าไปชิดตัวเขา ก่อนจะดึงให้ฉันเดินตามเขาออกไปนอกร้าน 

"ผู้หญิงเขาไม่เอา ก็ยังจะใช้กำลัง น่าสมเพชว่ะ" 

"มึงหุบปาก! อย่ามาลองดีกับกู" 

"แน่จริงมึงก็ให้เธอเป็นคนเลือก ทำตัวให้เป็นลูกผู้ชายหน่อดิวะ" 

"ทำไมต้องเือก เพราะกูมีสิทธิ์ในตัวเธอคนเดียว" 

"ถ้ามึงมีสิทธิ์เพราะเรื่องหนี้ กูก็จะใช้คืนให้ ปล่อยเธอซะ" 

"คนอย่างมึงหรอจะมีปัญญามาใช้หนี้" 

"พี่ยูกิ" 

"เรียกมันทำไม! ผัวมึงอยู่ตรงนี้ทั้งคน" 

"ฉันบอกแล้วไง ว่าจะไม่ไปไหนกันายทั้งนั้น" 

ฉันสะบัดข้อมือออกจากเขา แต่เขาไม่ยอมทำให้เราฉุดยื้อกันอยู่สักพัก จนฉันพลาดท่าล้มลงกระแทกกับพื้นอย่างแรง 

"น้ำ!" 

พี่ยูกิรีบตามเข้ามาพยุงฉันทันที หน้าพี่เขาดูตกใจหนักมาก ต่างจากอีกคนที่ยืนมองฉันด้วยสายตายนิ่ง เเต่เย็นชา 

"เจ็บตรงไหนไหม พี่ว่ารีบไปโรงพยาบาลดีกว่า" 

"ไม่ต้องหรอกค่ะ" 

"ล้มแค่นี้ถึงกำลับต้องไปโรงพยาบาล สำออยไปรึป่าว?" 

"มึงไม่รู้อะไรก็หุบปาก ถ้าเด็ก อุ๊บ!" 

ฉันรีบใช้มือปิดปากพี่ยูกิทันที ฉันไม่อยากให้เขารู้แม้แต่นิดเดียว พี่ยูกิมองหน้าฉันเมื่อเห็นว่าฉันส่ายหน้าพี่เขาก็ยอมเงียบไป 

"เมื่อกี้มึงพูดว่าเด็ก เด็กอะไร?" 

ฟ้าครามทำหน้าสงสัยยิ่งเห็นปฏิกิริยาของเราสองคนเขายิ่งสงสัยมากกว่าเดิม 

"กูถามว่าเด็กอะไร!" 

 

'พี่ยูกิผู้ใจดี แต่ปากจัด' 

 

................................................................................................................ 

มาต่อแล้วค่าาาา ขอโทษที่หายไปนานม้ากมากนะคะ แหะๆ 

หากมีคำผิดขออภัยด้วยนะคะ สนุกไหมเม้นบอกไรท์ด้วยน้า ขอบคุณทุกกำลังใจนะคะ 

ขอบคุณที่ติดตามนะคะ ฝากติตามตอนต่ไปด้วน้า 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว