ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 13 เขาโทรมาง้อแล้ว...จะกลับไปไหม?

ชื่อตอน : ตอนที่ 13 เขาโทรมาง้อแล้ว...จะกลับไปไหม?

คำค้น : ไออุ่นของตะวัน ไออุ่น ตะวัน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.2k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 29 พ.ค. 2563 07:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 13 เขาโทรมาง้อแล้ว...จะกลับไปไหม?
แบบอักษร

ตอนที่ 13 

“ไออุ่น!!!” ผมได้ยินเสียงเรียกที่คุ้นเคยจากด้านหลัง มันทำให้ผมใจสั่นระรัว ก่อนจะหันหลังไปมองเจ้าของเสียง “ใช่ไออุ่นจริงๆ ด้วย!!”

“พะ พี่…” ผมกลืนชื่อนั้นลงท้องไปพร้อมกับเค้ก ผมพูดได้แค่คำนำหน้าชื่อ คำพูดต่อมา มันพูดไม่ออก เมื่อหันไปตามเสียง ผมเห็นพี่อัฐเดินมาพร้อมกับพี่มุก มือรวบประคองเอวแทบจะอุ้มผู้หญิงคนนั้นอยู่แล้ว ข้อมูลต่างๆ ปะติดปะต่อในหัวของผม จนออกมาเป็นเรื่องราว ทุกอย่างอธิบายชัดเจนโดยที่ไม่ต้องถามใคร อยู่ๆ มือไม้ก็อ่อนปวกเปียกขึ้นมาเสียดื้อๆ ช้อนสแตนเลสตักเค้กร่วงจากมือลงไปอยู่ที่พื้นจนเกิดเสียงดังลั่น ผมกลืนน้ำลายก่อนจะหันไปมองบอสที่กำลังลุกขึ้น ผมก็เลยลุกขึ้นตาม

“สวัสดีครับคุณอัฐคุณมุก” บอสกล่าวทักทายลูกค้า ก่อนจะเดินมาฝั่งตรงข้ามแล้วมายืนข้างๆ ผม จากนั้นก็ผายมือเชิญลูกค้านั่ง

“สวัสดีครับ/สวัสดีค่ะ พี่ตะวัน” พี่อัฐกับพี่มุกไหว้บอส ก่อนจะนั่งลง ผมกับบอสก็นั่งลงเช่นกัน

“พี่ตะวันรู้จักกับไออุ่นด้วยเหรอครับ” พี่อัฐทักขึ้นก่อนจะจ้องมาที่ผม ผมก็เลยจ้องหน้ากลับ ส่วนพี่มุกเบือนหน้าหนีไปทางอื่นไม่ยอมหันมาสบตาผม

“ไออุ่นเป็นคนของผมเอง” ผมหันควับไปมองหน้าบอสทันที แล้วบอสก็อธิบายต่อ “น้องเป็นมัณฑนากรที่บริษัทผม วันนี้จะมาช่วยดูเกี่ยวกับการตกแต่งภายใน เผื่อมีอะไรที่ต้องแก้ไข” ผมไม่ได้ยกมือไหว้พี่อัฐกับพี่มุก  ถ้าเป็นคนอื่นผมจะไม่เสียมารยาท แต่กับคนพวกนี้ ยังไงผมก็ไหว้ไม่ลง แต่บอสไม่ได้ว่าอะไรแนะนำเสร็จก็ทำเฉยๆ ไป ผมเอามือประสานกันไว้ที่หน้าตัก มือผมทั้งเย็นและสั่น ทันใดนั้น บอสก็ยื่นมือด้านซ้ายเข้ามาสอดประสานเข้ากับมือด้านขวาของผม แล้วเอาไปวางไว้ที่หน้าตักของตัวเอง พร้อมกับบีบมือผมเบาๆ ความอบอุ่นค่อยๆ แผ่ซ่านมาสู่มือผมรวมถึงใจของผมด้วย อาการสั่นค่อยๆ ทุเลาลง ถึงแม้สายตากำลังมองไปที่ลูกค้าที่กำลังสนทนาด้วย แต่มือของบอสก็กำลังสื่อสารกับผมเช่นกัน

“อ๋อครับ เป็นพนักงานบริษัทของพี่ตะวันนี่เอง” หลังจากพูดจบ พี่อัฐก็ยกยิ้มเยาะมาที่ผม ก่อนที่ระดับสายตาจะเลื่อนมาจ้องที่ลำคอของผม จากนั้นแววตาก็ดูเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดพร้อมกับขมวดคิ้ว แล้วสีหน้าก็เปลี่ยนไปกลายเป็นบึ้งตึงขึ้นมาในทันที วันนี้ผมติดกระดุมเสื้อทุกเม็ดไปจนถึงคอ แถมผูกเนคไทเรียบร้อย เพื่อปกปิดรอยที่บอสทำไว้ แต่ก็ปิดไม่ได้ทุกรอย บางรอยอยู่เหนือปกเสื้อขึ้นมาอีก

“เรามาเริ่มคุยงานกันเลยนะครับ” บอสบอก จากนั้นบอสก็อธิบายรายละเอียด มีการสอบถามกลับไปทุกครั้งว่าลูกค้าโอเคหรือไม่ ถ้าทำแบบนี้ การเจรจาต่อรองกับลูกค้าของบอส ทั้งเฉียบขาดและฉะฉาน รอบรู้ ทำให้เกิดความเชื่อมั่นและคล้อยตามอย่างง่ายดาย สายตาคมกริบมองไปที่ลูกค้าตลอด เป็นสายตาที่มีความมั่นใจและทรงพลัง จนผมอดชื่นชมไม่ได้ บอสคอยหันมามองผมเป็นระยะแล้วส่งยิ้มให้ พร้อมกับบีบมือผม

“เป็นอันว่าตกลงตามนี้นะครับ ทางเราจะให้ทีมตกแต่งเข้าไปทำในส่วนที่ทำได้ก่อน แล้วตามเก็บส่วนอื่นๆ ทีหลัง เสร็จทันตามกำหนดแน่นอน” บอสบอก ก่อนจะขอตัวกลับ “ผมมีงานด่วนต้องไปทำอีก ขอตัวกลับก่อนนะครับ”

“สวัสดีครับ/ค่ะ” พี่อัฐกับพี่มุกยกมือไหว้บอส

“ถ้ามีอะไรก็โทรมาได้นะครับ” พูดจบบอสก็จูงมือผมเดินออกมา ผมปรายตามองไปที่พี่อัฐที่กำลังจ้องมองมาที่ผม แววตาบ่งบอกชัดว่าไม่พอใจ สีหน้าบึ้งตึงอยู่อย่างนั้น พี่อัฐมักจะแสดงสีหน้าแบบนี้เวลางอน หรือน้อยใจผม

ขณะเดินไปที่จอดรถ ผมดึงมือกลับ แต่บอสไม่ยอมปล่อย จนกระทั่งเดินไปถึงรถ เราเข้าไปนั่ง บอสก็ขับออกไป ระหว่างทาง ผมยังไม่พูดอะไร กลับเป็นบอสที่พูดขึ้นมาก่อน

“ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง” บอสหันหน้ามามองผมแล้วถาม

“เจ็บครับ โคตรเจ็บเลย” ผมบอกออกไป “บอสรู้ใช่ไหมว่าเขาเป็นใคร”

“รู้” บอสตอบมาหน้าตาเฉย

“แล้วพาผมมาทำไม” ผมขมวดคิ้วแล้วถามกลับไปเสียงห้วน พร้อมกับจ้องหน้าบอสเขม็ง

“อยากให้มาเห็นกับตา จะได้หมดหวัง แล้วก็เลิกรอ” บอสตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่จริงจัง

“แล้วพี่ไม่กลัวว่าผมจะเจ็บบ้างเหรอครับ” ผมถามกลับไปเสียงห้วนและดัง

“กลัว แต่พี่ก็จะอยู่ข้างๆ ไม่ไปไหน ไม่ปล่อยให้เผชิญอยู่คนเดียว” บอสสบตาแล้วบอกผมด้วยแววตาที่อบอุ่น ทำให้ผมนึกย้อนกลับไปเมื่อครู่ บอสอยู่เคียงข้างผมจริงๆ ฝ่ามือที่อบอุ่นและแข็งแกร่งนั้น กอดมือผมเอาไว้แน่น โอบอุ้มประคองไม่ให้ผมล้มในเวลาที่กำลังเผชิญกับเรื่องที่ยากลำบากที่สุด….สำหรับผม

“พี่รู้มั้ยครับ ผมกับพี่อัฐเคยคุยกันเรื่องบ้านในฝัน แต่เขาก็เอาไอเดียที่เราเคยคุยกันไว้ ไปสร้างกับคนอื่น ทั้งแบบบ้าน การจัดสวนที่ผมอยากได้  เขาทำให้ผู้หญิงคนนั้น โดยไม่แคร์ความรู้สึกของผม” ผมมองหน้าบอสแล้วระบายออกมา “ถ้าเป็นไปได้ ผมก็อยากเอาคืน”

“ไปเผาเรือนหอเขาเลยดีมั้ย” บอสมองหน้าผมแล้วพูด แต่สีหน้าไม่ได้จริงจัง ออกจะพูดติดตลกซะด้วยซ้ำ

“หึ!กับพี่อัฐไม่หวงเหรอครับ ทำไมบอสยังพูดเล่นอยู่ได้ล่ะครับ” ผมยกยิ้มแล้วถามกลับไป เพราะท่าทีของบอสไม่เหมือนตอนที่ไปเจอกับน้องมิว เห็นคุยกับพี่อัฐตามปกติ ไม่ได้แสดงอาการหึงหวงแต่อย่างใด แถมยังจะชวนผมไปเผาเรือนหอของพวกเขาอีกด้วย

“หวง” บอสจ้องหน้าแล้วตอบกลับมาด้วยสีหน้าจริงจัง

“แล้วทำไมถึงไม่….” ผมยังพูดไม่จบ บอสก็สวนกลับมาด้วยคำพูดที่ทำให้ผมอ้าปากค้าง และอยากจะลงรถในทันที

“รอให้ถึงห้องก่อน” บอสตอบกลับมา พร้อมกับยกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย

“บอสสสสส จอดเลย ผมจะลง” ผมร้องบอกเสียงดัง แต่บอสก็ไม่ได้สนใจ แถมยังยกโทรศัพท์กดโทรออก แต่ผมไม่รู้ว่าโทรหาใคร

“วันนี้ผมไม่เข้านะ มีอะไรก็ส่งเมล์มาแล้วกัน อืม…ผมรู้แล้ว” บอสพูดจบก็หันมามองหน้าผม

‘โทรหาใครเหรอครับ’ ผมเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม ถึงอยากจะถามแต่ก็ไม่กล้าเอ่ยปาก แต่บอสกลับแปลออกในสิ่งที่ผมอยากรู้

“หึ! โทรหากิ๊ก” บอสยกยิ้มแล้วบอกแค่นั้น

“ครับ” ผมตอบกลับไปสั้นๆ แล้วหันออกไปมองนอกรถ สักพักผมก็ได้ยินเสียงบอสพูดขึ้นมาอีก

“กิ๊กเลขาหน้าห้อง” บอสหันมามองหน้าผมแล้วบอกอีกครั้ง

“ครับ” ผมหันไปสบตาบอสตอบรับกลับไป แล้วผมก็ก้มหน้าเพื่อซ่อนรอยยิ้มเอาไว้  รู้สึกโล่งใจแปลกๆ 

บอสขับรถมาเรื่อยๆ ช่วงกลางวันรถค่อนข้างพลุกพล่าน เพราะเป็นเวลาที่ผู้คนกำลังออกมาทานอาหารกลางวัน บอสกำลังตั้งใจขับรถ จึงทำให้บรรยากาศในรถเงียบไป

“บอสครับ” ผมหาเรื่องคุยเพราะในรถมันเงียบเกินไป

“หืม” บอสตอบรับ แต่สายตาเพ่งมองไปที่ถนน

“เราเคยรู้จักกันมาก่อนไหมครับ” ผมถามออกไป อย่างน้อยก็น่าจะเคยเจอกันก่อนหน้านี้บ้าง เพราะเรียนที่เดียวกัน ผมปี 1 ส่วนบอส ปี 5 แถมคณะอยู่ติดกัน อย่างน้อยๆ ตามโรงอาหารก็น่าจะเคยเจอกันบ้าง

“เกือบ” บอสตอบสั้นๆ

“ห๊า!!ยังไงเหรอครับ” ผมขมวดคิ้วมุ่น ถ้าบอกว่าเกือบ นั่นก็แสดงว่าน่าจะมีเหตุการณ์ที่ทำให้เราคลาดกัน แล้วบอสก็น่าจะรู้จักผม

“ก็ใครล่ะที่ไม่มาคัดตัวนักกีฬาว่ายน้ำ” บอสหันมาสบตากับผมแล้วพูด พร้อมกับส่งสายตาตัดพ้อ

ทำให้ผมนึกย้อนกลับไปวันนั้น ที่พี่อัฐยื่นคำขาดห้ามผมเป็นนักกีฬาว่ายน้ำ ห้ามผมใส่ชุดว่ายน้ำลงสระมหาวิทยาลัยเด็ดขาด ผมจึงไม่ได้ไปคัดตัวนักกีฬาในวันนั้น ทั้งที่ผมชอบกีฬาว่ายน้ำและทำสถิติได้ดีมาตลอด อยู่อันดับ 1-2 ไม่เกินนี้ แต่ถ้าให้ผมเลือกสิ่งที่ผมรักกับคนที่ผมรัก ผมเลือกคนที่ผมรัก

“ครับ” ผมได้แต่ยิ้มหน้าเจื่อนกลับไป ไม่มีคำแก้ตัวใดๆ หลุดออกมาจากปาก ได้แต่ยอมรับกลับไปแบบแมนๆ

“ที่คอนโดมีสระว่ายน้ำ เอาไว้ตอนเย็นจะพาไป” บอสหันมาพูดกับผมอย่างเอาใจ

“ไม่ไปหรอกครับ” ผมปฏิเสธกลับไป

“ทำไม ชอบว่ายน้ำไม่ใช่รึไง” บอสเลิกคิ้วถาม

“ก็ดูรอยที่คอนี้สิครับ ใครทำไว้กันหล่ะ” ผมหน้าบึ้งตอบกลับไป

“หึหึ!!” บอสหัวเราะในลำคอพอใจ

บอสพาผมกลับมาถึงคอนโด ยังไม่ทันได้พูดอะไร บอสก็รวบตัวผมเข้าไปกอด แล้วประกบริมฝีปากเข้ามาบดจูบแบบที่ผมยังไม่ทันตั้งตัว มือข้างหนึ่งรวบเอวอีกข้างถอดเนคไท แกะกระดุมเสื้อ ลามมาถึงกางเกงทั้งหมดนี้ ถูกสลัดออกไปอย่างรวดเร็ว ผมไม่รู้บอสไปเรียนมาจากไหน ไอ้การถอดเสื้อผ้าคนอื่นด้วยมือเดียวแบบนี้หน่ะ หรือว่าบอสทำบ่อยจนชำนาญ หลังจากบอสจูบจนพอใจก็ไล่ลงมาที่ลำคอ

“บะ บอสครับ ผมอยากว่ายน้ำ” ผมรีบเตือนก่อนที่บอสจะดูดทำรอยซ้ำ ถ้ารอยไม่หายผมก็อดไปว่ายน้ำกันพอดี บอสเปลี่ยนมาใช้ลิ้นเลียแทน ปลายลิ้นลากไล้ไปตามลำคอ แม้ว่าบอสจะไม่ได้กัดดูดเหมือนครั้งที่ผ่านมา แต่ความเสียวซ่านไม่ได้น้อยลง ทันใดนั้นโทรศัพท์ของผมก็ดังขึ้น

RRRRRRRRRR 

ผมยื่นมือไปคว้ามาดู ก็เห็นชื่อพี่อัฐโชว์หราอยู่หน้าจอ

“ใครโทรมา” บอสถามเสียงพร่า

“ช่างเถอะครับ” ผมเลี่ยงที่จะบอก

“ใครโทรมา!” บอสถามเสียงห้วน จากนั้นก็กัดเข้าที่ลำคอของผมอย่างแรง จนเกิดรอยฟัน แล้วเลียไปที่รอยกัดนั้นแรงๆ

“อือออออ…. อ๊าา ~ ~ ซี๊ดด” ผมร้องซี๊ดออกมาด้วยความเจ็บปนเสียว บอสไล้เลียขึ้นมาบริเวณติ่งหู แก้ม จนชิดริมฝีปาก

“จะบอกได้ยัง” เสียงพร่าต่ำดังชิดกับริมฝีปากของผม

“พะ พี่อัฐครับ” ผมตอบกลับไปเสียงสั่น

“หึ!!” บอสยกยิ้มมุมปาก แววตาเกรี้ยวกราด “อยากได้คืนแล้วสินะ!!!” บอสกัดฟันพูด แล้วจ้องหน้าผม “รับสิ เขาโทรมาง้อแล้วนิ”

“ไม่ครับ” ผมส่ายหัวปฏิเสธ

“จะไม่กลับไปหาเขาแล้วใช่ไหม” บอสจ้องหน้าผมแล้วถามด้วยแววตาจริงจัง

“ครับ” ผมสบตาบอสแล้วบอกออกไป ด้วยแววตาที่จริงจังเช่นกัน

บอสยื่นมือมาหยิบโทรศัพท์ไปจากมือผม แล้วกดสไลด์หน้าจอรับสาย จากนั้นก็กดเปิดเสียง แล้วทิ้งลงไปบนโซฟาข้างๆ ผม ทันทีที่รับสาย เสียงปลายสายของพี่อัฐก็ดังขึ้น

(“ไออุ่นครับ”) เสียงพี่อัฐดังมาจากปลายสาย บอสพยักหน้าให้ผมคุยสาย

“ครับ” ผมพูดออกไป

(“ที่เห็นวันนี้ มันไม่ใช่อย่างที่พี่คิดใช่ไหม ไออุ่นยังรักพี่อยู่ใช่ไหมครับ พี่ยังรักไออุ่นอยู่นะ”) ผมไม่สนใจว่าพี่อัฐจะพูดกับผมว่ายังไง แต่สิ่งที่ผมสนใจคือสิ่งที่บอสกำลังทำอยู่ตอนนี้ บอสผลักผมลงไปนอนราบกับโซฟาตัวเดิม จากนั้นก็ใช้ฝ่ามือรูดรั้งแก่นกายของผม แล้วทำสิ่งที่ผมไม่คาดคิด… บอสใช้ปากครอบเข้าไปจนสุดโคน แล้วดูดดึงจากโคนขึ้นมาสู่ปลาย ผมเสียวแทบขาดใจ จนต้องครางออกมา

“อือออออ อ่า ~ ~ ~ พี่ครับ ผมจะอยู่ตายแล้ว ~ ซี๊ดดดด~” ผมครางออกมาเสียงกระเส่า มือข้างหนึ่งกำลังจิกลงไปบนหลังของบอส ส่วนอีกข้างกำลังแทรกนิ้วเข้าไปที่กลุ่มผมของเขา บอสกำลังใช้ปากรูดรั้งกลางกายของผมอยู่แบบนั้น ผมครางกระเส่าเสียงดังออกมาด้วยความเสียวซ่าน โดยไม่สนใจเสียงพี่อัฐที่กำลังเรียกอยู่ปลายสาย

(“ไออุ่นๆๆๆๆ ทำไรอยู่หน่ะ ไออุ่นหยุดเดี๋ยวนี้นะ อย่าให้เขามาแตะต้องตัวนะ ไออุ่นพี่รักไออุ่นมากนะครับ ไออุ่นๆๆๆๆโธ่เว้ยยย”) ผมได้ยินเสียงพี่อัฐที่ปลายสาย น้ำเสียงบ่งบอกถึงความรนราน โกรธแล้วก็หวง แต่ผมไม่ได้สนใจแล้วว่าพี่แกจะเรียกชื่อผมสักกี่ครั้ง หรือสบถคำอะไรออกมา หรือแสดงอารมณ์แบบไหนบ้าง ผมสนแค่สิ่งที่กำลังทำอยู่ตอนนี้กับบอส มือผมทั้ง 2 ข้างแทรกอยู่ในกลุ่มผมของบอส จนกระทั่งถึงจุดพีค

“พะ พี่ครับ บะ บอสครับ ~ อื้มมมมม~อ๊าาาา~” ผมปลดปล่อยน้ำขาวขุ่นเข้าไปในปากของบอส แต่บอสไม่ได้มีท่าทีรังเกียจ กลับกลืนกินจนหมดแล้วใช้ลิ้นปาดเลียแล้วดูดส่วนปลายจนหมดทุกหยด วันนี้บอสทำ 3 รอบ ที่ห้องรับแขก ห้องน้ำ แล้วมาต่อที่เตียง บอสไม่ได้สอดใส่เข้ามาในตัวผม แต่ใช้มือและปากแทน จนผมเสร็จไป 3 รอบ ผมเหนื่อยจนแทบหมดแรง ลืมไปเลยว่าก่อนนี้รับโทรศัพท์พี่อัฐ ผมไม่สนว่าพี่แกจะวางไปหรือยัง ผมรู้แค่ว่าบอสกำลังทำให้พี่อัฐเห็นว่าผมกำลังมีคนอื่นที่ไม่ใช่เขาอีกต่อไป ผมหลับตาลงแล้วกอดบอส ส่วนบอสก็จูบซับที่หน้าผากก่อนจะถามว่า

“ว่ายน้ำในสระหรือในแม่น้ำ” ผมได้ยินคำถามของบอสกระซิบชิดหู ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนและอบอุ่น

“ในสระแต่เห็นแม่น้ำ” นั่นคือคำตอบและความรู้สึกสุดท้ายก่อนที่สติของผมจะวูบดับไป 

*************************** 

ตะวัน : บอส 

ความคิดเห็น