ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 11 การประลองของสามี ครั้งที่ 2

ชื่อตอน : บทที่ 11 การประลองของสามี ครั้งที่ 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 427

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 23 มิ.ย. 2563 08:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 11 การประลองของสามี ครั้งที่ 2
แบบอักษร

บรรยากาศภายในพระราชวังตากอากาศเป็นไปด้วยความวุ่นวาย นางกำนัลขันทีวิ่งตามหมอหลวงกันให้วุ่น ไท่จื่อเฟยเป็นลมเชียวนะ! เมื่อหมอหลวงมาถึงก็เริ่มตรวจร่างกายร่องไท่จื่อเฟยทันที

 

หมอหลวงจับจุดชีพจรบนข้อมือก่อนทำหน้าครุ่นคิด 'เป็นลมรึ แต่ชีพจรก็เต้นปกตินี่นา หรือว่า!' จะโดยพิศร้ายแรงที่มิอาจตรวจสอบได้ หมอหลวงหน้าซีดลงทันตา เอ่ยบอกองค์รัชทายาทเสียงสั่น

 

"ขะ..ข้าไร้ความสามารถ มิอาจตรวจได้ว่าไท่จื่อเฟยเป็นอันใด" หัวขาดแน่ หัวขาดแน่ๆ! ก็ดูสายตาของไท่จื่อสิแทบจะกินข้าเข้าไปทั้งตัวอยู่แล้ว ลูกเมียของข้าดูแลตนเองด้วย เพราะข้าอาจจะมิได้กลับบ้านไปหาเจ้าอีกแล้ว

 

"เหตุใดจึงมิได้" หลงลู่หยางถามเสียงเรียบแต่แววตากลับมิได้เรียบตามเสียง แววตาเย็นชาแกทกดดันมองมาที่หมอหลวง อ่านสายตาได้ว่า 'หากเมียข้าเป็นอันใดไป เจ้าจะมิมีหัวไว้วางบนบ่าแน่'

 

หมอหลวงกลืนน้ำลายดังอึก คิดฝากฝังลูกเมียไว้กับมิตรสหายเป็นที่เรียบร้อย ก็ตอบออกมาอย่างกล้าๆกลัวๆว่า "เพราะชีพจรเต้นปกติมิมีอันใดผิดแปลก ข้าจึงมิอาจรู้ได้ว่าไท่จื่อเฟยเป็นอันใด" หมอหลวงพูดจบก็เตรียมตัวข้ามสะพานไน่เหอเป็นที่เรียบร้อย เพราะมิคิดว่าตนเองจะรอดกลับไปได้

 

ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้น

 

"กระหม่อมขอเข้าไปนะพ่ะย่ะค่ะ" เสี่ยวไป๋จื่อเคาะประตูก่อนจะพูดด้วยนำ้เสียงสุภาพนอบน้อมแต่แฝงไปด้วยความร้อนรน

 

หลงลู่หยางเมื่อรู้ว่าเป็นขันทีคนสนิทของภรรยาก็อนุญาตให้เข้ามาได้ เสี่ยวไป๋จื่อเห็นสีหน้าซีดเซียวของหมอหลวงก็รู้ได้ทันทีว่าเกิดอันใดขึ้น องค์ชายเป็นเกล็ดเลือดต่ำ การตรวจธรรมดามิอาจตรวจได้ หมอหลวงคงมิพบอันใดเป็นแน่ คนเป็นเกล็ดเลือดตำ่เมื่อมีรอบเดือนจะเจ็บปวดกว่าคนธรรมดาหลายเท่านัก แต่หมอหลวงตรวจมิพบอันผิดปกติจึงทำหน้ากังวลเช่นนี้ กลัวจะได้กลับบ้านเก่าเพราะมิอาจรักษาไท่จื่อเฟยได้สินะ

 

"เจ้ารู้รึไม่เสวี่ยไป๋เป็นอันใด" เสียงของหลงลู่หยางดังขึ้นถามเสี่ยวไป๋จื่อ แม้สีหน้าจะเรียบเฉยแต่นำ้เสียงกลับแฝงความกดดันเสียเต็มเปี่ยม

 

"องค์ชายเป็นรอบเดือนพะยะค่ะ!" 

 

ห๊ะ อันใดนะ

 

รอบเดือน

 

เสี่ยวไป๋จื่อที่เห็นองค์รัชทายาทแห่งต้าหลงทำหน้างงงวยจึงอธิบายว่า "รอบเดือน คือสิ่งที่ผู้หญิงและเกอจะมีเมื่ออายุครบกำหนดพะยะค่ะ รอบเดือนนั้นจะสร้างความเจ็บปวดให้กับผู้ที่เป็นพะยะค่ะ" เสี่ยวไป๋จื่ออธิบายเกี่ยวกับรอบเดือนให้องค์รัชทายาทเข้าใจ แต่ก็อดสงสัยมิได้ว่า 'แม่ท่านมิมีรอบเดือนรึ เหตุใดจึงมิรู้'

 

"แล้วผู้ที่เป็นรอบเดือนจะเจ็บมากรึไม่" องค์รัชทายาทแห่งต้าหลงถามออกไป เสี่ยวไป๋จื่อจึงตอบกลับมาอีกครั้งว่า

 

"แล้วแต่บุคคลพะยะค่ะ แต่ไท่จื่อเฟยนั้นมีอาการเกล็ดเลือดตำ่ทำให้ มีอาการเจ็บปวดมากกว่าคนปกติหลายเท่าน่ะพะยะค่ะ" เมื่อได้ยินสิ่งที่เสี่ยวไป๋จื่อพูดหมอหลวงก็ร้อง อ๋อ ทันที ที่แท้ไท่จื่อเฟยมีอาการเกล็ดเลือดตำ่จึงทำให้เจ็บปวดจากรอบเดือนมากกว่าผู้อื่น

 

"หื้ม เกล็ดเลือดตำ่อันตรายหรือไม่" หลงลู่หยางถามเมื่อได้ยินว่าภรรยาของตนมีอาการเกล็ดเลือดตำ่ เดรงว่าจะเป็นอันตรายแก่มู่เสวี่ยไป๋ แต่คราวนี้ผู้ตอบกลับมิใช่ผู้เดิม

 

"อาการเกล็ดเลือดตำ่นั้นมิอันตรายเท่าไหร่แต่ต้องระวังมิให้เกิดบาดแผล มิเช่นนั้นจะทำให้เลือดไหลจำนวนมากพะยะค่ะ" หมอหลวงตอบองค์รัชทายาทแห่งต้าหลงด้วยนำ้เสียงที่ดีขึ้นมากกว่าเมื่อครู่

 

"อืม แล้วสามารถรักษาให้หายได้รึไม่" หลงลู่หยางถามขึ้นอีกครั้ง แม้จะมิอันตรายมากแต่การที่รักษาให้หายย่อมดีกว่าปล่อยไว้เช่นนี้

 

"กระหม่อมไร้ความสามารถ โรคนี้มิอาจรักษาให้หายได้แต่ป้องกันมิให้เป็นหนักกว่าเดิมได้พะยะค่ะ อย่างแรกมิควรดื่มสุราทุกชนิดและสองพยายามมิให้เกิดแรงกระแทกและการบาดเจ็บพะยะค่ะ" หมอหลวงตอบออกมายาวยืดแต่องค์รัชทายาทแห่งต้าหลงกับฟังและจดจำทุกคำ เพราะไม่ว่าเรื่องใดที่เกี่ยวกับคนคนนี้ หลงลู่หยางจะมิปล่อยให้บกพร่องเด็ดขาด!

________

 

ขอมาครึ่งตอนก่อนนะ ไว้ไรท์จะมาต่อนะคะ แต่ไรท์มาต่อแน่นอนค่ะ อาจจะช้าหน่อยแต่มาแน่

ความคิดเห็น