ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 6 สามีช่างหล่อเหลายิ่งนัก

ชื่อตอน : บทที่ 6 สามีช่างหล่อเหลายิ่งนัก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 550

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 01 มิ.ย. 2563 21:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 6 สามีช่างหล่อเหลายิ่งนัก
แบบอักษร

เมื่องานพิธีจบลง หลี่กงกงก็เชิญมู่เสวี่ยไป๋เข้ามาภายในห้องนอนขององค์รัชทายาทแคว้นต้าหลง "เชิญพะยะค่ะ ไท่จื่อเฟย" จากนั้นจึงเดินออกไปจากห้อง ทิ้งให้เหลือเพียงมู่เสวี่ยไป๋กับขันทีข้างกายอยู่ภายในห้องเพียงลำพัง มู่เสวี่ยไป๋กวาดสายตาสำรวจสิ่งของภายในห้อง สิ่งของภายในห้องส่วนใหญ่สร้างจากไม้จันทร์หอม ดูเรียบง่าย แต่ราคามิได้เป็นดั่งรูปลักษณ์ภายนอก เนื่องจากของที่องค์รัชทายาทใช้ล้วนมีราคา สร้างจากช่างไม้ฝืมือดี เมื่อสำรวจภายในห้องเสร็จมู่เสวี่ยไป๋จึงละสายตาจากของใช้ภายในห้อง มามองเสี่ยวไป๋จื่อแทน

 

มู่เสวี่ยไป๋มิเคยไปงานแต่งงานของใคร จึงทำให้มิรู้ขนบธรรมเนียมประเพณี โชคดีที่ยังเสี่ยไป๋จื่อมาคอยดูแล จนถึงเวลาเข้าหอ ยังมิวายมาจัดผ้าคลุมหน้าให้เจ้านายของตน ข้าชั่งโชคดีจริงๆ ที่มีเสี่ยวไป๋จื่อ

 

"เสี่ยไป๋จื่อ จุดกำยานเลย" มู่เสี่ยวไป๋บอกขันทีคนสนิทที่นั่งรับใช้อยู่ข้างกายตน

 

"จะ..จุดกำยานเลยรึ พะยะค่ะ" ขันทีคนสนิทถามด้วยนำ้เสียงประหม่า ถ้าหากจุดกำยานแล้วเจ้าบ่าวยังมิเข้ามา องค์ชายของเขาจะไม่แย่เลยรึ

 

"อืม..จุดเลย" เมื่อได้ยินดังนั้นขันทีคนสนิทจึงเอ่ยออกไปอีกว่า

 

"แต่..ว่า" เอ่ยยังมิทันจบประโยคก็มีเสียงแทรกขึ้นมา

 

"จุดเลย" มู่เสวี่ยไป๋พูดเสียงแข็ง ขันทีคนสนิทจึงลงมือจุดกำยาน 

 

"จุดเสร็จแล้วเจ้าก็ออกไป" มู่เสวี่ยไป๋เอ่ยจากไล่ขันทีคนสนิท เสี่ยวไป๋จื่อจึงเดินออกไปจากห้อง แต่ก็ยังทิ้งท้ายว่า "โชคดีนะ พะยะค่ะ" โชคดีอันใดกัน มู่เสวี่ยไป๋คิดแต่มิได้พูดออกไป

 

กลิ่นกำยานหอมลอยฟุ้งไปทั่วห้อง สร้างอารมณ์เสน่หา ร่างกายร้อนรุ่ม ดั่งมีเปลวเพลิงแผดเผา ให้แก่มู่เสวี่ยไป๋เป็นอย่างมาก เจ้าบ่าวของเขารูปร่างสูงใหญ่ มีกล้ามเนื้อ อ่า..เมื่อไหร่สามีข้าจะมานะ

 

รอเวลาไม่นานก็มีชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่เดินเข้ามา เปิดผ้าคลุมหน้าให้กับเขา ชายหนุ่มผู้นั้นมีใบหน้างดงาม คิ้วเข้มโก่งดั่งคันศร จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากบาง รับกับสันจมูก หล่อเหลา ช่างหล่อเหลาอะไรเยี่ยงนี้!! สามีของข้าเหตุใดท่านช่างกินยิ่งนัก หล่อจนน่าใจหาย เมื่อใบหน้าหล่อเหลาผนวกกับกลิ่นกำยานหอมยิ่งทำให้มู่เสวี่ยไป๋ นำ้ลายหก

 

แต่มู่เสวี่ยไป๋ก็ยังคงสงวนท่าทีเรียบร้อย อ่อนหวานดั่งเช่นที่เจ้าสาวที่ดีพึงกระทำเอาไว่ล้ได้ หลงลู่หยางเห็นร่างบางในชุดสีแดงที่นั่งอยู่บนเตียง ใบหน้างดงามอ่อนหวามแต่ก็เย้ายวนไปในคราเดียวกัน ดวงตาเมล็ดซิ่ง*สีนำ้เงินเข้มนั่นช่างน่าหลงไหล รูปร่างบอบบางในชุดแต่งงานสีแดงช่างเย้ายวนให้ฉีกกระฉากเสื้อผ้าออกมาจากร่างบอบบางนั้น

 

"ท่านพี่" เสียงหวานดังขึ้น เรียกสติของหลงลู่หยางกลับไปที่ร่างตรงหน้า

 

"ขอโทษ ที่ทำให้เจ้าต้องรอนาน" หลงลู่หยางพูดขึ้น โดยที่สายตายังไม่ละจากร่างขาวตรงหน้าสักวินาทีเดียว

 

"ท่าน...จะร่ำสุรามงคลเลยหรือไม่" มู่เสวี่ยไป๋พูดขึ้น ก้มหน้างุดมิยอมสบตาคนตรงหน้า ก็ใครใช้ให้ท่านหล่อเหลาเยี่ยงนี้เล่า! ข้าจะมองหน้าท่านโดยที่มิมีความริดสัปดนในหัวได้อย่างไร

 

"อืม พี่แล้วแต่เจ้า" เจ้าสาวคนงามเขินจนหน้าแดง เมื่อได้ยินสรรพนามที่อีกฝ่ายใช้กับตน

 

มู่เสวี่ยไป๋เทสุรามงคลลงในจอกของเขาและสามีอย่างระมัดระวัง การกระทำที่ดูตั้งอกตั้งใจกับการเทสุรานี้เหลือเกินสร้างความเอ็นดูให้กับหลงลู่หยางเป็นอย่างมาก

 

"นี่เจ้า...จุดกำยานนี่ให้ข้าหรือ" หลงลู่หยางที่เห็นกำยานหอมซึ่งถูกจุดตั้งไว้เอ่ยถาม หลังจากเล่าสุรากับภรรยาคนงามเสร็จ

 

"ข้า...กลัวว่าถ้าท่านมินิยมชมชอบในตัวข้า จะร่วมหอกันลำบาก" ภรรยาคนงามช้อนตาที่ฉ่ำวาวไปด้วยอารมณ์เสน่หาขึ้นมองว่าที่สามี

 

"หึ ข้าย่อมชมชอบในตัวเจ้า" หลงลู่หยางพูดจบก็โน้มตัวลงมาประทับรอยจูบบนเรียวคอระหงส์ สูดดมกลิ่นหอมของเหลียนฮวา ขบกัดเบาๆสร้างรอยสีกุหลาบทั่วลำคอระหงส์ก่อนจะกระตุกสายคาดเอวออก ทำให้ชุดแต่งงานหลุดลงมาบนลาดไหล่ขาว ภาพที่เห็นตรงหน้ากำลังจะทำให้หลงลู่หยางคลั่ง ร่างกายขาวนวลเนียนดั่งหิมะตัดกับชุดแต่งงานสีแดงซึ่งขับเน้นผิวขาว ให้ขาวขึ้นไปใหญ่ หลงลู่หยางมิรอช้ากระชากชุดแต่งงานสีแดงสดออกมาจากกายบาง

 

"อ๊ะ...ท่านพี่" มู่เสวี่ยไป๋ครางออกมาเมื่อรู้ว่ามีสิ่งแปลกปลอมเข้ามาภายในร่างกายของตน "ชู่ว..ครางชื่อข้า" หลงลู่หยางพูดออกไปเสียงกระเส่า สอดนิ้วเข้าออกร่างบางด้วยจังหวะเนิบนาบ ก่อนจะเร่งความเร็วพร้อมทั้งเพิ่มนิ้วจากหนึ่งนิ้ว ไปสองนิ้ว "อ๊ะ.. หยางเกอ..ข้าเจ็บ..อือ" มู่เสวี่ยไป๋ประท้วงออกมาเมื่อหลงลู่หยางสอดนิ้วที่สามเข้าไปในร่างกายของตน "เด็กดี" หลงลู่หยางประทับจูบบนริมฝีจากอวบอิ่ม สอดลิ้มเข้าไปควานหาความหวานในโพรงปากเล็ก ก่อนจะเปลี่ยนสิ่งที่สนใจจากโพรงปากไปยังยอดอกสีทับทิมของมู่เสวี่ยไป๋ หลงลู่หยางใช้ปากครองครองยอดอกเล็ก ดูดดุนจนมู่เสวี่ยไป๋แทบร้องขอชีวิต "อ๊ะ..อา..หยางเกอ" เมื่อดึงความสนใจจากมู่เสวี่ยไป๋ได้หลงลู่หยางสอดใส่แท่งเอ็นร้อนของตนในช่องทางคับแคบของมู่เสวี่ยไป๋แทนที่นิ้วของตน ถึงแม้เตรียมการมาบ้างแล้วแต่แท่งหยกร้อนของหลงลู่หยางก็ใหญ่กว่าสามนิ้วนั้นมากนัก

 

"อ๊ะ..โอ๊ย ข้าเจ็บ" มู่เสวี่ยไป๋สะดุ้งตัวโยนเมื่อแท่งหยกของหลงลู่หยางเข้ามาภายในกาย "ไป๋เอ๋อร์ ค่อนคลาย ถ้ามิค่อนคลายเจ้าจะเจ็บ หรือไม่ก็จิบไหล่ข้าไว้" มู่เสวี่ยไป๋มิรอช้าจิกไหล่กว้างของหลงลู่หยางจนเป็นรอยเล็บ แต่หลงลู่หยางหาสมใจไม่ หลงลู่หยางประทับจูบที่ลำคอระหงส์ สร้างร่องรอยรักสีกุหลาบ ตรีตรามู่เสวี่ยไป๋ เมื่อมู่เสวี่ยไป๋ค่อนคลายหลงลู่หยางก็ค่อยๆขยับแท่งเอ็นร้อนของตนด้วยจังหวะเนิบช้า ก่อนจะเปลี่ยนเป็นจังหวะเร็วแรง จนเตียงเขื่องเสียดสีกับพื้นไม้ดังเอี๊ยดอ๊าดประสานกันเสียงครวญครางสุขสันต์ของคู่สามีข้าวใหญ่ปลามันระหงมไปทั้งห้อง

 

"อ๊ะ..หยางเกอ เร็วหน่อยขอรับ" มู่เสวี่ยไป๋ร้องขอสามี ซึ่งสามีอย่างหลงลู่หยางย่อมทำตามที่ภรรยาคนงามร้องขอ ซอยเอวสอบเข้ากับสะโพกงอนงามอย่างรวดเร็วและรุนแรง จนคนที่อยู่ด้านล่างอย่างมู่เสวี่ยไป๋ครวญครางไม่เป็นภาษา

 

"อือ..อ๊ะ หยาง..เกอ" หลงลู่หยางพอใจกับเสียงครางแว่วหวานนี้เป็นอย่างมากจึงเร่งเอวสอบให้เร็วกว่าเดิม

 

"อึ่ก..ไป๋เอ๋อร์..เจ้าช่างงดงามยิ่งนัก" หลงลู่หยางประทับเรียวปากอุ่นลงบนริมฝีปากอวบอิ่ม พร้อมทั้งจูบดูดดึง ก่อนจะสอดลิ้มเข้าไปหานำ้หวานในโพรงปากนุ่ม หลงลู่หยางกระแทกกระทั้นจนคนคนที่อยู่ข้างล่างได้แต่เอาหน้าซุกกับหมอน หลงลู่หยางกระแทกกระทั้นย้ำๆก็ปล่อยน้ำกามสีขาวขุ่นเข้าไปในช่องทางคับแคบ

 

หลงลู่หยางจูบซับหน้าผากของใบหย้าชื้นเหงื่ออย่างอ่อนโยนก่อนจะรวบร่างนุ่มนิ่มเข้ามาภายในอ้อมแขน หลงลู่หยางไล้สายตามองดูร่างในอ้อมแขนที่ก้มหน้างุดซุกกับอกของเขา มิยอมเงยหน้าขึ้นสบตา

 

"หยางเกอ..อย่ามองนะขอรับ" เมื่อรู้ได้ถึงสายตาโลมเลียของคนที่กำลังโอบกอดตนอยู่ ก็พูดขึ้นมาด้วยนำ้เสียงขัดเขิน ใบหน้าแดงรามไล้มาถึงใบหู หลงลู่หยางเห็นดังนั้นจึงอยากแกล้งภรรยาตัวน้อย งับที่ใบหูเล็กเบาๆ พร้อมไล้เลียใบหูเล็อย่างอ่อนโยน

 

"อ่ะ..หยางเกอ ข้าจั๊กจี้ขอรับ" มู่เสวี่ยไป๋หัวเราะคิกคัก พร้อมดันใบหน้าหล่อเหลาออกห่าง ก่อนจะซักหน้าลงที่อกแกร่ง ด้วยความเหนื่อยล้าจากกิจกรรมเมื่อครุ่เมื่อได้กลิ่มเย็นสบายของไม้จันทร์หอม จากอีกฝ่ายจึงนอนหลับซุกอกแกร่งอย่างสบายตัว หลงลูหยางจุมพิตที่หน้าผากมู่เสวี่ยไป๋อีกครั้งทั้งยังตระกองกอดร่างบากในอ้อมแขนก่อนจะนอนหลับไป

___________

 

*เมล็ดซิ่ง แปลว่า เมล็ดแอลมอนด์

 

Nc ตอนแรกของเราเป็นยังไงบ้าง

 

ติชมกันมาได้นะคะ

ความคิดเห็น