ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

WTLN [14] : ชอบทำให้หวั่นไหว

ชื่อตอน : WTLN [14] : ชอบทำให้หวั่นไหว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 18 มิ.ย. 2563 00:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
WTLN [14] : ชอบทำให้หวั่นไหว
แบบอักษร

[ลมหนาว]

.

.

.

ชอบทำให้หวั่นไหว

 

วันนี้เป็นวันที่สามของการเอาน้ำแอปเปิ้ลไปให้พี่วิน ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือยังไง สองสามวันที่ผ่านมานี้ ผมรู้สึกว่าพี่มันดูแปลกๆทำตัวแปลกๆ เช่น ชอบเอาตัวมาโดน ชอบนั่งจ้องหน้าพอผมถามก็นั่งยิ้มแทนที่จะตอบ หรือไม่ก็แอบมองพอผมเงยขึ้นมาก็เลิกมอง เดินๆกันอยู่ก็ชอบจับมือพอผมรู้ตัวก็ปล่อยแล้วบอกลืมตัว หนักสุดก็เวลานอนชอบขยับเข้ามากอดแล้วบอกละเมอ นี่พี่วินเป็นบ้าหรือคิดถึงพี่ปิ่นจนหน้ามืดตามัวกันแน่ ไม่รู้หรือไงว่าการที่พี่มันทำแบบนี้มันทำให้ผม หวั่นไหว

หลังจากที่เอาน้ำไปให้พี่มันเสร็จก็รีบหอบสังขาลกลับมาเรียนคลาสอาจารย์แม่ วันนี้ช่วงบ่ายไอ้แฝดมันไม่มีเรียน และคณะผมกับคณะมันก็ห่างกันพอสมควรมันสองคนเลยขอมานั่งเสนอหน้าฟังอาจารย์สอนอยู่ข้างผมตอนนี้

"มึงเรียนเข้าใจได้ยังไงวะไอ้หนาว กูนั่งเรียนมาจะชั่วโมงแล้วยังงงตึบอยู่เลย" ไอ้ทีมหันมาถามผมก่อนจะหันกลับไปที่กระดานที่มีสูตรอะไรเยอะแยะเต็มไปหมด ส่วนไอ้กันหลับไปแปดตลบแล้ว

"ก็มึงโง่ไงไอ้ทีม" ยูมิที่นั่งอีกข้างชะเง้อหน้ามาพูด ทำเอาไอ้ทีมต้องถลึงตาใส่ หลังจากมันพวกมันก็เปิดศึกด่ากันข้ามหัวผม

ผมละความสนใจจากเพื่อนสองคนที่นั่งด่ากันข้ามหัวผมไม่หยุดหย่อน หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดเล่นเมื่อเห็นว่าเรื่องที่อาจารย์พูดมันเริ่มหน้าเบื่อ แล้วก็ต้องขมวดคิ้วอย่างแปลกใจเมื่อเปิดมาเจอสเตตัสที่พี่วินโพสต์ลงเฟซเมื่อหนึ่งชั่วโมงที่แล้ว

WinD Winter

1 ชั่วโมงที่แล้ว

น้ำแอปเปิ้ลช่วยบำรุงสมอง

รอยยิ้มน้องช่วยบำรุงหัวใจ

 

Na'Kun : น้องคนไหนเหรอครับ น้องรักหรือเปล่าาา ฮิ้วววววว

Check'Ko : กูเป็นห่วงน้องคนนั้นของมึงวะไอ้วิน โชคร้ายสุดๆก็โดนมึงตกหลุมรักเนี่ยแหละ...

T'Time : ครับ...พ่อคนอกหักอ่อนไหวง่ายยย

CarD'SK : เพื่อนกูเอาแล้วววววว น้องคนนั้นหนีป๊ายยยยย!!!!

WinD Winter : ก็มันอยากทำตัวน่ารักให้กูรักเอง ช่วยไม่ได้....

T'Time : กลัวแล้ววว

 

ผมอ่านคอมเมนท์ที่เพื่อนๆพี่วินมาแซวจนมาถึงเมนท์ที่พี่มันตอบเพื่อนก็ต้องรู้สึกใจเต้นจนแทบกระเด็นแอร์ห้องเรียนที่ว่าเย็นยังไม่ช่วยให้หน้าผมหายร้อนได้

ไหนจะคอมเมนท์จากเหล่าแฟนคลับของพี่วิน ที่ส่วนใหญ่ก็โยงใยมาหาผมเกือบแปดสิบเปอร์เซ็นต์ พี่วินพึ่งจะอกหักมาได้ไม่ถึงเดือน จะตกหลุมรักใครไวขนาดนั้น และที่สำคัญคือไม่ใช่ผมแน่ๆ พี่มันจะเอาอะไรมาชอบผม...

 

Ann Atima : ฉันว่าน้องผู้ชายคนที่ไปนั่งกินข้าวเที่ยงกับวินทุกวันแน่ๆ

ก้อย อารยา : ถ้าพูดถึงรอยยิ้ม ไม่พ้นหนาวเพื่อนร่วมคลาสฉันแน่ๆ นางไปด้วยกันบ่อยๆอีกอย่างคือลมหนาวนางยิ้มน่ารักมากจริงๆ

ฟ้า'ฟ้านิ่ง : น้องหนาวภาคโยธาแน่ๆ วันก่อนฉันเห็นนางขึ้นรถไปด้วยกัน

Yew Warasa : ถ้าบอกว่าเป็นเด็กที่ชื่อลมหนาวจริงๆ ฉันก็เชื่อนะ นางยิ้มโคตรน่ารักยิ้มทีโลกละลายหายวับไปกับตา

พิมพ์ พิมพ์มาดา : งื้อ...ไม่เคยเห็นพี่วินลงแคปชั่นเสี่ยวแบบนี้เลย ต้องชอบขนาดไหนอ่ะแกรรร

 

ใจผม...เต้นแรงไม่หยุดเลย

 

"ไอ้หนาว พี่วินเพ้อถึงใครวะ" ไอ้กันถามผมแล้วเอียงหน้าจอมือถือมาให้ดู ตอนนี้ผมกับเพื่อนนั่งเล่นอยู่ใต้ตึกคณะรอเวลากลับบ้าน อันที่จริงจะกลับเลยก็ได้ แต่ยังไงผมก็ต้องรอพี่วินอยู่ดีเลยมานั่งเล่นกันตรงนี้

"ไม่รู้" ผมตอบแล้วก้มหน้าอ่านหนังสือต่อ ไม่อยากจะคิดเข้าข้างตัวเองหรอก มันเป็นไปไม่ได้

"กูก็ไม่เห็นพี่วินจะยุ่งกับใครสักคน นอกจาก.....มึง!" ไอ้กันเบิกตากว้างมองมาที่ผม "ไอ้สัส ทำไมกูถึงมองข้ามเพื่อนรักอย่างมึงไปได้" ไอ้กันว่าอย่างตื่นเต้น ไอ้ทีมกับไอ้ยูถึงขนาดต้องเงยหน้าขึ้นมามอง

"เออหนาว หรือพี่วินจะหมายถึงมึงจริงๆวะ ในเมนต์แม่งมีแต่มึงเต็มไปหมด" ไอ้ยูมิว่า

"จะเป็นกูได้ยังไงยู พี่วินเขาชอบพี่หญิง อีกอย่างทั้งวิทลัยเนี่ย มีแค่กูมั้ง" ผมว่าอย่างไม่ใส่ใจเท่าไหร่นัก สาวๆในวิทลัยน่ารักๆตั้งเยอะตั้งแยะไพ่มันคงไม่เปิดที่ผมหรอก

"อะไรก็เป็นไปได้หมดแหละมึง ขนาดไอ้กันแมนๆยังเคยชอบผู้ชายเลย" ไอ้ยูมิว่าแล้วพยักพเยิดไปทางไอ้กัน

"มึงอย่าพูดได้เปล่าวะไอ้ยู กูเลิกชอบพี่มันไปนานละเถอะ ตอนนี้ต่อยได้ต่อย" ไอ้กันมันเคยชอบรุ่นพี่ที่โรงเรียนคนนึง เป็นนักบาสแต่มันก็แค่ชอบแหละ ชอบที่พี่เขาเล่นกีฬาเก่ง แต่ไม่รู้มันไปชอบพี่เขาอีท่าไหน เสือกไปมีเรื่องกับพี่เขาเกือบจะต่อยกันตาย ทุกวันนี้มันเกลียดพี่เขาเข้าไส้

"ไม่รู้สิยู" ผมว่าขึ้นทั้งที่สายตาก็ยังจ้องอยู่ที่หน้าหนังสือที่มันไม่เข้าสมองเลยสักนิด

"มึง มึงแน่ๆ น้ำแอปเปิ้ลก็มีแต่มึงที่เอาไปให้พี่เขา ไม่มึงแล้วจะใคร" ไอ้ทีมว่าขึ้นบ้าง

"กูก็ว่าอย่างนั้น โคตรจะมั่นใจ ไม่เคยมั่นใจอะไรขนาดนี้" ไอ้ยูมิว่าอีกคน นั่นยิ่งทำให้ผมคิดหนัก

"เอาล่ะเว้ยย เกียร์ชนเกียร์แน่งานนี้" ไอ้กันว่าอย่างสนุกสนาน ส่วนผมก็นั่งขมวดคิ้วแทบจะม้วนเป็นเลขแปด

"เกียร์ชนเกียร์บ้าบออะไรของมึงไอ้กัน" ผมหันไปถลึงตาใส่มันเมื่อรู้สึกว่าหน้าเริ่มร้อน

"ดูจากทรงแล้ว เพื่อนกูน่าจะได้ผัวว่ะ ฮ่าฮ่า" ไอ้ยูว่าพร้อมกับเอานิ้วมาเขี่ยแก้มผม จนผมต้องเบือนหน้าหนี

"ไอ้ยู! พูดอะไรของมึงเนี่ย! หล่อๆอย่างกูต้องมีเมียไม่ใช่ผัว!" รู้แหละว่าตอนนี้ตัวเองหน้าแดงลามไปถึงหูแล้ว

"หน้าหวานอย่างมึงควรมีผัว ไม่ใช่มีเมีย เพราะกูคิดว่าพี่วินคงไม่ยอมให้มึงเป็นผัวหรอก ฮ่าๆ"

"ไอ้กัน!!" เตรียมง้างมือแล้ว ผมจะฆ่ามันให้ตาย ไอ้เพื่อนชั่ว!!

"กูพูดเล่น มึงก็จริงจังไปได้พี่วินเขาอาจจะหมายถึงคนอื่นก็ได้ เนอะๆ" ไอ้กันว่าแล้วเอื้อมมือตบไหล่ผมเบาๆ

"แต่ถ้าพี่วินชอบมึงขึ้นมาจริงๆล่ะ มึงจะทำยังไงวะหนาว" ไอ้ทีมที่นั่งฟังอยู่นานถามขึ้นบ้าง ทำผมต้องชะงัก

Rrrr~

คุณชายวิน

ไม่ทันที่ผมจะได้ตอบคำถามเพื่อนก็มีเสียงเรียกเข้ามาก่อน

"ครับ พี่วิน"

[มาหากูหน่อย ที่ห้องซ้อม]

 

ผมแยกกับเพื่อนที่หน้าตึกคณะ และตอนนี้ผมกำลังเดินไปหาพี่มัน ใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีก็มาถึงห้องดนตรี พี่มันกำลังซ้อมกันอยู่ผมเลยเดินไปนั่งลงเงียบๆ รอยยิ้มจางๆถูกส่งไปให้คนที่กำลังดีดกีตาร์อยู่ตอนที่พี่มันมองมาที่ผมแล้วพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะยิ้มตอบ

 

ถ้าพี่วินชอบมึงขึ้นมาจริงๆล่ะ มึงจะทำยังไงวะ

.

.

ก็คง.....ชอบกลับล่ะมั้ง

 

 

"ป่ะ เสร็จแล้ว" คนตัวสูงกว่าเดินมาหยุดยืนตรงหน้า แล้วยื่นมือให้ผมจับ

ผมมองมือฝ่านั้นอย่างแปลกใจแต่ก็ยอมยื่นมือไปจับแล้วพี่มันก็ดึงให้ผมลุกขึ้น

"ผมซื้อโค้กมาให้" ผมว่าแล้วยื่นกระป๋องโค้กแบบที่พี่มันชอบกินให้ พี่มันก็ยิ้มกว้าง

"มึงนี่รู้ใจกูดีจริงๆ" พี่มันว่าแล้วเปิดประป๋องดื่ม

"โอ้ยๆๆ อยากมีน้องคอยดูแลแบบนี้บ้างจังเลยครับบบ" พี่ทามว่าเสียงดังให้ผมต้องหันไปมอง

"ตอนเที่ยงน้ำแอปเปิ้ล ตอนเย็นน้ำโค้ก ตอนกลางคืนน้ำอะไรน้าาาา" พี่การ์ดว่าทำเอาพี่วินแทบสำลักน้ำ ส่วนผมก็ตกใจจนตาโตใบหน้าเริ่มเห่อร้อน ผมไม่ได้อยากจะคิดลึกแต่ที่พวกพี่มันแซวมันก็ชวนให้คิดลึกนี่นา

"อย่าไปสนใจพวกแม่งเลยไปกันเถอะ" พี่วินว่าแล้วดันไหล่ผมให้เดินออกจากห้อง ไม่สนเสียงตะโกนแซวไล่ตามหลัง

 

พี่วินพาแวะกินข้าวข้างนอกเรียบร้อยก่อนกลับ ตลอดทางจนถึงคอนโดเราไม่ได้คุยอะไรกันมากมาย ตอนนี้ในหัวผมมีแต่คำถามที่ว่าพี่มันโพสต์ถึงใคร จะถามก็ไม่กล้าถามเพราะอะไรผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ให้ตายสิ

ตอนนี้ผมอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยกำลังนั่งดูการ์ตูนสุดโปรดอย่างทอมแอนด์เจอร์รี่ พี่วินหายเข้าไปในห้องเกือบชั่วโมงก่อนจะเดินออกมาทั้งหัวเปียกๆ

พรึ่บ

ทิ้งตัวลงนั่งข้างผมทั้งที่หัวก็เปียกอยู่แบบนั้นแล้วนั่งดูทีวีแทนที่จะเช็ดผมให้ผมแห้ง

"พี่วินทำไมพี่ไม่เช็ดผมให้มันแห้ง" ผมว่าแล้วมองพี่มันอย่างแปลกใจ ก็จะไม่ให้แปลกใจได้ยังไง พี่มันเคยปล่อยให้ตัวเองผมเปียกที่ไหน

"กูไม่ว่าง" พี่มันตอบแต่สายตาก็ยังคงจับจ้องไอ้แมวสีฟ้าที่กำลังวิ่งไล่หนู

"ไม่ว่าง?" ถามจริงเถอะพี่วิน

"อืม กูดูการ์ตูนอยู่" พี่มันหันมามองผมแป๊บนึงแล้วหันกลับไปดูทีวีอย่างเดิม "เช็ดให้หน่อยดิ"

"อะไรนะ" ผมหรี่ตามองคนตรงหน้าอย่างสงสัยพี่มันเป็นบ้าอะไรเนี่ย

"สงสัยอะไร กูยังเช็ดให้มึงได้เลย" พี่มันว่าแล้วหันมาย่นคิ้วใส่ผม

"ปะ..เปล่าครับ" ตอบไปอย่างนั้น แต่ในใจนี่แบบอีหยังวะ

"เปล่างั้นก็เช็ดให้กูหน่อย" ว่าแล้วก็ยื่นผ้ามาให้ผม

ผมถอนหายใจเบาๆก่อนจะรับผ้ามาจากพี่มัน ส่วนเจ้าตัวก็ยกยิ้มอย่างพอใจ

ผมค่อยๆบรรจงเช็ดผมให้พี่มันเบาๆ กลิ่นหอมของแชมพูลอยมาแตะจมูกทำผมต้องยิ้มออกมา นี่ผมมาถึงขั้นเช็ดผมให้พี่วินได้แล้วเหรอ

พี่มันขยับตัวหันหน้ามาทางผมก่อนจะยิ้มออกมารู้ไหมนั่นมันอันตรายมากเลยนะพี่วิน ใจผมมันเต้นแรงเพราะพี่อีกแล้ว

"ทำไมมึงน่ารักจัง" คำถามพี่วินทำผมต้องชะงักค้าง

"พี่วิน..."

พี่มันหัวเราะในลำคอเบาๆก่อนจะลุกออกจากโซฟาหายเข้าไปในห้องแล้วกลับออกมาพร้อมกับกีตาร์

เดินมานั่งลงข้างๆผมอีกครั้ง วางนิ้วลงบนสายกีตาร์ค่อยๆออกแรงดีดกลายเป็นทำนอง เงยหน้าขึ้นมาสบตาผมก่อนเปล่งเสียงร้องออกมา

"ไม่เป็นอันทำอะไรแค่ได้จ้องตา พาให้หัวใจมันหวั่นไหว แบบว่าเห็นหน้าเธอเมื่อไรเป็นต้องกลับไปนอนเพ้อ ก็ไม่รู้ทำไมเธอน่ารักจัง แต่ที่รู้คือฉันกำลังรักเธอ เหตุผลที่ฉันละเมอคือเธอโดนใจ"

 

มีคนเคยบอกว่าถ้าเราตกหลุมรักใครสักคน เราจะรู้สึกเหมือนมีผีเสื้อเป็นร้อยๆตัวบินอยู่ในท้อง..ผมไม่เคยเชื่อเลยจนกระทั่งตอนนี้ ตอนที่ผมสบตากับพี่วินแล้วรู้สึกเหมือนมีผีเสื้อบินวนอยู่ในท้องเป็นร้อยๆตัว

"เพลง.....น่ารักดีนะครับ" ผมว่าแล้วยิ้มแห้งๆ

"อืม น่ารัก น่ารักมากเลย" พี่มันตอบสายตาก็จ้องมองมาที่ผม สายตาที่ผมไม่สามารถบ่งบอกได้ว่าคิดอะไรอยู่

"ผะ...ผมว่าผมง่วงแล้วอ่ะพี่วิน ไปนอนก่อนนะครับ" ว่าจบผมก็ลุกเดินเข้าไปในห้องทันทีขืนนั่งอยู่ตรงนี้ได้เขินตัวแตกแน่

ทันทีที่ประตูปิดลงผมก็ยกมือขึ้นมากุมใบหน้าอันร้อนผ่าวของตัวเอง

"บ้าไปแล้วพี่วิน..." ผมเลื่อนมือลงมาทาบที่อก ก้อนเนื้อด้านซ้ายมันอยากจะออกมาเต้นข้างนอกไหมถ้าจะเต้นแรงขนาดนี้ ต้องยอมรับว่าชอบพี่มันจริงๆแล้วสินะ ไอ้ลมหนาว......

 

Lomnao Sitkal

1 นาที

ผีเสื้อร้อยตัว 🦋

 

ความคิดเห็น