email-icon Twitter-icon Instagram-icon

***Just try to do somethings that I love much***

Chapter 4: ความกังวลของคนพี่🍂

ชื่อตอน : Chapter 4: ความกังวลของคนพี่🍂

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.9k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.ค. 2563 18:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 4: ความกังวลของคนพี่🍂
แบบอักษร

 

#Credit Pic by Pinterest

Chapter 4: ความกังวลของคนพี่🍂

ดรีมรู้สึกตัวตื่นมีอีกทีก็ตอนเย็น เขารู้สึกว่าตัวเองอาการดีขึ้นเยอะหลังจากได้ ทานยาไป เขาเดินออกมาจากห้องนอน ก็เห็นวินนอนหลับเป็นตายอยู่ตรงโซฟา

ดรีมเดินเข้าห้องน้ำเพื่อไปล้างหน้าล้างตา อยู่ๆ สมองของเขาก็เหมือนจะจำเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนลางๆ แต่เขาเลือกที่จะสะบัดความคิดนั้นทิ้ง แล้วเดินไปเปิดมือถือเพื่อโทรหาแม่ว่าจะนอนค้างกับวินอีกคืน

 

📲

แม่.... ว่าไงไอ้แสบ อยู่ไหนลูก

ดรีม.... อยู่คอนโดวินครับแม่ ดรีมจะค้างที่นี่อีกคืน แล้วจะกลับพรุ่งนี้นะครับ

แม่..... จร้า ดูแลตัวเองดีๆ นะลูก

ดรีม.... ครับแม่ ดรีมรักแม่นะครับ

***End Conversation***

 

คุยสายกับลูกชายตัวดีเสร็จ ดารุณีจึงหันมาคุยกับมีนที่ตอนนี้รอฟังอย่างใจจดใจจ่อ ว่าน้องหายไปอยู่ไหน

"ไอ้ตัวแสบโทรมาบอกว่าจะค้างกับเพื่อนอีกคืนนึง มีนจะรอดาวก่อนไหมลูก แล้วจะนอนค้างที่บ้านด้วยกันไหมคืนนี้" ดารุณีถามลูกชายของเพื่อนสนิทด้วยความคุ้นเคย

 

"แม่ดาครับ ดรีมไปค้างกับเพื่อนบ่อยหรอครับ" มีนถามแม่ของเพื่อนด้วยความอยากรู้ เพราะเขารู้สึกหวงน้องขึ้นมา

 

"ไม่หรอกลูกปกติ น้องกลับมานอนที่บ้านนี่แหละ แต่เมื่อคืนไปเลี้ยงวันเกิดเพื่อนกัน รถก็ไม่ได้ขับไป แล้วเป็นวันหยุดด้วย คงอยากสนุกกับเพื่อนๆ นะ ถึงดรีมจะแสบจะซนไปบ้าง แต่น้องไม่ค่อยทำตัวเหลวไหลหรอกลูก" ดารุณีพูดถึงลูกชายด้วยร้อยยิ้ม

 

"งั้นคืนนี้ผมรบกวนแม่ดาด้วยนะครับ ผมขอนอนด้วยคืนนึง วันจันทร์ผมก็ต้องเริ่มทำงานแล้ว"มีนพูดพร้อมส่งยิ้มบางๆ ให้ผู้ที่เปรียบเสมือนแม่คนที่สองของเขา

 

"มีนจะมาอยู่ด้วยกันที่บ้านก็ได้นะลูก ดีกว่าอยู่คนเดียวที่คอนโด แม่เราเขาจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง ก่อนที่มีนจะกลับมา แพรวาเขาโทรมาย้ำนักย้ำหนากับแม่ว่าฝากดูแลเราด้วย" ดารุณีพูดถึงเพื่อนสนิทของเธอคนที่เป็นแม่แท้ๆ ของมีน ซึ่งตอนนี้อยู่ที่อเมริกา

 

"ผมขอคิดดูก่อนนะครับแม่ดา กลัวจะเป็นการรบกวนคุณแม่ดากับพ่อพลมากเกินไป"มีนพูดออกมาอย่างเกรงใจ

 

"ไม่ต้องเกรงใจเลยมีน มาอยู่ซะด้วยกันนี้แหละ บ้านเราห้องว่างก็มีเยอะแยะ ว่างๆ ก็ช่วยแม่กับพ่อดูร้านไง" ดารุณีพูดขึ้นเพราะเธอก็เป็นห่วงเรื่องอาหารการกินของมีน ถ้าอยู่คนเดียวกลัวแต่จะกินแต่อาหารเวฟ อาหารกล่องที่ไม่มีประโยชน์

 

"ครับแม่ดา ผมไปรอดาวในบ้านดีกว่าครับ แม่ดาไปดูแลลูกค้าเถอะครับ เดี๋ยวพ่อพลจะบ่นเอา"มีนพูดก่อนจะเดินออกจากร้าน แล้วเดินอ้อมไปทางด้านหลังเพื่อเข้าไปยังตัวบ้าน

 

ชายหนุ่มเดินเข้ามาในตัวบ้านหลังใหญ่สีขาว ซึ่งห่างจากตัวร้าน Dream Catcher Cafe ประมาณ 500 เมตร บ้านยังคงร่มรื่นและเต็มไปด้วยต้นไม้และดอกไม้นานาพันธุ์เหมือนเดิม ภาพเก่าๆ ที่เขาเคยวิ่งเล่นกับดรีมค่อยๆ เข้าในความคิดของเขา

เรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเขาและดรีมเมื่อคืน จะทำให้มิตรภาพ ความเป็นพี่เป็นน้องระหว่างเขากับดรีมเปลี่ยนไปไหม ถึงแม้ในใจเขาไม่เคยคิดว่าดรีมคือน้องชาย ทำไมไม่มีใครเชื่อเขาเลยว่าเขารักดรีม รักแบบคนรักไม่ใช่ พี่ชายกับน้องชายอย่างที่ทุกคนเข้าใจ

มีนเข้าบ้านมานั่งดูทีวี รอดาวในห้องนั่งเล่นเพื่อฆ่าเวลา ไม่นานดาวก็เดินเข้าบ้านมา เห็นมีนนั่งอยู่เธอก็เดินตรงไปหาเพื่อนทันที

 

"ไงมีนมานานยังอะ" ดาวถามเพื่อนรักขึ้น

"สักพักแล้วแหละแก มีเรื่องอยากปรึกษา คิดไม่ตกอะ" มีนพูดพร้อมทำหน้าเศร้า

"เรื่องน้องชายฉันใช่ไหม"ดาวถามเพื่อนอย่างรู้ใจ

"อืม...เราควรทำไงดีวะดาว แม่ดาชวนเรามาอยู่ด้วยกันที่บ้าน เราควรมาอยู่ไหม เผื่อได้ใกล้ชิดกับดรีม"มีนถามเพื่อนอย่างขอความคิดเห็น"

 

"มาอยู่ด้วยกันมันก็ดีแก แต่แกจะอดใจไหวหรือเปล่า ดรีมมันโตแล้วนะเว้ย ไม่ใช่เด็กๆ เหมือนเมื่อก่อน ที่แกได้แค่หอมแก้มมัน"ดาวไม่คิดว่าเพื่อนจะอดใจไม่ทำอะไร หรือล่วงเกินของชายตัวเองตัวดี ที่หน้าตาน่ารักของเธอได้

"เราทำไปแล้วดาวเมื่อคืนนี้เอง"มีนพูดบอกเพื่อนพร้อมถอนหายใจ

"ห๊ะ!...ทำไปแล้ว คือดรีมเป็นเมียแกไปแล้วหรอ!" ดาวถามเพื่อนกลับอย่างตกใจ

 

มีนจึงตัดสินใจเล่าทุกอย่างที่เกินขึ้นเมื่อคืนระหว่างเค้ากับดรีมให้ดาวฟัง เพราะเขาไม่มีทางเลือกถ้าไม่ช่วยน้อง น้องอาจจะช็อคไปก็ได้ ถ้าไม่ได้รับการปลดปล่อย เขาไม่รู้ว่ายาที่น้องกินไปนั้นมันร้ายแรงขนาดไหน และส่วนนึงเขาก็อดใจไม่ไหวเองด้วย

ดาวที่นั่งฟังเพื่อนเล่าก็พอจะเข้าใจความรู้สึกของเพื่อนตอนนี้ แต่ไอ้เด็กแสบมันจะเข้าใจหรือมันจะจำเหตุการณ์เมื่ิอคืน แล้วยอมรับได้ไหมนั้นเธอไม่แน่ใจ แต่ถ้าดรีมสามารถรับรู้ได้ถึงความรู้สึกของมีน เหมือนที่เธอรับรู้ได้ก็คงดี

"งั้นมีวิธีเดียวแหละมีน แกต้องมาอยู่ใกล้ๆ ดรีม ทำให้มันเห็นว่าแกรู้สึกยังไงกับมัน" ดาวเสนอความคิดเห็นออกมา

"อืม...คืนนี้เราก็บอกแม่แล้วแหละว่าจะนอนค้างที่นี่ แต่แม่บอกว่าคืนนี้ดรีมไม่กลับบ้าน ขอค้างที่คอนโดเพื่อนอีกคืนนึง เราเป็นห่วงดรีมวะดาว"มีนพูดออกมาอย่างเศร้าๆ

"เออนะ...ให้เวลาดรีมมันหน่อย มันคงจะตกใจ ที่มีอะไรกับผู้ชายเป็นครั้งแรก แล้วคนนั้นก็ดันเป็นแกอีก มันคงกำลังสับสนนะ แกก็ใจเย็นๆ"ดาวพูดปลอบเพื่อน

ดาวไม่คิดว่าหนุ่มหล่อที่อยู่ตรงหน้าเธอ ที่หนีหัวใจตัวเองไปอยู่อเมริกาตั้งแต่อายุ 12 ขวบ ผ่านไปแล้ว 14 ปี สุดท้ายแล้ว มีน พีระวัฒน์ วานิชกุล นักธุรกิจหนุ่มไฟแรง CEO ของบริษัทการตลาดยักษ์ใหญ่ คนนี้ก็กลับมาอยู่ที่เดิมอีกครั้ง เธอนับถือให้กับความมั่นคงในรัก ของเพื่อนที่มีให้น้องชายเธอเสียจริงๆ

"งั้นก็ขึ้นห้องไปพักผ่อนไปแกห้องเดิมนั้นแหละ ใกล้ๆ ห้องของดรีม แม่ทำความสะอาดให้แล้ว พอรู้ว่าแกจะกลับมาอยู่เมืองไทย"ดาวบอกเพื่อนก่อนจะพาตัวเองขึ้นห้องไปพักผ่อนเหมือนกัน

"ดาว!..แกอย่าพึ่งบอกดรีมนะ ว่าเราจะย้ายมาอยู่ที่บ้าน"มีนตะโกนบอกเพื่อนไล่หลังไป

"อืม.." ดาวตะโกนตอบเพื่ิอนกลับ

**********************************

ดรีมที่คุยกับผู้เป็นแม่เสร็จ เขาก็มานั่งคิดทบทวนถึงเหตุการณ์เมื่อคืน แต่ด้วยความที่เขาเมามากๆ เลยยังจำรายละเอียดต่างๆ ไม่ค่อยได้ แต่การที่เขามีอะไรกับมีน

มันทำให้เขาค่อนข้างจะอายนิดนึง เพราะที่บ้านเขาทุกคนสนิทกับมีนหมด พ่อกับแม่ก็รักมีนเหมือนกับลูกชายคนนึง เขาคงจะหลบหน้ามีนได้ยาก แค่คิดก็เครียดแล้วโว้ยยยย

***ติ๊งงงงง***

**Text Message **

ดรีมพี่ขอโทษะนะสำหรับเรื่องเมื่อคืน แต่มันไม่ใช่ความผิดพลาดนะ พี่จะรับผิดชอบดรีมเอง

#พี่มีน#

ดรีมยกมือถือที่มีข้อความเข้าขึ้นมาดู เห็นเป็นมีนส่งข้อความเข้ามา ได้แต่บ่นพึมพำอยู่คนเดียว "รับผิดชอบอะไรวะ กูไม่ใช่ผู้หญิงซะหน่อย"

"เห้อ!!...กูเครียดดดดด"

"มึงเป็นห่าอะไรของมึงไอ้ดรีม" วินที่ตื่นมาได้สักพักถามเพื่อนขึ้น

"ก็กูเครียดอ่ะ มึงจำพี่มีนได้ไหม คนที่กูเคยเล่าให้พวกมึงฟังอ่ะ ที่กูติดพี่เขามากๆ ตอนกูยังเด็กอ่ะเขากลับมาจากอเมริกาแล้วเว่ย แล้วเมื่อคืนกูเมามากไง เมื่อเช้ากูตื่นขึ้นมาบนเตียงเขา กูจำไม่ได้ว่ากูไปอยู่กับเขาได้ยังไง แต่เมื่อคืนกูคิดว่า กูมีอะไรกับเขาไปแล้ววะ"

"เชรดดด!!! ไอ้เหี้ยดรีม" วินอุทานออกมาอย่างตกใจ

TBC...

 

**************************************

ความคิดเห็น