ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ ๑ จูโน่

คำค้น : omegaverse

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 พ.ค. 2563 11:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ ๑ จูโน่
แบบอักษร

"อรุณสวัสดิ์" ประโยคซ้ำๆที่ได้ยินจากคนเดิมๆทุกวันจนเคยชิน ผู้ชายคนนี้คืออเล็กซ์ เป็นผู้ชายที่แปลกที่สุดที่เขาเคยเจอมา "อรุณสวัสดิ์ครับ" จูโน่ตอบกลับเอียงคอรับจูบที่กดทับลงมา "วันนี้ไม่ทำงานหรอครับ?" 

"เธอสำคัญกว่า วันนี้เธอครบรอบฮีทแล้วนี่? ฉันไม่ยอมให้เธอไปทำกับคนอื่นหรอกนะ" เมื่อได้ยินดังนั้นสายตาจึงมุ่งไปหาปฎิทิน จริงด้วย มีวงกลมสีแดงวงไว้อย่างชัดเจนพร้อมตัวหนังสือเล็กๆเขียนกำกับไว้ 'ฮีท' ดูเหมือนว่าอเล็กซ์จะรู้เรื่องของเขาทุกอย่างในขณะที่เขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับอเล็กซ์เลยนอกจากชื่อและเซ็กส์

กลิ่นหอมหวานเหมือนขนมกำลังคละคลุ้งไปทั่วห้องแม้แต่จูโน่เองก็รู้สึกได้ ฮีทของเขามันรุนแรงขึ้นเรื่อยๆตั้งแต่ได้เจอกับอเล็กซ์ "เปียกไปหมดแล้ว เธอคิดอะไรลามกอยู่หรอ?" สามนิ้วที่ถอดออกไปถูกแทนที่ด้วยสิ่งที่ใหญ่กว่านั้น เขาไม่ใส่ถุงยาง แต่ก็ไม่ได้รังเกียจอะไรเพราะทำแบบนี้จนเคยชิน

เขาไม่รู้ว่าปกติอเล็กซ์ทำกับคนอื่นยังไง แต่ถ้าทำกับเขาอเล็กซ์ไม่เคยป้องกัน "อือ.." เสียงครางไหลออกมาจากลำคอตามแรงกระแทกที่ได้รับ ริมฝีปากร้อนไล่จูบตั้งแต่ลำคอที่สวมปลอกคอไปจนถึงไขสันหลัง จูโน่พลิกตัวรั้งคอคนข้างบนให้ลงมารับจูบ ขาทั้งสองข้างเกี่ยวเอวอเล็กซ์ให้เข้ามาอย่างแนบแน่น

"เอาอีก" ยิ่งหลั่งความต้องการยิ่งเพิ่มพูน ดวงตาฉ่ำเยิ้มพร่ำเสียงกระซิบหวานอย่างออดอ้อนข้างใบหู "อ๊า!" เมื่อหยาดน้ำอุ่นฉีดเข้ามา ภายในกายก็ตอดรัดแน่นเหมือนไม่ต้องการให้จากไป 

...

"เงินรอบนี้ไม่เยอะไปหน่อยหรอครับ" จูโน่เช็คยอดเงินที่ถูกโอนมา เงินขนาดนี้ซื้อบ้านดีๆได้สามหลังเลยนะ "อืม ไม่เป็นไรหรอกฉันทำจนเธอเดินไม่ไหวเลยนี่?" อเล็กซ์เป็นขาประจำที่กระเป๋าหนักที่สุด และเป็นคนเดียวที่ไม่หายไป ทุกๆคนที่ซื้อเขาจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเมื่อถึงเวลานัด มีเพียงเงินโอนเข้ามาตามที่ตกลงกันเท่านั้น เป็นเหตุการณ์ที่น่าแปลกแต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้

"เป็นอะไรไป?" ฝ่ามือใหญ่ทาบลงมาที่แก้มเขาอย่างเบามือส่วนมืออีกข้างรั้งเอวคอดให้แนบชิดเข้ามา "ผมแค่กำลังคิดว่าคุณจะหายไปหรือเปล่า" อเล็กซ์หอมแก้มเขาหนึ่งที "เธอรักฉันไหม?" ทั้งๆทีเป็นคำถามธรรมดาแต่ทำไมถึงรู้สึกว่าถ้าเลือกตอบผิดจะเป็นอันตราย 

"รักครับ" ดูเหมือนว่าคำตอบที่ได้จะทำให้อเล็กซ์พอใจ บรรยากาศแปลกๆหายไปแล้ว 

....

"จริงๆ คุณไม่ต้องลำบากก็ได้ครับ" จูโน่มองดูแผงยาคุมที่วางบนโต๊ะ "ยังไงเธอก็ลุกไม่ไหวนี่? เอาไปเถอะ" อเล็กซ์จะเป็นคนเอายาคุมมาให้จูโน่เสมอเมื่อมันหมด "ขอบคุณครับ" เมื่อปฎิเสธไม่ได้ก็ต้องรับไว้ เขาแกะเม็ดยาเข้าปาก "เด็กดี" ฝ่ามืออุ่นลูบผมจูโน่เบาๆ อเล็กซ์จะให้จูโน่กินยาคุมให้ดูตลอด ซึ่งมันทำให้เขาอึดอัดนิดหน่อย

ทำไมพักนี้เหนื่อยง่ายแปลกๆ? จูโน่นั่งลงบนเก้าอี้สาธารณะเพื่อรอลูกค้า พรุ่งนี้ไปหาหมดดีกว่า เขาดื่มกาแฟที่พึ่งซื้อแล้วครุ่นคิดภายใจ เป็นครั้งแรกที่ดื่มกาแฟขมๆ นี่แล้วอร่อย

เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าดังขึ้น "อีกแล้วหรอ? " มีเงินเข้าบัญชีมาตามที่ตกลงไว้แต่ว่าคนไม่มา แน่นอนจูโน่ไม่ใช่คนดีขนาดที่จะโอนคืน โอเมก้าก็ต้องกินต้องใช้นะ

สองชั่วโมงผ่านไป เมื่อรู้สึกว่าคงไม่มาจริงๆ แล้วสองขายาวจึงลุกขึ้นเดิน "วันนี้เดินกลับดีกว่า" เขาเริ่มคิดว่าตัวเองเหนื่อยง่ายเพราะออกกำลังกายน้อย เขาเดินผ่านตรอกมืดยามคำคืน แกร๊ก! เสียงอะไรบางอย่างดังออกมาจากทางแยกที่มืดมิดด้านใน รู้ทั้งรู้ว่าควรปล่อยผ่านแต่สองเท้ากลับก้าวเข้าไป

ความอยากรู้อยากเห็นบางครั้งก็ส่งผลดีแต่ดูเหมือนว่ารอบนี้จะส่งผลร้าย "ตาย..แล้ว" มีศพนอนจมกองเลือดอยู่ตรงหน้าของเขา จูโน่จะไม่รู้สึกกลัวเลยถ้าคนที่นอนอยู่บนพื้นไม่ใช่ลูกค้าคนล่าสุดของเขา ต้องรีบหนีแล้วศพยังใหม่อยู่ฆาตกรต้องอยู่แถวนี้แน่ๆ ..จากนั้นค่อยแจ้งตำรวจ สองเท้าก้าวถอยหลังพยามควบคุมร่างกายให้ไปตามความคิด "เฮือก! "

มือปริศนาเอื้อมมาโอบเอวจูโน่จากด้านหลัง กลิ่นนี้มัน "อเล็กซ์.." ริมฝีปากเรียกชื่อผู้มาใหม่เบาหวิว "เธอมาทำอะไรแถวนี้" อเล็กซ์ถามขึ้นมันจะดูปกติมากถ้าไม่มีศพนอนอยู่ตรงหน้า "ผมกำลังจะกลับบ้าน" จูโน่เลือกที่จะซุกเข้าไปในอกอเล็กซ์แทนที่จะมองศพตรงหน้า ซึ่งทำให้เขาสูดกลิ่นอัลฟ่าอ่อนๆ เข้าเต็มปอด"ปกติเธอขับรถนี่? "

"พักนี้ผมเหนื่อยง่ายเลยอยากเดินออกกำลังกาย" จูโน่ตอบแบบลืมหายใจ สัญชาตญาณของเขาบอกว่าถ้าโกหกเขาจะเจอสิ่งที่เลวร้ายกว่าศพตรงหน้า "จะว่าไปก็คงถึงเวลาแล้ว" ประโยคที่จูโน่ไม่เข้าใจหลุดออกมาจากปากคนด้านบน "อ่า ขอโทษด้วยเธอคงกลัวสินะ? " อเล็กซ์อุ้มจูโน่ที่ตัวแข็งทื่อลอยพื้น

"เราจะไปไหนกันหรอครับ" จูโน่มองดูเส้นทางที่ไม่คุ้นชิน เขาจะไม่ถามว่าทำไมอเล็กซ์ถึงอยู่ที่นี่ ทำไมถึงใจเย็นได้ขนาดนี้ เพราะว่าลางสังหรณ์มันบอกหมดแล้ว "เธออยากไปที่ไหนล่ะ? "

"ผมอยากกลับบ้าน" ใช่ เขาควรกลับไปนอนและลืมเรื่องในวันนี้

ความคิดเห็น