email-icon Twitter-icon Instagram-icon

***Just try to do somethings that I love much***

Chapter 1: เรื่องดีหรือร้าย🍀

ชื่อตอน : Chapter 1: เรื่องดีหรือร้าย🍀

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.3k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.ค. 2563 16:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 1: เรื่องดีหรือร้าย🍀
แบบอักษร

 

#Credit Pic by Pinterest

Chapter 1: เรื่องดีหรือร้าย🍀

ณ สถานบันเทิงแห่งหนึ่งในกรุงเทพ

"อ้าวว ชนแก้วเว้ย"

"ไม่เมาไปเลิก"

"กริ๊ง 🍻🍻"

เสียงชนแก้วเหล้าของผมและพ้องเพื่อนทั้ง 4 คนดังขึ้น พวกผมสนิทกันมาตั้งแต่เรียนมัธยมแล้วครับ วันนี้เป็นวันเกิดของเกดหนึ่งในเพื่อนรักของผม

พวกเราเรียนอยู่ปี 2 คณะบริหารธุรกิจ เอกการตลาด มหาลัยเดียวกัน ค่ำคืนวันศุกร์ที่แสนเป็นใจ วันนี้ผมจะเมาให้เต็มที่แล้วเรียก Taxi กลับ เพราะผมยอดชายนายดรีม ถือคติเมาไม่ขับคร้าบบ

"มึงๆ กูได้ข่าวมาว่าจะมีอาจารย์พิเศษมาสอนวิชาการตลาดให้พวกเราเว้ย" วินพูดขึ้นขณะกำลังนั่งดื่มอยู่

 

"ผู้หญิงหรือผู้ชายวะ กูแม่งอยากได้อาจารย์ผู้หญิงขาวๆ สวยๆ มากระตุ้นอารมณ์ให้กูอยากเรียนบ้าง" เซฟเสนอความคิดเห็นขึ้นมาบ้าง

 

"แต่กูอยากได้อาจารย์ผู้ชายหล่อๆ มาดแมน แฮนซัม มั่งอะมึงเข้าใจไหม" แยมที่นั่งเงียบไปนานพูดขึ้นบ้าง

 

"พอๆ เลยพวกมึงจะเป็นใครก็ช่าง กูเห็นพวกมึงก็นั่งหลับกันตอนเรียนตลอด" เกดเจ้าของวันเกิดพูดขึ้นอย่างรำคาญเพื่อน

 

"พวกมึงกูมึนๆ แล้ววะ ขอตัวไปห้องน้ำแป๊ป"

ดรีมพูดขึ้นก่อนจะเดินตัวโงนเงนไปยังห้องน้ำแล้วเดินชนเข้ากับใครคนนึง

"ปึก!!💥"

คนที่ผมเดินชนน่าจะสูงว่าผมพอสมควร เพราะตอนชนกันหน้าของผม ไปปะทะกับหน้าอกกว้างของเขา

ผมรู้สึกได้ถึงหน้าอกที่แน่นกระชับ แล้วก็ความอบอุ่นแปลกๆ จนทำให้ผมเผลอซบ แล้วเอามือขึ้นมาลูบหน้าอกแน่นๆ ไปมา จนคนที่ผมกำลังเอาหน้าซบอกเขาอยู่นั้นถามขึ้นมาว่า

"ชอบเหรอครับ...ผมเห็นคุณซบอกผมอยู่นานแล้ว"

ตอนผู้ชายคนนั้นก้มมาถาม ผมรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขาที่รดลงมาตรงซอกคอของผม มันทำให้ผม ที่เป็นผู้ชายด้วยกันรู้สึกจั๊กกะจี้ที่หัวใจแปลกๆ อาจเพราะตอนนี้ผมซบอยู่กับอกของเขา ก็เป็นไปได้ ผมรีบผละออกจากอกเขาด้วยความ อับอายที่ตัวเองทั้งซบ ทั้งลูบ ทั้งคลำหน้าอกของเขาอย่าเผลอไผล

 

"ขอโทษครับ🙏 พอดีผมเมานิดหน่อย"

ผมรีบพูดขึ้นตาผมก็พร่ามัวไปหมดเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ ทำให้ผมมองหน้าเขาไม่ชัด ลองกระพริบตาถี่ๆ แล้วก็ยังมองไม่ค่อยจะเห็น ก่อนที่ผมจะตัดสินใจลากสังขารตัวเองไปยังห้องน้ำ ถ้าได้ล้างหน้า ล้างตาซักสักนิดก็คงจะดีขึ้น

ผมมองเด็กตัวขาวที่เดินประคองตัวเอง ไปห้องน้ำอย่างเป็นห่วง เขาโตขึ้นเยอะขนาดนี้แล้วหรอ เขาคงจำผมไม่ได้ซินะ ก็ตอนที่เราเจอกันครั้งสุดท้าย เขายังเป็นเด็กเล็กๆ ที่ชอบเข้ามาอ้อนผมให้เล่นเป็นเพื่อนกับเขาอยู่เลย ผมได้แต่เดินตามเขากลับไปยังห้องน้ำและมองดูเขาอยู่ห่างๆ

ผมเดินตามเขาไปเรื่อยๆ โดยที่เขาไม่รู้ตัวเลยทำไมไม่รู้จักระวังอะไรซะบ้างเลย คำถามนี้เกิดขึ้นในใจของผม ดรีมก็คือดรีม เด็กน้อยแสนซนในสายตาผมเสมอ เมื่อผมเห็นดรีมเดินกลับไปถึงโต๊ะตัวเองอย่างปลอดภัยแล้ว ผมก็สบายใจ

ผมจึงพาตัวเองเดินขึ้นมาชั้นสองของร้าน บาร์แห่งนี้ไอ้เชน เพื่อนสนิทของผมเป็นเจ้าของ ผมพึ่งเรียนจบและกลับจากอเมริกาได้ไม่กี่วัน ตอนนี้ว่างอยู่เลยมาช่วยไอ้เชนดูร้าน ดีกว่านอนเหงาอยู่คอนโดคนเดียว

"ไงมึงไปไหนมา"เชนถามเพื่อนรักที่กำลังเดินเข้ามานั่งที่โต๊ะ

"ลงไปเดินดูอะไรแถวนี่แหละ" มีนตอบกลับ

"ไอ้เชน 5 คนนั้นมานานยังวะ" มีนพูดแล้วชี้ไปที่กลุ่มของดรีม

"นานพอสมควรแล้วนะ ทำไมหรอ" เชนเลิกคิ้วถามเพื่อนอย่างอยากรู้ เพราะปกติเพื่อนไม่ค่อยสนใจใคร

"ป่าวไม่มีอะไร" มีนตอบกลับแบบเนียนๆ

"ไอ้เชนมึงว่า ไอ้สองคนนั้นแปลกๆ เปล่าวะมันพูดแล้วมองมายังโต๊ะ ที่กูถามมึงเมื่อกี้"มีนพูดขึ้นเมื่อสังเกตุว่ามีคนมองไปทางโต๊ะของดรีมแปลกๆ

"ไม่มีอะไรหรอกมั่งมึง คนมาเที่ยวกันก็แบบนี้แหละ มึงก็นั่งเล่นไปก่อน กูไปเดินดูความเรียบร้อยแป๊ป" เชนตบบ่าเพื่อนแล้วเดินออกไป

[อีกฟากนึงของบาร์]

"ไอ้คิดมึงเห็นไอ้เด็กตัวขาวนั้นป่าววะ กูอยากได้มันไปนอนด้วยกับกูคืนนี้"

"มึงก็จัดดิไอ้กล้า มึงจะกลัวทำไม เด็กๆ พวกนี้อาจะต้องการทุนการศึกษาก็ได้มึงเปย์ไปเลยเชื่อกู" ไอ้คนที่ชื่อคิดพูดขึ้น

"แต่กูว่า พวกมันดูแต่งตัวดีไม่น่าจะขายวะ"ไอ้กล้าพูดตามลักษณะที่เขาเห็น ดรีมน่าจะเป็นแค่นักศึกษาที่มาเที่ยวกับเพื่อนเฉยๆ

"ดูๆ ไปก่อนมึง หรือไม่ถ้ามึงอยากได้มากแม่งวางยาไปเลยจบ ไม่ขัดขืนแถมจะชอบอีกต่างหาก" ไอ้คิดเสนอความคิดเลวๆให้เพื่อน

"เออๆ กูว่าอย่างหลังน่าจะเด็ดและจบทีเดียว ถ้าไม่ถูกจับได้ซะก่อนนะมึง"

"เงินมึงนะมีไว้ทำอะไร ก็ฟาดหัวมันไปดิวะ มึงเรียกใช้ใครประจำมึงก็เรียกมันมาดิ"

"เออๆ เดี๋ยวกูไปจัดการก่อนมึงรอแป๊ป"กล้าเดินออกไปหาพนักงานที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี แล้วกระซิบกระซาบกันพักใหญ่ ก่อนกล้าจะยื่นเงินจำนวนนึงไปให้พนักงานคนนั้น แล้วก็เดินกลับมาที่โต๊ะ ที่มีคิดนั่งรอฟังความคืบหน้าอยู่

"ว่าไงมึง" คิดถามเพื่อนอย่างอยากรู้

"รอมันเช็คบิลก่อนแล้วค่อยจัด พอมันเดินออกไปนอกร้านค่อยหิ้วมันขึ้นรถ ง่ายดี" คิดบอกเพื่อนพร้อมยิ้มกริ่ม

**********************************

"ไอ้ดรีมมึงไหวป่าววะ วันนี้กูรู้สึกกว่ามึงเมากว่าทุกวันนะ"เซฟถามเพื่อนรักเพราะเค้าเห็นดรีมหน้าแดงคอแดงไปหมดแล้วตอนนี้

"งั้นกลับกันเลยไหมมึง นี่ก็ดึกแล้วนะ" เกดเจ้าของวันเกิดพูดขึ้น

"เออๆ...ดีเหมือนกันกูก็เริ่มมึนๆ แล้ว" วินพูดบอกเพื่อนอย่างเห็นด้วย

"งั้นเรียกพนักงานเช็คบิลเลยดีกว่ามึง" แยมพูดขึ้นก่อนจะเรียกพนักงานมาเก็บเงิน

รอแป๊ปนึงพนักงานก็เดินเข้ามา พร้อมถือค๊อกเทลมาให้ 5 แก้ว พวกเขามองหน้าพนักงานงงๆ ว่าถือมาเสิร์ฟทำไมเพราะพวกเขา ไม่ได้สั่งจะจ่ายเงินกลับบ้านกันแล้ว ก่อนที่พนักงานคนนึงจะเฉลยให้พวกเขาฟัง

"เครื่องดื่มนี้เป็นอภินันทนาการจากทางร้านครับ พอดีวันนี้มีกิจกรรมพิเศษแจกค๊อกเทลฟรีให้กับคนที่นั่งโต๊ะหมายเลข 9 อะครับ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขออนุญาติเสิร์ฟเครื่องดื่มให้นะครับ"พนักงานพูดพร้อมวางเครื่องดื่มให้ทุกคน จนแน่ใจว่าคนอื่นเริ่มจิบ เครื่องดื่มตรงหน้าเรียบร้อยแล้ว จึงวางแก้วสุดท้ายตรงหน้าดรีม ดรีมยกมาจิบเล็กน้อยเพราะเขารู้สึกเมามากแล้ว

ก่อนที่ทุกคนจะลุกขึ้นจากโต๊ะแล้วเดินออกจากร้านไปเรียก Taxi กลับบ้านกัน จะมีแต่ดรีมที่บ้านไม่ได้อยู่ทางเดียวกับคนอื่น เขาจึงต้องยืนรอ Taxi เป็นคนสุดท้ายของกลุ่ม

ระหว่างยืนรอ Taxi อยู่ ดรีมอยู่สึกว่าตัวเองร้อน แปลกๆ อยากแก้ผ้าออกแล้วกระโดดลงสระน้ำซะเหลือเกิน รออยู่สักพักก็มีรถคันนึงขับเข้ามาจอด แล้วมีคนฉุดมือเขาให้ขึ้นรถมาด้วยกันโดยที่เขาไม่ทันได้ตั้งตัว พอเริ่มรู้สึกตัวดรีมก็เริ่มแหกปากโวยวายทันที

"ใครวะปล่อยกู...กูจะกลับบ้าน...โอ้ย!...ทำไมกูร้อนจังวะ....กูบอกให้มึงจอดรถไงกูจะกลับบ้านจอดรถดิวะ"ดรีมโวยวายมาตลอดทาง แต่คนขับที่นั่งข้างๆเขาก็ยังไม่หยุดรถและไม่มีเสียงโต้ตอบใดๆ ออกมา

TBC...

**************************************

ความคิดเห็น