ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 2-2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 พ.ค. 2563 10:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2-2
แบบอักษร

และแล้ววันที่ดารินหวาดหวั่นก็มาถึง เพราะเธอต้องทำตัวไม่ต่างอะไรจากโจร เรียวขาขาวบอบบางก้าวไปข้างหน้าแต่ละก้าวอย่างไม่ค่อยมั่นคงเท่าไรนัก ดวงตากลมโตมองสอดส่องซ้ายทีขวาทีด้วยความกระวนกระวายเพราะเกรงว่าจะจ๊ะเอ๋เจ้านายหนุ่มหล่อเข้าจนแผนการวันนี้ล่มไม่เป็นท่า ถึงแม้ว่าจะได้รับการยืนยันจากสายของแม่เลี้ยงเพียงพลอยว่าพฤกษ์ออกจากรีสอร์ตไปตั้งแต่เช้ามืดแล้ว แต่เด็กสาวก็อดที่จะกังวลไม่ได้

มือบางไขลูกบิดประตูหน้าสตูดิโอด้วยความสั่นสะท้าน ค่อยๆ ชะเง้อคอเข้าไปกวาดสายตาด้อมๆ มองๆ ด้วยความหวั่นเกรง แต่เมื่อไม่พบสิ่งมีชีวิตใดๆ ร่างอวบอิ่มจึงตัดสินใจย่องเข้าไปข้างใน เด็กสาวมองสำรวจความเรียบร้อยของสตูดิโอหลังเล็กตามหน้าที่ที่ได้รับมองหมายของตน เมื่อเห็นกองจานชามที่วางทิ้งไว้ก็กำลังจะเดินเข้าไปเก็บล้างให้เรียบร้อย แต่พอระลึกขึ้นได้ว่าตนเองมีงานที่สำคัญกว่าที่จะต้องทำให้สำเร็จตามคำบัญชาของแม่เลี้ยงเพียงพลอย เด็กสาวจึงรีบวางมือลงแล้วเดินมุ่งหน้าไปยังห้องทำงานของเจ้านายหนุ่มแทน 

ดารินพบว่าประตูห้องทำงานยังปิดอยู่เหมือนเดิม และเมื่อเอื้อมมือไปหมุนลูกบิดก็ติดล็อกอย่างที่เธอคิดไว้ไม่มีผิด ใบหน้าวานมุ่ยลงเล็กน้อยเมื่อคิดว่าต้องไปตามช่างมางัดประตูเข้าไปจริงๆ ถึงแม้เธอจะอยากรู้เช่นกันว่าภายในห้องมีความลับอะไรซ่อนเร้นไว้ แต่อีกใจก็เห็นใจพฤกษ์ เพราะถ้าเป็นเธอก็คงไม่ชอบใจเท่าไรที่ถูกลุกล้ำความเป็นส่วนตัวโดยไม่ได้รับอนุญาต

เธอลองเขย่าประตูด้วยตัวเองเผื่อว่ากลอนหรือล็อกลูกบิดจะหลุดออกง่ายๆ แต่ก็ไม่ได้ผลอะไรนอกจากเหนื่อยเปล่า

“มีอะไรให้ช่วยไหม”

            “รินกำลังจะออกไปตามพอดีเลยค่ะ” ร่างอวบอิ่มหมุนตัวกลับมาเพื่อสนทนากับผู้มาใหม่ที่ยืนอยู่ด้านหลัง ซึ่งเธอคิดว่าเป็นคนงานที่ตามเข้ามา แต่ภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าก็ทำให้ริมฝีปากแดงอิ่มต้องอ้าปากค้าง ดวงตากลมโตเบิกกว้างแทบพลัดหลุดจากเบ้า หัวใจดวงน้อยชะงักค้างจนร่วงไปอยู่ตาตุ่ม

            “กำลังอยากได้ไอ้นี่อยู่หรือเปล่า” นิ้วมือเรียวยาวควงกุญแจเล่นอย่างอารมณ์ดี ทว่าดวงตาคมกริบมองด้วยความขุ่นขวาง เด็กสาวแปลกหน้าผู้มีเรือนร่างและลีลาแสนเย้ายวนปั่นป่วนหัวใจเป็นสายที่มารดาเขาส่งมาจริงๆ

            “เอ่อ... คะ... คือ.... สวัสดีค่ะนาย” ดารินยกมือสวัสดีเจ้านายหนุ่มอย่างเก้ๆ กังๆ พร้อมกับเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำอย่างรุนแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก

            ดารินไม่แน่ใจว่าตกใจที่อยู่ๆ พฤกษ์ก็โผล่มาโดยไม่คาดฝันหรือว่าตื่นตาตื่นใจกับเรือนร่างแกร่งที่พราวไปด้วยหยดน้ำที่ถูกห่อหุ้มท่อนล่างด้วยผ้าขนหนูสีขาวซึ่งเกาะสะโพกสอบไว้อย่างหมิ่นเหม่ในระยะประชิดกันแน่

            “เอ่อ... คือ... ครั้งก่อนที่หนูเข้ามาทำความสะอาดเห็นว่าประตูห้องมันล็อกไว้ วันนี้เห็นว่าคุณพฤกษ์ไม่อยู่ ก็เลยคิดว่าจะเข้ามาทำความสะอาดให้ค่ะ” ดารินหลุบตามองพื้นด้วยความหวาดเกรง พยายามหาคำแก้ตัวและทำตัวให้ลีบเล็กที่สุดเพื่อไม่ให้พฤกษ์โมโหมากไปกว่านี้

            “เอ่อ... แล้วก็ แม่เลี้ยงมอบหมายงานให้หนูมาดูแลคุณพฤกษ์ที่สตูดิโอทุกวันด้วยค่ะ”

            เธอคงจะไม่โดนไล่ออกใช่ไหม เด็กสาวคิดอย่างกระวนกระวาย

            “ไม่ได้จะเข้าไปสอดรู้สอดเห็นอะไรข้างในนั้นหรอกใช่ไหม” พฤกษ์ถามตรงประเด็นอย่างไม่ไว้หน้า

            ใบหน้าหวานถึงกับต้องเงยหน้าขึ้นมามองใบหน้าหล่อเหลาอย่างตกตะลึงเพราะไม่คิดมาก่อนว่าชายหนุ่มจะรู้ว่ามารดาของเขากำลังจะทำอะไร

“คุณแม่บอกฉันแล้ว” พฤกษ์พยักหน้ารับรู้

“ข้างในห้องทำงานสะอาดดี แต่ห้องนอนของฉันมันไม่เรียบร้อย วันก่อนๆ คงใช้งานหนักไปนิด”

            หัวใจดวงน้อยเด็กสาวถึงกับกระตุกทันทีเมื่อได้ยินประโยคที่หลุดออกมาจากปากของเจ้านายหนุ่ม

“ไม่รู้ว่าไปทำอีท่าไหน โซฟาในห้องนอนถึงได้เลอะเทอะไปหมด” เสียงห้าวจงใจเน้นคำว่า ‘วันก่อนๆ’ เป็นพิเศษด้วยน้ำเสียงยั่วเย้า ถึงจะไม่พอใจที่โดนบุกรุกความเป็นส่วนตัว แต่เมื่อคิดถึงฉากช่วยตัวเองแสนร้อนแรงของแม่สาวใช้หน้าใส รวมถึงเรือนร่างเต็มตึงอวบอัดไปทุกสัดส่วน ผิวพรรณนวลเนียนและใบหน้าแสนหวานของคนตรงหน้าที่ได้เห็นใกล้ๆ อารมณ์กรุ่นโกรธที่กำลังปะทุเมื่อครู่ก็คล้ายจะลดดีกรีความร้อนแรงลง

หรือว่าเขาจะรู้ว่าเธอทำอะไรกับโซฟาในห้องนอนเขา คิ้วเรียวขมวดมุ่นด้วยความอับอาย             

อยู่ดีๆ ภาพวาบหวิวในท่านั่งฉีกขากว้างบนโซฟาหน้าตาประหลาดโดยมีดุ้นเทียมอันเขื่องที่ให้รสชาติซาบซ่านจนส่งเธอขึ้นสวรรค์ก็แว้บเข้ามาในสมองของเด็กสาวส่งผลให้สมองมึนเบลอจนคิดหาข้อแก้ตัวไม่ถูก

“ว่ายังไง... เธอรู้ไหมว่าทำไมโซฟาถึงได้เปื้อนแบบนั้น” ร่างสูงค่อยๆ ก้าวเข้ามาประชิด ต้อนให้ร่างอวบอิ่มค่อยๆ ถอยหลังจนมุม

            “เอ่อ... หนูคงลืม หนูขอโทษค่ะคุณพฤกษ์ที่หนูทำงานไม่เรียบร้อย” ดวงตากลมโตเหลือบซ้ายแลขวาหาข้อแก้ตัวอย่างตะกุกตะกักเพราะไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะโดนต้อนด้วยคำถามแบบนี้

“หนูจะไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบนั้นขึ้นอีกค่ะ” ดารินพยายามกลั้นใจให้คำสัญญาด้วยน้ำเสียงหนักแน่นแต่ก็ยังสั่นสะท้าน

            “อย่าไล่หนูออกเลยนะคะ หนูขอร้อง” ประโยคสุดท้ายเด็กสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ้อนวอนพร้อมกับช้อนสายตาขึ้นมองละห้อยเพื่อให้เขาเมตตาปราณีคนงานตัวเล็กๆ แบบเธอ 

            พฤกษ์ยักคิ้วขึ้นข้างหนึ่งด้วยความแปลกใจในกิริยาของเด็กสาว ลูกล่อลูกชนแพรวพราวดีจริงๆ แม่คุณ

“ถึงงานจะไม่เรียบร้อย แต่ฉันก็ชอบนะ... เร้าใจดี”

มะ เมื่อกี้เขาพูดว่าชอบแล้วก็เร้าใจใช่ไหม ใบหน้าขาวๆ ของเด็กสาวร้อนวูบและแดงก่ำจนแทบระเบิด

“คะ คุณพฤกษ์พูดว่าอะไรนะคะ” ถึงจะได้ยินชัดเต็มสองหู แต่เด็กสาวกลับแสร้งทำเป็นว่าได้ยินไม่ถนัด

“เปล่า”

“ถ้าอย่างนั้น เดี๋ยวหนูขอตัวเข้าไปทำความสะอาดห้องนอนให้ก่อนนะคะ”

            “ไม่ต้อง กลับไปได้แล้ว”

            “แต่ว่า...”

            “ฉันบอกว่าไม่ต้อง” ชายหนุ่มย้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

            “ค่ะคุณพฤกษ์” ดารินรับคำสั่งด้วยน้ำเสียงละห้อย หัวใจดวงน้อยวูบไหวแปลกๆ แต่ก็อดโล่งใจไม่ได้ที่ไม่โดนไล่ออกอย่างที่นึกกลัว

            พฤกษ์มองตามเรือนร่างอวบอิ่มที่กำลังเดินจากไปด้วยความเสียดายเล็กน้อย ทั้งๆ ที่ไม่ยากเลยสักนิดที่เขาจะต้อนเธอเข้าไปในห้องนอนแล้วจับกด ลองลิ้มชิมรสความสาวสดทุกอณูด้วยความตะกรุมตะกราม แต่เขายังไม่แน่ใจว่าเธอเป็นกับดักของมารดาหรือเปล่า ซึ่งเรื่องนี้เขาจะต้องหาคำตอบด้วยตัวเอง

เขาได้แต่หวังว่าตัวเองจะอดใจไหว... รอจนมั่นใจ...  ว่าเธอเต็มใจที่จะเป็นไฟซึ่งพร้อมที่จะมอดไหม้เชื้อเพลิงอย่างเขาให้แหลกเป็นจุณ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว