ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 2-1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.7k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 พ.ค. 2563 10:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2-1
แบบอักษร

บัวคำยืนชะเง้อคอรอดารินด้วยความกระวนกระวายเพราะเด็กสาวหายไปนานผิดปกติ ร่ำๆ จะออกไปตามที่สตูดิโอของพฤกษ์หลายรอบแล้ว แต่ก็มีงานเข้ามาตลอดจนทำให้ปลีกตัวไหนไม่ได้

“ทำไมช้าจัง งานเรียบร้อยดีไหมริน” รุ่นพี่สาวถามด้วยความเป็นห่วงทันทีพร้อมกับกวาดสายตามองหาความผิดปกติที่ใบหน้าอ่อนใสและทั่วเรือนร่างอวบอิ่ม

“เรียบร้อยดีจ้ะ ขอโทษด้วยนะจ้ะที่รินทำงานช้า เอ่อ พอดีรินทำความสะอาดพัดลมเพดานด้วยก็เลยเสียเวลา” ดารินปดคำโตเพราะไม่อยากโดนตำหนิ

โชคดีที่บัวคำไม่ได้ติดใจอะไรเพราะคิดว่าเด็กสาวถูกจ้างมาให้ทำหน้าที่พิเศษ จริงๆ แล้วจะไม่ช่วยงานในรีสอร์ตก็ได้ แต่เจ้าตัวยืนยันที่จะทำเองเพราะไม่อยากกินแรงเพื่อนร่วมงานคนอื่น

“แต่ว่า... เอ่อ.. คือ... พี่บัวจ้ะ” เด็กสาวเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าแท้จริงแล้วตัวเองยังทำงานไม่เรียบร้อย

“มีอะไรริน”

“พอดีว่าห้องทำงานของคุณพฤกษ์ล็อกประตูไว้ แล้วรินก็ไม่มีกุญแจ ก็เลยยังไม่ได้เข้าไปทำความสะอาดข้างในจ้ะ”

“ไม่เป็นไรหรอก บางทีคุณพฤกษ์แกก็ล็อกห้องไว้เพราะกลัวว่าจะไปทำงานของแกเสียหายน่ะเดี๋ยวถ้าห้องรกมากๆ จนแกทนไม่ไหว แกก็จะเปิดประตูเอง แล้วเราค่อยเข้าไปทำวันหลังก็ได้”

“ไม่เป็นไรแน่นะจ้ะ” เมื่อเห็นสาวรุ่นพี่พยักหน้าให้เด็กสาวก็ไม่กล้าเซ้าซี้อะไรต่ออีก

ดารินแอบเสียใจเล็กน้อยเพราะอีกเกือบนับสัปดาห์ทีเดียวกว่าจะได้กลับเข้าไปในสตูดิโออีกครั้ง แต่ก็ยังนับว่าโชคดีอยู่บ้างที่เธอยังได้ไปใกล้ชิดเจ้านายหนุ่มหล่อทุกวัน แม้จะได้มองเพียงภายนอกก็ตาม

เด็กสาวปัดเรื่องพฤกษ์ออกจากสมองแล้วรีบไปช่วยงานบัวคำต่อ

“แม่เลี้ยงให้มาตามไปพบบนเรือน” คนงานสาวเรือนร่างอวบอัดเดินมาตามสาวใช้คนใหม่ด้วยใบหน้าบูดบึ้ง ดวงตายาวเรียวตวัดมองผู้มาอยู่ใหม่ด้วยแววตาไม่เป็นมิตร

นังนี่มันดีกว่าเธอตรงไหนแม่เลี้ยงถึงต้องจ้างมันมาใกล้ชิดเจ้านายหนุ่มที่เธอหมายตาไว้ตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาทำงานที่นี่

ก็แค่เด็กกว่า ขาวกว่า นมโตกว่า จนเธออดหมั่นไส้ไม่ได้ แต่ยังดีที่หน้าตาของนังเด็กนี่แค่พอไปวัดไปวาได้ อีกทั้งยังไร้ซึ่งเสน่ห์ความเป็นหญิงร้อนแรง เธอถึงพอโล่งใจไปได้เปราะหนึ่งว่าเจ้านายหนุ่มจะไม่หลงเสน่ห์มัน

เชอะ! หน้าอ่อนๆ ใสๆ แบบนั้นจะทำอะไรเป็น ปิ่นแก้วแอบดูถูกดารินในใจ

ถ้าแม่เลี้ยงอยากเปลี่ยนให้คุณพฤกษ์กลับมาชอบผู้หญิง เอ่ยปากเพียงแค่คำเดียว นังปิ่นแก้วคนนี้ก็พร้อมที่จะสู้ตายถวายหัวเสมอ เธอจะปรนเปรอรสสวาทให้คุณพฤกษ์ลุ่มหลงจนโงหัวไม่ขึ้นเลยทีเดียว

“เดี๋ยวหนูมาช่วยงานต่อนะจ๊ะพี่บัว”

บัวคำพยักหน้ารับ ได้แต่มองตามเรือนร่างอวบอัดของรุ่นน้องสาวด้วยความเป็นห่วงไม่ได้

สาวใช้คนใหม่ถูกพาตัวมายังห้องทำงานส่วนตัวในบริเวณรีสอร์ตของแม่เลี้ยงเพียงพลอย

“มาแล้วค่ะแม่เลี้ยง” ปิ่นแก้วเคาะประตูร้องบอกผู้เป็นนายก่อนที่จะเข้าไปพบในห้อง

“งานเรียบร้อยดีไหม”

สตรีสูงวัยในชุดเครื่องแต่งกายล้านนางดงามเอ่ยถามอย่างตรงประเด็นทันทีเพราะรู้ดีว่าวันนี้สาวใช้คนใหม่จะต้องเข้าไปทำความสะอาดที่สตูดิโอของลูกชาย แม่เลี้ยงเพียงพลอยถึงต้องเรียกมาซักถามความผิดปกติด้วยตัวเอง

เด็กสาวแอบสะดุ้งเล็กน้อยเพราะมีชนักปักหลัง ทั้งเรื่องที่ทำห้องไม่เรียบร้อยและแอบคิดเกินเลยกับลูกชายท่านจนเก็บไปเพ้อฝันสำเร็จความใคร่ด้วยตัวเองในห้องนอนของชายหนุ่ม

“ในสตูดิโอก็เรียบร้อยดีค่ะแม่เลี้ยง”

“ไม่มีอะไรผิดปกติเลยหรือ” ดวงตาคมกริบของแม่เลี้ยงเพียงพลอยจ้องสาวใช้คนใหม่อย่างจับผิด

ดารินชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำถามนั้น ไม่แน่ใจว่าควรรายงานเรื่องที่พฤกษ์ล็อกประตูห้องทำงานไว้ดีหรือไม่

“ไม่มีอะไรผิดปกติค่ะ เว้นแต่ว่า... ห้องทำงานของคุณพฤกษ์ล็อกไว้ หนูก็เลยเข้าไปทำความสะอาดข้างในไม่ได้”

แม่เลี้ยงเพียงพลอยขมวดคิ้วโก่งทันทีเมื่อได้ฟังคำรายงานของคนใช้สาวใช้คนใหม่ นางได้ยินเรื่องเช่นนี้มาหลายครั้งแล้ว ตั้งแต่สมัยที่บัวคำยังเป็นคนทำหน้าที่ดูแลสตูดิโอของลูกชาย แต่พอเธอจะให้คนงานงัดประตูเข้าไปดูให้เห็นกับตาว่าพฤกษ์มีความลับอะไรซ่อนเร้นไว้กันแน่ กลอนประตูก็จะคลายล็อกก่อนเสมอ อีกทั้งยังไม่พบความผิดปกติใดๆ ในห้องทำงานเลยสักอย่าง

“อาทิตย์ที่ผ่านมายังไม่มีใครเข้าออกสตูดิโอใช่ไหม”

“ไม่มีค่ะ”

“แน่ใจเหรอ”

“เอ่อ...” ดารินถึงกับอึ้งไปเพราะเธอก็ไม่แน่ใจเช่นกันเพราะไม่ได้จับตามองสตูดิโอกลางป่าตลอดทั้งวัน

“ฉันจ้างเธอมาเพื่อสอดแนบพฤติกรรมของตาพฤกษ์ ไม่ได้จ้างมาทำงานที่รีสอร์ต คนงานที่นี่มีเยอะมากแล้ว ไม่ต้องไปแย่งงานคนอื่นทำ” ในรีสอร์ตมีคนงานหนุ่มสาวมากพอแล้ว ไหนจะข้าเก่าเต่าเลี้ยงที่นางเลี้ยงไว้อีกเต็มคุ้มซึ่งรับใช้มานานตั้งแต่ก่อนนางแต่งงานเข้ามาอยู่ที่นี่เสียอีก

ดารินสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อโดนตำหนิ

“ต่อไปหนูจะจับตาดูคุณพฤกษ์ให้ดีค่ะ”

“ดี” แม่เลี้ยงเพียงพลอยพยักหน้ารับด้วยความพอใจเมื่อเห็นว่าสาวใช้คนใหม่หัวไวใช้ได้

“แต่จะดีกว่านี้ถ้าเธอแอบเข้าไปในห้องตาพฤกษ์ ไปดูกับตาด้วยตัวเองว่าข้างในมีอะไรกันแน่”

“แม่เลี้ยง” เด็กสาวถึงกับร้องเสียงหลงเบาๆ ด้วยความตกใจ

“วันนี้คงไม่ทันการแล้ว แต่ฉันแอบได้ยินตาพฤกษ์คุยโทรศัพท์ว่าจะอีกสามวันต้องเอางานไปส่งในเมืองอีกรอบ เธอแอบเข้าไปตอนนั้นก็แล้วกัน”

“ถ้าประตูติดล็อกอีกล่ะคะ”

“รีบมาตามช่าง ให้เขางัดประตูเข้าไป”

“ทำไมไม่พาช่างไปด้วยพร้อมกันเลยล่ะคะ” ปิ่นแก้วที่แอบฟังอยู่เงียบๆ พูดแทรกขึ้นมาเพราะแสนจะคาใจในข้อนี้เช่นกัน

แต่เมื่อเห็นสายตาคมดุของเจ้านายที่ตวัดมองมาด้วยความไม่พอใจ คนใช้สาวจึงต้องรีบหุบปากฉับ

“แล้วคุณพฤกษ์จะไม่โกรธเหรอคะแม่เลี้ยง”

เพียงพลอยได้ยินคำถามของสาวใช้คนใหม่แล้วก็ต้องนวดขมับด้วยความอ่อนใจ นางมีบุตรชายเพียงคนเดียว ไม่ยอมสืบทอดกิจการของครอบครัว มัวแต่ไปทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับงานวาดภาพกระจอกๆ แลกกับเงินจำนวนหลักพันหลักหมื่น อีกทั้งยังไม่คิดจะมีคู่ครอง ไม่คิดที่จะมีทายาทสืบทอดวงศ์ตระกูลโดยหันหน้าไปอนุรักษ์ไม้ป่าพันธุ์เดียวกันกับเพื่อนสนิท เป็นแบบนี้จะไม่ให้คนเป็นแม่แบบเธออกแตกตายวันละหลายล้านตลบได้อย่างไร

“ตัดไฟเสียแต่ต้นลม แลกกับการที่จะโดนลูกชายโกรธจนไม่มองหน้า ฉันยอม!”

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว