ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 11 ขอน้องไปอยู่กับผมนะครับ!

ชื่อตอน : ตอนที่ 11 ขอน้องไปอยู่กับผมนะครับ!

คำค้น : ไออุ่นของตะวัน ไออุ่น ตะวัน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.8k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 24 พ.ค. 2563 16:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 11 ขอน้องไปอยู่กับผมนะครับ!
แบบอักษร

ตอนที่ 11 

ผมเป็นคนชอบวิ่งหนีปัญหา ถ้ามีคนพูดหรือมาทำให้ไม่พอใจผมก็จะชักสีหน้าใส่แล้วเดินหนี ที่พี่อัฐบอกว่าผมขี้งอน น่ารำคาญ ก็เป็นเรื่องจริง ผมพยายามเข้าข้างตัวเองว่าที่ทำไปเพราะต้องการพิสูจน์ว่าคนๆ นั้นยังรักผมอยู่หรือเปล่า แต่มันก็คงเป็นแค่การทำนิสัยที่แย่และน่ารำคาญเท่านั้นเอง อย่างเวลาที่ผมกับพี่อัฐทะเลาะกัน เขาก็มักจะท้าทายให้ผมเลิก พูดจาประชดและไม่อธิบายเหตุผล ผมจะงอนเก็บเสื้อผ้าหนีมาอยู่ที่บ้าน ถ้ายังรักผมก็ต้องง้อและไม่เกิน 2 วัน พี่อัฐก็จะมาง้อ แล้วผมก็ใจอ่อนกลับไปทุกที แต่ครั้งนี้เขาไปจริงๆ พี่อัฐเป็นแฟนคนแรกของผมที่คบกันลึกซึ้งจริงจัง ตอนนั้นผมกับพี่อัฐอาจจะยังเด็กเกินไป ชอบทำนิสัยเด็ก ใจร้อน เอาแต่ใจ ประชดกัน และท้าทาย สุดท้ายก็พังไม่เป็นท่า แต่สำหรับสิ่งที่บอสกำลังทำอยู่นี้ ไม่มีการท้าทาย ไม่ใช้อารมณ์ ทำให้ผมใจเย็นขึ้น และอยากฟังเหตุผลว่าทำไมเขาถึงต้องทำไปแบบนั้น

“อย่าเพิ่งโกรธได้มั้ย” บอสจับมือผมไว้แน่น สายตานิ่งที่จ้องมาที่ผม เป็นสายตาที่ไม่ได้แข็งกร้าว แต่ทำให้ผมรู้สึกเกรงใจและไม่กล้าขัดคำสั่ง

“ขอโทษครับ” ผมพูดขอโทษ แล้วยอมนั่งลงข้างๆ บอส

“ที่ทำไปทั้งหมด ก็เพราะว่าพี่แคร์ความรู้สึกของเรานะ” บอสจ้องหน้าผมแล้วพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

“แคร์ความรู้สึกผมอย่างนั้นเหรอครับ” ผมชี้มาที่ตัวเอง

“อื้ม ถ้าอยากรู้ว่าเพราะอะไร วันจันทร์นี้ไปพบลูกค้าด้วยกันมั้ย” บอสพยักหน้า แล้วก็ชวนผมไปพบลูกค้าของบอสด้วยกัน

“ครับ” ผมตอบรับในทันที เพราะผมก็อยากรู้เหมือนกันว่าที่บอกว่าแคร์ความรู้สึกของผมคืออะไร

หลังจากคุยกันรู้เรื่องแล้ว ผมก็พิงหลังกับโซฟาอ่านการ์ตูนผ่านเว็บแล้วหลับไป ตื่นขึ้นมาอีกทีผมก็นอนราบไปกับโซฟาพร้อมกับผ้าห่มผืนบางห่มมาถึงหน้าอก ข้างๆ เป็นบอสที่นั่งกับพื้นหันหลังพิงโซฟาทำงานบนแมคบุ๊คที่กำลังเปิดโปรแกรม 3D max (โปรแกรมเกี่ยวกับการออกแบบภาพสามมิติ) ที่ผมคุ้นเคยเป็นอย่างดี หน้าจอเป็นการออกแบบบ้าน ความรู้สึกแรกคือรู้สึกเกรงใจ ที่เจ้านายกำลังทำงานแต่ลูกน้องกลับนอนหลับสบาย ผมมองดูบอสกำลังออกแบบบ้านหลังนั้นอยู่นาน ยังไม่ชัดว่าจะออกมารูปร่างแบบไหน ต้องรอเร็นเดอร์ (เป็นการประมวลผมภาพทั้งหมดใช้กับโปรแกรม 3D) ก่อนถึงจะออกมาเป็นรูปร่าง ให้เห็นว่าจะสวยแค่ไหน บอสมีเสน่ห์มากเวลาที่กำลังมีสมาธิกับงาน สายตาที่จดจ้องไปที่หน้าจอตลอดเวลา มือที่สัมผัสไปที่แป้นพิมพ์และเมาส์พลิ้วไหวตลอดเวลา ผมมองเพลินแต่บอสก็ยังไม่รู้ตัว

“อะ แอ้ม มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ” ผมถามเมื่อเห็นว่าบอสกำลังตั้งใจทำงาน

“ตื่นแล้วเหรอ” บอสหันหลังมาถามผม แล้วยิ้มให้

“ตื่นสักพักแล้วครับ” ผมยังนอนอยู่ท่าเดิม จะลงจากโซฟาก็ไม่ได้ บอสนั่งทำงานขวางอยู่

“หิวยัง” บอสถามอีก

“หิวแล้วครับ บอสหิวยังครับ” ผมตอบและถามกลับ

“อยากกินอะไร ใกล้จะเสร็จแล้ว” บอสหันมาถามอีก

“อยากกินชาบูแถวร้านแม่ครับ” ผมตอบกลับไป

“เอาสิจะได้ไปหาแม่ด้วย” บอสตอบรับกลับมา

“รอแปบหนึ่งนะ ใกล้จะเสร็จแล้ว จะได้เร็นเดอร์ทิ้งไว้” บอสบอกแล้วหันกลับไปทำงานต่อ

หลังจากบอสทำงานเสร็จแล้ว ก็เตรียมตัวออกจากคอนโดเพื่อไปกินชาบูแถวร้านแม่ผม บอสมองมาที่ผมหลายครั้ง จนผมต้องถาม

“มีอะไรหรือเปล่าครับ” ผมหันไปถาม ในขณะที่บอสกำลังขับรถ

“ตัดผมดีมั้ย” บอสถามผม

“หมายถึงยังไงครับ” ผมถามอีก

“เห็นว่าไปแถวร้านแม่เรา พี่ก็เลยอยากตัดผม แต่….” บอสยังพูดไม่จบ พอบอกว่าจะตัดผม ผมก็รีบสนับสนุนทันที

“ดีสิครับ ให้แม่ออกแบบให้ แม่เป็นแฮร์สไตลิสต์ด้วยนะครับ” ผมหันไปยิ้มให้แล้วรีบบอกเพื่อสร้างความมั่นใจให้กับบอส

“อื้ม งั้นก็จะลองดู” บอสหันไปมองถนน แล้วตั้งใจขับรถต่อ

หลังจากหาที่จอดรถได้แล้ว ผมก็พาบอสเดินไปร้านชาบูเจ้าประจำ ผมกับบอสสั่งมาหลายอย่าง แต่ก็กินจนหมด รสชาติยังอร่อยและบริการดีเหมือนเดิม ผมตบท้ายด้วยไอศกรีมเป็นของหวาน บอสไม่ยอมกิน ผมอยากรู้ว่าบอสจะทนกับของอร่อยแบบนี้ได้จริงเหรอ ผมแกล้งตักไอศกรีมไปจ่อที่ปากของบอส  ผมแค่จะลองใจและแอบพนันในใจว่าบอสไม่กินหรอก ยังไงบอสก็ไม่กินเด็ดขาดเพราะถ้าเป็นผมของที่ไม่ชอบต่อให้มาจ่อปากผมก็จะเบือนหน้าหนี ไม่ยอมให้เข้ามาในปากเด็ดขาด ตอนที่ไปกินโอมากาเสะบอสยังยกของหวานทั้งหมดให้ผมเลย ในขณะที่ผมกำลังคิด บอสก็ก้มลงมางับไอศกรีมที่ผมป้อน ไหนบอกไม่กินของหวานไง แบบนี้หมายความว่าไง…..

“ขนมหวานไม่กิน แต่กินไอศกรีมเหรอครับ” ผมถามตอนที่บอสกำลังกินไอครีมคำที่ผมป้อนไปหยกๆ

“ปกติก็ไม่”  

บอสส่งยิ้มกลับมาให้ด้วยแววตาที่ต้องการจะสื่อความหมาย ผมไม่ใช่เด็กที่ไม่อิโหน่อิเหน่ แฟนก็เคยมี คนที่เข้ามาจีบก็เยอะ ทำไมจะไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร เมื่อเช้าบอสทำอะไรกับผม ทำไมผมจะไม่รู้ว่าบอสทำไปทำไม ตอนนี้ก็เช่นกัน นี่คงเป็นวิธีจีบในแบบของบอสสินะ กลับเป็นผมซะเองที่เป็นฝ่ายอายจนต้องก้มหน้า

หลังจากออกจากร้านชาบู ผมก็พาบอสเดินมาที่ร้านของแม่ ลูกน้องของแม่มีทั้งหมด 4 คน ผมสนิทกับทุกคนไม่ว่าจะเป็นพี่เจน พี่นุ่น พี่โบ ที่ทำงานกับแม่มาตั้งแต่ผมยังเด็ก แต่ก่อนแม่เปิดร้านแถวบ้าน จนมาซื้อร้านใหม่แถวสยามพี่ๆ ก็ยังตามมาด้วย ส่วนคนสุดท้ายคือมิว เป็นรุ่นน้องผม 2 ปี ผู้ชายหน้าตาน่ารัก แก้มใส ยิ้มหวาน แม่รักเหมือนเป็นลูกชายอีกคน ยิ่งแม่ผมออกแบบทรงผมทำสีให้ก็ยิ่งทำให้มิวน่ารักสดใสอย่างกับไอดอลเกาหลีเลยทีเดียว อาชีพเสริมของมิวคือถ่ายแบบแฟชั่น แล้วแต่ใครจะจ้าง ถ้าได้ตังค์น้องไปหมด

มิวเข้ามาเมื่อ 2 ปีที่แล้วเพราะไม่มีเงินจ่ายค่าเทอม แม่ก็เลยรับให้มาทำพาร์ทไทม์และพักที่ร้านแทนที่จะไปอยู่หอพักให้เปลืองเงินค่าเช่า มิวทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยช่างผมและรับแขก จัดคิวแขก เสร็จจากงาน เมื่อลูกค้ากลับหมด น้องก็จะทำความสะอาดร้านให้แม่ทุกวัน เวลาที่ผมมาที่ร้านมิวจะเข้ามากอดทุกครั้งบางครั้งก็หอมแก้ม น้องรักผมเหมือนเป็นพี่ชาย รวมถึงน้องๆ ของผม มิวก็จะปฏิบัติกับอิงอิงและไป่ไป๋เช่นเดียวกัน อิงอิงหวงมิวมาก คอยกันท่าทุกคนที่เข้ามาจีบ บอกว่ารอโตก่อน อิงอิงจะขอมิวเป็นแฟน จนตอนนี้มิวก็ยังไม่มีแฟน คงไม่ใช่เพราะรออิงอิงโต แต่เพราะน้องไม่ได้สนใจใครเป็นพิเศษ ผมรู้เพราะเราคุยกันเรื่องนี้ประจำ

“พี่ไออุ่น คิดถึงจังเลยครับ” ทันทีที่ผมเดินเข้าไปในร้าน ยังไม่ได้วางของ มิวก็วิ่งเข้ามากอดแล้วหอมแก้มไปฟอดใหญ่ แขนของผมถูกดึงออกมาทันที คนที่ดึงไม่ใช่ใครที่ไหน บอสนั่นเอง ผมถูกดึงออกมาในขณะที่โดนหอมแก้มจากมิว

“คนนี้เหรอครับเจ้านายพี่” มิวกระซิบถามผมเบาๆ ผมพยักหน้าตอบ

“นี่เจ้านายพี่เอง ชื่อคุณตะวัน/พี่ครับนี่น้องมิวครับ” ผมแนะนำทั้งคู่ให้รู้จักกัน น้องก็ยกมือไหว้ ส่วนบอสแค่พยักหน้ารับ ผมทันเห็นสายตาเคืองของบอสที่มองไปที่น้อง

“แม่ว่างหรือเปล่ามิว” ผมถามน้อง

“ติดลูกค้าอยู่ครับ ใกล้จะเสร็จแล้ว เดี๋ยวผมไปบอกให้ว่าพี่มา” มิวเดินไปโซนทำผม

ผมพาบอสเข้าไปนั่งในร้านด้านใน ห้องทำงานของแม่มีโซฟาและโต๊ะทำงาน ผมพาบอสไปนั่งที่โซฟารับแขก แล้วไปเอาน้ำเย็นมาเสิร์ฟ บอสมีท่าทีบึ้งตึงใส่ ไม่ยอมมองหน้าผม ไม่นานแม่ก็เข้ามาหา

“อ้าววว ไออุ่นพาแขก VIP ของแม่มาแล้วเหรอ” แม่ยิ้มพร้อมกับทักทายอย่างเป็นกันเอง ส่วนบอสก็ยิ้มกลับไปพร้อมกับยกมือไหว้แม่ ท่าทีดูผ่อนคลายกว่าตอนที่อยู่กับผมตามลำพัง “วันนี้อยากทำอะไรคะ”

บอสมองมาที่ผมเหมือนหาตัวช่วย ผมก็เลยตอบแม่ไปว่า “วันนี้อยากให้แม่ดีไซน์ทรงผมให้พี่ตะวันใหม่หน่อยครับ”

“ได้เลย เรื่องนี้ไว้ใจแม่” แม่ผมมองหน้าบอสอย่างพินิจ ก่อนจะแอพพลิเคชั่นแฮร์ดีไซน์ในโทรศัพท์มือถือ ให้บอสดู แล้วถามว่าถ้าเป็นทรงนี้บอสจะว่ายังไง

CR : https://sites.google.com/site/thrngphmthe2017/thrng-phm-chay-s-tir-yurop-1 

 

“คุณตะวันชอบทรงนี้มั้ยคะ แม่ว่าเหมาะกับบุคลิกคุณตะวันนะคะ ดูแข็งแกร่งแบบคนหนุ่มไฟแรง” แม่ผมอธิบายให้บอสฟัง

“ครับ เอาทรงนี้ครับ” บอสตอบตกลง แม่ผมก็ยิ้มแล้วพยักหน้าตอบรับกลับไป

“แล้วนี่กินข้าวกันมารึยัง” แม่ผมถาม

“เรียบร้อยแล้วครับ แม่ล่ะครับ ผมไปซื้อให้มั้ย” ผมตอบแล้วก็ถามกลับไป เพราะบางวันแม่จะยุ่งจนไม่มีเวลากินข้าว

“เรียบร้อยแล้วเหมือนกัน แล้วเมื่อคืนไม่ได้กลับบ้าน ไปรบกวนพี่เค้ารึเปล่า” แม่ถาม ผมมองไปที่บอส เพื่อถามว่าผมรบกวนหรือเปล่า

“ไม่รบกวนครับ ช่วงนี้งานยุ่งมากครับ น้องอาจจะไม่ได้กลับบ้านบ่อยๆ นะครับ ผมว่าจะขอคุณแม่ให้น้องไปพักกับผมอยู่พอดี คอนโดผมอยู่ใกล้ออฟฟิศนิดเดียว การเดินทางก็สะดวกมากครับ ตอนเช้าเย็นก็ไปทำงานแล้วกลับพร้อมผมครับ” บอสอธิบายยืดยาวกว่าปกติ ผมนี่อ้าปากค้าง ตอนที่บอสมาขออนุญาตให้ผมไปพักที่คอนโดด้วย ผมไม่เคยคุยกับบอสเรื่องที่จะย้ายไปอยู่คอนโดมาก่อน อยู่ดีๆ บอสก็มาขอแม่ผมเฉยเลย

“แม่ไม่ขัดข้องหรอกค่ะ ไออุ่นก็โตพอที่จะรับผิดชอบชีวิตตัวเองได้แล้ว ตัดสินใจเองได้แล้วว่าควรทำยังไง แม่ฝากน้องด้วยนะคะคุณตะวัน เวลาที่ไออุ่นขับรถกลับบ้านดึกๆ แม่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้ เหมือนกัน” แม่บอกกับบอส ทำให้บอสยิ้มและดูสีหน้าดีขึ้น ผิดไปจากเมื่อครู่อย่างกับคนละคน

“ไปค่ะ เดี๋ยวแม่ตัดผมให้หล่อๆ เลย” แม่ชวนบอสออกไปด้านนอก บอสจึงลุกแล้วเดินตามแม่ออกไป บอสยกยิ้มมุมปากแล้วหันมองผม ก่อนจะเดินตามแม่ไป เห็นเงียบๆ แอบร้ายเหมือนกันนะ ผมได้แต่กัดปากตัวเองอยู่ในห้องคนเดียว

ผมตามออกมานั่งรอข้างนอก ระหว่างตัดผม บอสจ้องมองมาที่ผมผ่านกระจกตลอดเวลา จนผมต้องเปลี่ยนไปนั่งเก้าอี้ที่อยู่ถัดไป 2 ตัว แม่ต้องคอยเอามือประคองหัวบอสให้หันหน้าตรงอยู่บ่อยครั้ง ผมเห็นแล้วก็อดยิ้มขำไม่ได้ แม่ตัดผมทรงใหม่ให้บอสเป็นทรงอันเดอร์คัทตามรูปที่ให้บอสดูก่อนตัด บอสไม่ได้ย้อมสีเพราะผมของบอสมีสีน้ำตาลโค้กอยู่แล้ว แม่บอกว่าทรงนี้ เข้ากับโครงหน้าของบอส ยิ่งผมสีน้ำตาลโค้ก จะทำให้หน้าสว่างและมีมิติมากขึ้น เมื่อตัดผมเสร็จแล้วบอสดูหล่อขึ้นจนแปลกตาไป ดูสมาร์ท และเท่ห์ขึ้นเยอะเลย ปกติบอสก็หล่อมากแต่โดนทรงผมเซอร์ๆ บดบังไป พี่ๆ 3 สาวเข้ามาทักทายผมตามปกติ แล้วเข้ามากระซิบถามว่าพาใครมา พอบอสเดินเข้ามาหา ผมก็เลยแนะนำให้รู้จักกัน

“พี่เจน พี่นุ่น พี่โบครับ นี่เจ้านายผม คุณตะวันครับ” ผมแนะนำบอสให้พี่ๆ รู้จัก ก่อนที่พี่ๆ จะทำท่ากรี๊ดแบบไร้เสียงพร้อมกัน

“หล่อมาก มีแฟนรึยัง” พี่โบว์เข้ามากระซิบถามผม

“ไม่รู้สิครับ ถามเองเลยครับ ถ้าพี่กล้าพอ” ผมบอกเสียงเบา เพราะรู้อยู่แล้วว่าพี่โบว์ไม่กล้าถามเพราะมันเป็นการเสียมารยาท

“จะอยู่กินข้าวเย็นด้วยกันมั้ยคะคุณตะวัน” แม่ถามบอส

“ครับ แต่ผมขอเลี้ยงนะครับ” บอสเสนอตัวเลี้ยงข้าวทุกคน คนที่ดูจะดีใจกว่าใครๆ คือพี่เจน พี่นุ่น และพี่โบว์ ส่วนมิวก็ทำหน้างอ เพราะเข้าใกล้ผมไม่ได้เลย เดินมาเกาะแขนผมทีไร บอสก็ดึงแขนผมออกมาให้อยู่ห่างน้องแล้วตัวเองก็เข้ามาแทรกตรงกลาง พอผมหันไปมองหน้าก็จ้องหน้าผมกลับ จนผมต้องเป็นฝ่ายหลบสายตาไปเอง

แม่พามาร้านชาบูร้านเดิมเมื่อกลางวัน ที่ผมกับบอสกินไปแล้วก็มากินอีก เด็กในร้านหันมามองบอสเป็นสายตาเดียวกัน แล้วหันไปกระซิบถามกัน ผมได้ยินว่า ‘แก!!พี่คนนี้ใช่ดาราหรือเปล่า’ หลังจากพวกเราไปนั่งประจำที่ แน่นอนว่าผมไม่ได้นั่งติดกับน้องมิว พวกพี่ๆ รุมถามบอสกันใหญ่ จนแม่ต้องปรามให้รักษามารยาท ทุกอย่างผ่านไปด้วยดี จนถึงเมนูสุดท้ายคือขนมหวาน ครั้งนี้เป็นเค้ก ผมตักเค้กเข้าปากด้วยความอร่อยตามประสาคนชอบกินของหวาน ทุกคนกินเค้กที่อยู่ตรงหน้าตัวเอง ผมมองไปที่เค้กของบอสยังไม่แตะเหมือนเคย

“ไม่กินเหรอครับ” ผมหันไปมองหน้าแล้วถามบอส

“กิน ป้อนหน่อย” บอสสบตาผมแล้วบอกกลับมา

‘ห๊ะ!!!’ ผมขมวดคิ้ว พร้อมกับอุทานแต่ไม่มีเสียงที่บอสจะกินเค้ก แล้วยังบอกให้ผมป้อนอีก “ไหนบอกไม่กินของหวานไงครับ” ผมถามกลับไปเสียงเบา

“ถามมาก ป้อนเร็วๆ” บอสเร่ง ผมเลยเอาช้อนไปตักเค้กแล้วยื่นมาจ่อที่ปากบอส ส่วนบอสก็อ้าปากมางับเค้กที่ผมยื่นไปจ่อที่ปาก สายตาของบอสจ้องมองไปที่น้องมิว ผมมองไปรอบโต๊ะขณะที่กำลังป้อนเค้กบอส ทุกคนกำลังมองมาที่ผมกับบอส รวมถึงแม่ด้วย

“อะแอ้ม”แม่ทำเสียงกระแอมขึ้น ผมรีบชักมือออกทันที หน้าผมขึ้นสีแน่เลย เพราะผมร้อนไปทั่วทั้งหน้า แม่จึงพูดขึ้น “วันนี้คุณตะวันเป็นเจ้ามือเลี้ยงชาบูทุกคน ขอบคุณนะคะ” แม่บอก ทุกคนจึงยกมือไหว้ขอบคุณบอสที่เลี้ยงชาบู บอสพยักหน้ารับ พร้อมกับยิ้มกลับไป

หลังจากกินเสร็จก็เดินกลับร้าน คราวนี้น้องมิวไม่มาใกล้ผม ก่อนกลับก็ไม่มากอดเหมือนทุกครั้ง ทุกคนก็แยกย้ายกันกลับบ้าน แม่เตรียมขับรถกลับบ้าน บอสอาสาจะไปส่งแต่แม่ปฏิเสธ แม่มองมาที่ผมแล้วดึงเข้าไปกอด หอมแก้มพร้อมกับกระซิบที่หู

‘ถ้าเขารักลูกแม่จริงๆ แม่ก็โอเคนะกับคนนี้ ทุกอย่างขึ้นอยู่กับลูกตัดสินใจเลือกทางเดินของตัวเอง เลิกรอ เลิกเศร้าแล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้แล้ว ฉลาดในการใช้ชีวิตนะครับลูกแม่” แม่พูดจบก็หอมแก้มผม ผมได้แต่อึ้งไปกับคำพูดของแม่

“แม่ไปนะคุณตะวัน ฝากน้องด้วยนะคะ” แม่บอกพร้อมกับส่งยิ้มให้บอส

“ครับคุณแม่ ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ วันหลังผมจะไปหาที่บ้านนะครับ” บอสเรียกแม่ผมว่าคุณแม่ แล้วยกมือไหว้ แถมยังบอกจะไปหาที่บ้านผมอีก ผมหันมามองบอสด้วยสายตาอึ้งๆ งงๆ 

ในขณะที่แม่ขับรถออกไป ผมกับบอสก็ขึ้นรถกลับมาที่คอนโด ระหว่างทางเราทั้งคู่ไม่ได้คุยอะไรกัน จนกระทั่งมาถึงห้อง พอเปิดประตูห้องเข้าไป บอสก็รีบปิดประตูทันที แล้วคว้าตัวผมเข้ามากอด แล้วทาบริมฝีปากลงมา จากนั้นก็สอดลิ้นเข้ามาดูดดึงไล่ต้อนลิ้นของผม จนผมรู้สึกเหมือนขากำลังจะหมดแรง บอสอุ้มผมมาวางลงโซฟาแล้วทาบทับตัวลงมาทั้งที่ยังจูบอยู่อย่างนั้น สักพักก็ถอนริมฝีปากออกมา แล้วจ้องหน้าผมนิ่ง ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า พร้อมกับแววตาที่เร่าร้อนเหมือนจะเผาผมให้ละลายไปให้ได้

“มิวคือใคร!!” 

******************************** 

ความคิดเห็น