ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ::2::

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 53

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 24 พ.ค. 2563 12:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
::2::
แบบอักษร

ลุค talk

ผมพึ่งกลับมาจากบ้านเพราะมีนัดกับพวกเพื่อนเวร

ที่คอนโดมัน ไอ้ซีตัสที่จริงคอนโดนี้พวกผมก็อยู่ด้วยกันหมดแหละ ผม ไอ้เรย์ ไอ้ทิลอยู่ชั้น7 ส่วนไอ้ซีตัสมันอยู่ชั้น8กับพี่และพวกน้องมัน ผมจอดรถเสร็จกำลังจะเดินเข้าไปก็มีผู้หญิงตัวเล็กคนนึงเดินเข้าไปก่อน พนักงานเห็นก็ก้มหัวให้เธอส่งสัยเป็นเจ้าของ เธอกำลังเดินเข้าลิฟท์ ผมเลยรีบตะโกนให้เธอรอ แล้วผมก็วิ่งเข้ามาในลิฟท์พร้อมกับขอบคุณเธอ แต่เธอไม่ได้สนใจสักนิด ผมเลยถามเธอว่าอยู่ชั้นไหน เธอไม่ตอบแต่เธอเลือกกดปุ่มชั้น8และรหัสลิฟท์ก่อน ผมก็อึ้งไปดิ พอลิฟท์เปิดเธอก็เดินไปกดรหัสพร้อมแสกนลายนิ้วมือ ผมก็ได้แต่ยืนทำตาโตก่อน ผมรู้รหัสลิฟท์แต่ผมก็ไม่รู้รหัสห้องมันอยู่ดี แต่เธอดันรู้ พอเธอเปิดประตูเข้าไปก็มีไอ้ตัส เฮีย ไอ้ไนท์ ไอ้ฟรัง รีบวิ่งเข้ามาหาเธอและกอดเธอ ผมก็ยืนดูสักพัก พวกเขาคุยไรกันก็ไม่รู้ แต่คุยนานมาก ผมเลยพูดขึ้นว่า จะยืนอีกนานมั้ย คนตัวเล็กหันมามองผมแวปนึงก่อนจะหันหน้าหนี และเดินออกไปโดยไม่ได้สนใจคนที่นั้งอยู่ด้านในด้วย

"ใครว่ะ" ไอ้ทิวพูดขึ้น

"ใครก็ได้"เป็นไอ้ซีตัสตอบ อยากจะต่อยปากมันจริงๆ

"สาวที่ไหนว่ะ" ผมถามขึ้น

"เพื่อนพวกผม"เป็นไอ้ไนท์ตอบ

"ทำไมมีรหัสประตูละ" เอาสิจะตอบว่ายังไง

"เห้ออออ มึงอยากรู้อะไรนักหนาห่ะ"เป็นเฮียอัสถาม

"หรือมึงสนใจยัยนั้น" ไอ้เรย์ที่นั่งเงียบมานานถามขึ้น

"ก็ป่าวนิ" ผมตอบแล้วหันหน้านี้ไปทางอื่น

ถ้าเอาตามความจริง ผมรู้สึกว่าถ้าอยู่ใกล้เธอมากเกินไป ผมได้ตายแน่ๆ

 

สักพักร่างบางก็เปิดประตูออกมา และเดินตรงมาทางพวกผมอยู่ เธอมอง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

 

"จะกลับมั้ย"เธอหันหน้าไปถามไอ้ซีตัสกับเฮีย

"กลับ!"ทั้งสองตอบพร้อมกันโดยไม่ได้คิดเลย

"ซีวิล"ไอ้เรย์ พูดขึ้นเบาๆ แต่เหมือนทำให้ทุกคนหันไปมองมัน

คนตัวเล็กเลิกคิ้วสูงขึ้นนิดหน่อย

"ไอ้เรย์" เธอพูดขึ้นอย่างสนิทสนม

"รู้จักกัน"เป็นเฮียอัสสถาม

"อืม"เธอตอบ และไม่ได้พูดอะไรอีก

 

"อะไร"ไอ้เรย์ถามขึ้น เพราะพวกน้องยังมองมันอยู่รวมถึงเฮียอัสด้วย

"รู้จักได้ไง"ไอ้ฟรังที่นั่งเงียบตั้งนานถามขึ้น

"ก็~~รู้จักตั้งแต่ปิดเทอมปี2 ตอนกุไปดูงานให้พ่อ"มันตอบแค่นั้น แต่คนตัวเล็กมองหน้ามันนิ่งๆเหมือนบอกให้มันหุปปากด้วยทางสายตา

"เหรอ ยัยน้อง" เป็นไอ้ตัสถาม คนตัวเล็ก

"อยากรู้อะไรอีกก็ไปถามแม่ดิ"คนตัวเล็กตอบ

 

ทั้งห้องเงียบลงอีกครั้ง บรรยากาศเริ่มดูแปลกๆ

"กลับมาทำไมไม่บอก จะได้ไปรับ" แปลกมาก แปลกจริงๆ ทำไมน่ะเหรอ เพราะไอ้เรย์มันไม่เคยเป็นคนเริ่มบทสนทนาก่อนเลยสักครั้ง ถึงพวกผมจะเป็นเพื่อนกันตั้งแต่เด็ก แต่ทุกครั้งมันไม่เคยเป็นคนพูดขึ้นก่อน ในห้องต้องนี้ทุกคนต่างมีสีหน้าตกใจ ไม่ใช่แค่ผมแต่ทุกคนเลยยกเว้นก็แต่คนตัวเล็ก

"ก็แค่ไม่อยากบอก ยังไงก็เจอกันอยู่ดี"คนตัวเล็กตอบแต่ไม่ได้ละสายตาจากโทรศัพท์เลยและก็ไม่ได้หันหน้าไปมองคนถามที่หน้าดูเหมือนจะเริ่มหมองลง

"อ่ะ"คนตัวเล็กยืนโทรศัพท์ไปให้ไอ้คนหน้าหมองก่อนจะเดินออกไป

ทุกคนต้องตกใจอีกครั้งเพราะไอ้เรย์ยิ้มและเริ่มหน้าแดงก่อนจะวิ่งตามคนตัวเล็กออกไป ทุกคนหันหน้ามามองกันโดยไม่ได้นัด

ไอ้ทิวพูดขึ้น

"พวกมึง เห็นเหมือนกุใช่มั้ย"

"เออ"ทุกคนตอบ

"ไอ้ฟรังมึงรู้มั้ย" เป็นไอ้ไนท์ถามเพื่อน แต่จะถามกันทำไม

"รู้ แต่ไม่หมด"ไอ้ฟรังตอบแต่ก็ยังคงมองไปทางเดินที่ทั้งสองพึ่งเดินไปเมื่อไม่นานนี้

"พูดมา"เป็นเฮียอัสบอก

"เห้ออ"เสียงถอดหายใจจากไอ้ฟรัง

"ไอ้ซี มันทำธุรกิจรวมกับเฮียเรย์ รู้แค่นี้" มันตอบแล้วลุคเดินไปทางห้องครัว

"เฮียไม่โทรถามแม่"ไอ้ไนท์พูดขึ้น

"เดี๋ยว!!"ไอ้ทิว ที่ตามเหตุการ์ณไม่ค่อยจะทัน รวมผมด้วย

"อะไรของมึง"ไอ้ตัสถาม

"คือพวกมึงรู้จักยัยนั้นเหรอ ยัยนั้นเป็นใคร"ไอ้ทิวเริ่มพูดขึ้นเสียงติดอารมณ์หงุดหงิดเล็กน้อย

"เออ!"เป็นไอ้สามคนตอบ

"นั้นน้องสาวพวกกุ"ไอ้ตัสตอบ

 

ผมได้ยินแค่คำว่าน้องสาว ในใจก็เริ่มรู้สึกอะไรบางอย่าง ที่ทำให้ผมอมยิ้มนิดหน่อย

"ถ้าคิดที่จะยุ่ง มึงหยุดเลย"เฮียอัสพูดแล้วมองหน้าผม

ผมทำหน้าเป็นไม่รู้ไม่ชี้ก่อน

"กุไปคุยกับแม่ก่อน"ไอ้ตัสพูด

สามคนที่หายไปก่อนหน้านั้นก็ยังไม่กลับมา

 

 

ผมอยากรู้ความสัมพันธ์ระหว่างคนตัวเล็กกับไอ้เรย์และเรื่องที่ทำให้มันเสียอาการได้ขนานนี้

 

 

 

 

 

ฟรัง talk

เห้อออออออ หลังจากผมเดินออกมา ได้แต่นั่งถอนหายใจ ผมรู้สึกน้อยใจนะ ไอ้ซีมันรู้เรื่องผมทุกอย่าง ผมก็รู้เรื่องมันทุกอย่างถ้าไม่เกี่ยวกับธุรกิจมันถ้าเป็นเรื่องธุรกิจมันบอกแค่นิดเดียว นิดเดียวจริงๆ อย่าคิดว่าผมคิดกับมันเกินเพื่อนนะ ผมไม่ได้รู้สึกแบบนั้นกับมัน มันช่วยเหลือผมทุกเรื่อง ไม่ใช่แค่ผมที่มันช่วยแต่ครอบครัวผมด้วย เรื่องปีที่เเล้วมันได้ช่วยผมไว้ครั้งใหญ่ เพราะลูกสาวที่ถือหุ้นบริษัทผมไว้มาตามตื้อผม จนเธอขู่ว่าจะถอนหุ้นออก พ่อกับแม่ผมเลยบอกให้ถอนออกไปเลยแต่อย่ามายุ่งกับผมอีก แต่เธอก็ไม่ถอน จนมีคนเปิดประตูห้องประชุมเข้ามาบอกจะซื้อหุ้นของเธอทั้งหมด ตอนเเรกเธอไม่ยอมขายแต่ไอ้ซีวิลมันเสนอราคาเกือบร้อยล้าน พ่อเธอเลยตกลงขาย โดยมีข้อตกลงว่าอย่ามายุ่งกับผมอีก หลังจากนั้นมาผมก็ไม่ได้เจอเธออีก วันนั้นไอ้ซีวิลพูดกับผมว่า ถ้ามีปัญหาที่แก้ไม่ได้ก็มาบอกกุ มันทำตัวเหมือนเป็นพี่สาวของผม และผมเองก็เห็นมันเป็นเหมือนพี่สาวผมนะ ไม่รู้สิความรู้สึกมันเป็นแบบนั้น แปลกดีมั้ยละ

 

"มานั่งทำไรตรงนี้" พูดถึงก็มาเลย เป็นไอ้ซีวิลแหละครับ

"คิดไรเรื่อยเปื่อย"

"คงไม่ได้น้อยใจกุใช่มั้ย" เหมือนมันอ่านใจผมออก

ผมเงียบ อยากรู้เหมือนกันว่ามันจะทำยังไง

"หึ กุกับไอ้เรย์เป็นเพื่อนกันทางธุรกิจ มันมาตามจีบเลขากุตั้งแต่ปีที่แล้ว แต่ยังจีบไม่ติด ตอนกุเอาโทรศัพท์ให้มันดูก็เป็นแชทกุกับเลขานั้นแหละ"มันตอบผมเสร็จก็ยกมือมาลูบหัวผม

"เด็กน้อย" มันพูดแล้วเดินออกไป

มันเหมือนพี่สาวจริงๆนะ ผมชอบเวลามันลูบหัวที่สุดเลย ผมก็เดินออกไปบ้างดีกว่า (ไว้มาคุยกันอีกรอบหน้านะ)

 

 

 

 

ซีวิล talk

"อย่ามองแบบนั้น"ฉันรีบพูดขึ้นก่อน ก็เฮียอัสน่ะสิมองฉันด้วยสายตาดุๆอ่ะ

"มีไรจะพูดมั้ยมึง"ไอ้ไนท์พูด เป็นจังหวะเดียวที่ไอ้ ฟรังเดินออกมา แล้วนั่งลงข้างฉัน

"เพื่อนทางธุรกิจเฉยๆ"

"ไอ้เรย์ละ"เฮียตัสถามหลังจากเดินออกมาจากห้อง

"ถามหากุทำไม" เรย์ตอบด้วยใบหน้าที่ดูสดใสขึ้น

"ไอ้เวร มีเมียไม่บอกเพื่อนน่ะมึง ยัยน้องก็เหมือนกัน เรื่องแบบนี้ต้องบอกเฮียมั้ยจะได้แกล้งมันซะหน่อย"ประโยคแรกเฮียตัสพูดกับไอ้เรย์ ประโยคหลังเฮียมันบอกฉัน

"ไอ้เรย์มีเมีย" เพื่อนพูดขึ้น

"เออ"

"ซุ่มเหรอมึง ใครเมียมึงว่ะ" เพื่อนเฮียถาม

"เสือก" ไอ้เรย์ตอบแค่นั้น ก่อนจะดูโทรศัพท์อีกครั้ง

"ยัยน้อง จะมาอยู่นี้หรืออยู่บ้าน"เฮียอัสถามฉัน

"อยู่นี้แหละตอนเปิดเทอม" อีกสองวันฉันก็จะได้ไปเรียนละ น่าเบื่อ ฉันเรียนเอาวุฒิเฉยๆ ที่จริงฉันไม่เรียนก็ได้นะ แต่ฉันอยากได้วุฒิไง

"แล้วเฮียไม่ไปทำงานรึไง"ฉันถามเพราะนี้ก็11โมงแล้วเฮียยังไม่ลุคไปไหนเลย

"ขี้เกียจ"เฮียตอบแค่นั้น แต่ฉันสายหน้าอย่างเอือมๆ

"คือพวกมึงไม่แนะนำให้พวกกุรู้จักหน่อยเหรอ" เพื่อนเฮียพูดขึ้น

"เอ้า ยังอยู่อีกเหรอ"ไอ้ไนท์พูดแบบติดตลก

"ไอ้นี้วอนซะแล้ว"

"ยัยน้องนี้เพื่อนเฮียชื่อทิวกับลุค ไม่ต้องเรียกมันว่าพี่ก็ได้"เฮียตัสพูด

"อืม"ฉันตอบแค่นั้น เพราะฉันไม่ได้อยากรู้จัก

"พวกมึง นี้ซีวิลน้องพวกกุ เพื่อนไอ้สองตัวนี้"เฮียพูดกับเพื่อน

"กลับละ" ฉันพูดขึ้น และลุคเดินเข้าห้องไปหยิบกระเป๋ากับปล่อยผม

"กลับไวจัง"ไอ้ไนท์ถาม

"ป้านม ทำขนมไว้"ฉันตอบแค่นั้น พวกเพื่อนฉันรู้ความหมายดีอยู่แล้ว รวมพวกเฮียด้วย

"พวกเฮียจะกลับตอนเย็นนะ"เฮียอัสบอกฉัน ฉันก็พยักหน้ารับแล้วเดินออกจากห้อง

 

 

ประตูลิฟท์เปิดออกฉันก็เข้าไปแต่ประตูลิฟท์กำลังจะปิดก็มีมือหนามากันไว้ก่อน ประตูลิฟท์ก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง เป็นเพื่อนเฮีย ชื่ออะไรสักอย่าง อยู่ๆนายนี้ก็พูดขึ้น

"กุว่ากุชอบมึงแล้วว่ะ" นายนี้พูดคนเดียว

"เอ้า เฉย พูดด้วยอยู่นะเว้ย ยัยเตี้ย" พูดกับฉันเหรอฉันเลยเงยหน้าขึ้นไปมองก็เจอหน้าเขาที่มองอยู่แล้ว ฉันขมวดคิ้วเล็กน้อย

"ฉันบอกว่าฉันชอบเธอ และฉันก็จะจีบเธอ"ฉันชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง

"ใช่ เธอนั้นแหละยัยเตี้ย" ฉันไม่ได้เตี้ย ฉันสูงได้แค่นี้ ฉันสูงแค่หน้าอกเข้าเอง

"เหอะ" ฉันทำเสียงแล้วออกจากลิฟท์ไป เพราะถึงชั้น1แล้ว นายนั้นก็เดินตามฉันออกมาไปที่ลานจอดรถ ฉันขึ้นรถกำลังจะปิดประตูนายนั้นก็มายืนค้ำประตูไว้ก่อนแล้ว และก้มลงมาหาฉัน

"ฉันชื่อลุคจำไว้ด้วย" นายนั้นพูดแค่นั้นแล้วปิดประตูให้ฉัน ก่อนจะเดินไปขึ้นรถตัวเองแล้วขับออกไป

 

ฉันนั่งนิ่งอยู่แบบนั้น และคิดทบทวนกับสิ่งที่เกิดขึ้นฉันกับนายนั้นไม่เคยรู้จักกันมาก่อน แล้วจะมาชอบฉันได้ไง ฉันส่ายหน้าไปมาเพื่อไล่ความคิดออกไปให้หมด ฉันจะสนใจทำไม เดี๋ยวก็เลิกไปเอง

ความคิดเห็น