ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ::1::

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 61

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 พ.ค. 2563 17:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
::1::
แบบอักษร

19:00น.

สนามบินนานาชาติ

 

หญิงสาวร่างบางเดินออกมาจากเกทพร้อมกับกระเป๋าลากสีดำใบใหญ่ เดินไปที่หน้าประตูหมายเลข9 มีรถสีดำสุดหรูพร้อมกับคนเปิดประตูที่นั่งด้านหลังให้กับหญิงสาว

 

คนขับรถเอ๋ยถามหญิงสาว

"คุณหนูครับ กลับบ้านเลยใช่มั้ยครับ"

หญิงสาวร่างบางเอ๋ยตอบ

"อืม มีใครอยู่บ้านมั้ย"หญิงสาวถามทั้งๆที่รู้คำตอบว่าไม่มีคนอยู่บ้านอยู่แล้ว

"เอ่อ ครับ นายน้อยทั้งสองอยู่ที่เพ้นเฮาส์ครับ"คนขับรถเอ๋ยตอบ

หลังจากหญิงสาวได้ฟังคำตอบแล้ว เธอก็หันหน้าออกไปนอกกระจกรถทันที

ผ่านไปเกือบๆครึ่งชั่วโมง รถคันหรูได้เข้ามาในรั่วบ้านซึ่งไม่แน่ใจเรียกว่าบ้านได้รึเปล่า รถขับผ่านเข้ามาในรั่วก็ยังไม่เห็นตัวบ้านเลย ทั้งสองข้างทางเต็มไปด้วยต้นไม้ใบหญ้าและดอกกุหลาบสีขาวบานสะพรั่ง ไม่นานนักรถคันหรูแล่นเข้ามาจอดรถที่ด้านหลังน้ำพุขนานใหญ่ ตามด้วยเหล่าคนรับใช้ยืนเรียงกันต้อนรับหญิงร่างบาง ด้วยการโค้งตัวก่อนจะเงยหน้าขึ้น

มีหญิงชราผู้นึง เดินตรงเข้ามาหาหญิงสาวด้วยความคิดถึงพร้อมกับเอ่ยทักหญิงสาว

"คุณหนูของป้า ยินดีต้อนรับกลับคะ"หญิงชราพูดพร้อมอ้าแขนกอดหญิงสาว

"กลับมาแล้วคะ"หญิงสาวตอบพร้อมกับสวมกอด ทั้งสองกอดกันอยู่นาน จนเหล่าคนรับใช้ที่ยืนอยู่ก่อนหน้าพากันยิ้มไม่หยุดกับการกระทำของทั้งสอง

 

หญิงสาวเอ่ยบอกหญิงชราว่า

"เราเข้าบ้านกันดีกว่านะคะ ป้านม"หญิงสาวพูดพร้อมกับจับมือหญิงชราไว้

หญิงชราพยักหน้ายิ้ม พร้อมกับเดินเข้าบ้าน

"ป้าคะ หนูขอขึ้นไปพักก่อนนะคะ"หญิงสาวพูดขึ้น

"ค่ะ คุณหนู พรุ่งนี้เช้าทานอะไรดีคะ" หญิงชราเอ๋ยถาม

"ข้าวต้มกุ้งละกันค่ะ"หญิงสาวตอบพร้อมกับเดินหันหลังขึ้นบันได้ไปยังห้องนอนของเธอ

 

 

 

Hi ฉันยังไม่แนะนำตัวเลย ฉันชื่อซีวิล แต่คนในครอบครัวเรียกฉันว่ายัยน้อง ฉันพึ่งกลับมาจากประเทศลาสนัน เป็นประเทศแห่งการช็อปปิ้งเลยทีเดียว มีทั้งเสื้อผ้า น้ำหอม รองเท้า กระเป๋า เครื่องสำอาง มีทุกแบรน์ ซึ่งมีแบรน์ฉันอยู่ด้วย อันดับแบรน์ฉันตอนนี้อยู่อันดับที่1เลยก็ว่าได้ ฉันเก่งมั้ยละ ฉันทำแบรน์นี้มาได้2ปี พร้อมกับดูแลงานในบริษัทให้แด๊ดด้วย ฉันทำแบบนี้ตั้งแต่อยู่ม.4 จนตอนนี้ฉันกำลังจะเข้าปี1ที่มหาวิทยาลัยแคสมิงตัน ฉันเรียนคณะบริหาร ส่วนพี่ๆฉันเรียนวิศวะ อ่าเพื่อนของฉันด้วย ฉันกลับมายังไม่บอกใครเลยนอกจากแด๊ดกับแม่ พี่ๆกับเพื่อนๆยังไม่รู้ ฉันยังไม่บอกหรอกค่อยไปเซอร์ไพรส์ที่เพ้นเฮาส์ ฮุฮุ ไว้เจอกันพรุ่งนี้จร้าาา ตอนนี้ขอตัวไปนอนก่อนนะ

 

 

 

7:00น.

หญิงสาวร่างบางงัวเงียอยู่บนที่นอน ก่อนจะลุกขึ้นบิดขี้เกียจเป็นประจำทุกเช้า ร่างบางยันตัวเองลุกขึ้นนั่งก่อนจะเข้าไปอาบน้ำ

ผ่านไปไม่นานนัก ร่างบางออกจากห้องน้ำโดยใส่เสื้อแขนกุดสีดำกับกางเกงยืนขาขาดก่อนจะเดินไปที่โต๊ะเครื่องสำอาง เติมแต่งหน้านิดหน่อยเพราะวันนี้ร่างบางจะไปเซอร์ไพรส์กลุ่มเพื่อนและพี่ชายของตน

ไม่นานนักร่างบางก็เดินลงมาจากบนห้องมายังห้องอาหาร เพื่อทานข้าวเช้า

"คุณหนูคะ วันนี้จะไปไหนรึเปล่าคะ ป้าว่าจะทำขนมให้คุณหนูทาน" หญิงชราเอ่ยถาม หญิงสาวที่กำลังตักข้าวต้มเข้าปากอยู่

"ค่ะ ซีว่าจะไปหาพวกเฮียค่ะ แต่ป้าทำขนมไว้เลยก็ได้ค่ะ" ร่างบางตอบ

หญิงชราพยักหน้าอย่างเข้าใจ

 

 

ซีวิล talk

"พี่นพ! พี่นพ!" อะแฮ่ม พี่นพคือคนดูแลรถของฉันเองนะ

"ครับ คุณหนู"

"กุญแจลูกหนูอยู่ไหนเหรอคะ" ลูกหนูคือชื่อรถของฉันเอง

"นี้ครับ" เขายิ้มแล้วยืนกุญแจมาให้

*ขออธิบายก่อน รถของฉันเป็นรถสปอร์ตเปิดประทุนสีดำด้านแล้วฉันก็มีบิ๊กไบค์สีแดงขาวหนึ่งคัน*

 

ฉันรับกุญแจรถมาก่อนจะขึ้นและสตาร์ทรถออกไปฉันจะไปเพ้นเฮาส์ ถึงจะเรียกว่าเพ้นเฮาส์แต่มันก็คือคอนโดเนี่ยแหละแต่อยู่ชั้นบนสุด ทั้งชั้นเป็นห้องรวม และมีห้องแยกออกมาอีก5ห้อง ซึ่งมีห้องฉัน เฮียตัส เฮียอัส และไอ้ไนท์กับไอ้ฟรัง และยังมีห้องครัว ห้องนั่งเล่นกับสวนหย่อมอีก พูดไปพูดมาก็จะถึงละ คอนโดนี้มีอยู่8ชั้น ชั้นที่8ก็คือของฉันทั้งหมดเพราะฉันเป็นคนออกแบบเอง ฟังไม่ผิดหรอก คอนโดนี้ฉันเป็นเจ้าของแต่คนที่รู้มีแค่ไอ้ฟรัง การจะขึ้นไปชั้น8ได้ต้องมีรหัสกดในลิฟท์ พนักงานที่นี้รู้จักฉันทุกคนและฉันไม่รับพนักงานใหม่ด้วย ฉันมาถึงละขอจอดรถแปปนึง

 

ฉันเดินตรงเข้ามาพนักงานต้อนรับกับยามรีบก้มหัวให้ฉันทันที ฉันก็พยักหน้ารับพร้อมกับเดินเข้าลิฟท์แต่มีเสียงเรียกดังขึ้นก่อน

"รอด้วยครับ!!" เป็นเสียงผู้ชายตะโกนขึ้น ฉันเลยกดลิฟท์รอ

"ขอบคุณ"เขาพูด

"ไปชั้นไหนครับ"เขาถามฉันแต่ว่าฉันไม่สนใจกดลิฟท์ที่ชั้น8พร้อมกับกดรหัสทันที เขามองหน้าฉันอึ้งๆละมั้ง

ติ๊ง

เสียงลิฟท์ดังขึ้นแสดงถึงชั้น8 เขาก็เดินออกมาตามฉันแต่ฉันไม่ได้สนใจ ฉันเดินไปที่หน้าห้องพร้อมกดรหัสเปิดประตูและแสกนนิ้วมือทันที ผู้ชายคนนั้นเข้าก็มองอยู่อย่างนั้น ฉันเปิดประตูเข้าไปก็เจอพวกเพื่อนฉันกับเฮียนั่งอยู่ที่โซฟา พวกเขาหันมาพร้อมกันก่อนวิ่งเข้ามากอดฉัน

"คิดถึง" เสียงไอ้ไนท์พูดขึ้น

"ทำไมมาไม่บอกเฮียเลย"

"กินไรมายัง"

"งานเรียบร้อยดีมั้ย"

ทุกคนถามฉันจนฉันไม่มีโอกาศได้ตอบ

"ทีละคำถามได้มั้ย"ฉันพูดขึ้น

"เอาคำถามเฮียก่อน" เฮียอัสพูดขึ้น

"ถามมา"

"ทำไมมาไม่บอกยัยน้อง"

"เซอร์ไพร์ส" ฉันตอบแค่นั้น

"งานเรียบร้อยดีมั้ย"อันนี้เป็นเฮียตัสถาม

"เรียบร้อยดี"

"กินไรมายัง"ไอ้ฟรังถามขึ้น

"กินมาแล้ว"

"คิดถึง" ไอ้ไนท์พูดแต่คำเดียว

"มากอด" ทำไมฉันต้องกอดนะเหรอ เพราะถ้าฉันไปทำงานแล้วกลับมา ไอ้ไนท์จะพูดคิดถึงตลอดและให้ฉันกอดตลอด ถ้าไม่ให้กอดก็จะพูดแต่คำเดียวนะสิเป็นแบบนี้ตั้งแต่ม.4แล้ว

"จะยืนอยู่ตรงนี้อีกนานมั้ย" เสียงนิ่งดังขึ้นจากด้านหลังฉัน หมอนี่ยังไม่ไปไหนอีกเหรอ

"เออๆ ยัยน้องเข้ามาก่อน" เดี๋ยวนะประโยคนี้ทำเอาฉันเหมือนแขกแหนะ ฉันหันไปมองค้อนใส่ไอ้เฮียซีอัส

"อุ้ย แฮะๆ" เหอะ

"ไม่ใช่แขกป่ะ"ฉันพูดขึ้น และเดินผ่ากลางเข้าไปข้างใน ก่อนจะเดินเข้าห้องตัวเองเพื่อเก็บผม

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น