ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter8 : จีบผมได้แค่คนเดียว (2)

ชื่อตอน : Chapter8 : จีบผมได้แค่คนเดียว (2)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 22 พ.ค. 2563 22:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter8 : จีบผมได้แค่คนเดียว (2)
แบบอักษร

 

นัยน์ตาของมาวินแดงก่ำคงไม่ต้องบอกว่าเจ้าตัวคงผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักแน่นอน ตะวันไม่รีรออะไรทั้งนั้นเธอตรงเข้าไปหาเขาแล้วยืนเคียงข้างมาวินเงียบๆไม่พูดไม่จาอะไร

 

“จะมาทำไม บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าอย่ามายุ่ง!” มาวินตะคอกเธอสุดเสียง แต่ตะวันไม่นึกโกรธเพราะน้ำเสียงเขาสั่นเล็กๆ หญิงสาวทำเพียงแค่ยื่นมือไปกุมมือแกร่งเอาไว้ มาวินตกใจรีบดึงมือกลับ “ผมบอกแล้วไงว่าอย่ามายุ่งกับผม รีบออกไปซะตะวัน อย่าต้องให้ผมพูดซ้ำว่าผมเกลียดคุณมากแค่ไหน!”

 

มาวินตะคอกออกไปเพราะความโกรธ แต่คำว่าเกลียดที่เขาพูดไปโดยไม่ทันคิดกลับทำร้ายจิตใจดวงน้อยเข้าอย่างจัง ตะวันน้ำตาคลอ

 

“ถึงขนาดเกลียดตะวันเลยเหรอคะ” ตะวันถามทั้งน้ำตา

 

“ใช่ ผมเกลียดผู้หญิงน่ารำคาญอย่างคุณที่สุด รู้แล้วก็รีบออกไป”

 

ตะวันพยักหน้ารับแล้วปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมา เห็นทีเธอคงต้องห่างกับมาวินอย่างถาวรแล้วแน่ๆ ต้องเลิกจีบและเลิกเป็นห่วงเขาไปเลยถ้าในเมื่อความเป็นห่วงที่เธอมีให้มันทำให้เขารำคาญ

 

“ถ้าอย่างนั้นตะวันก็ขอโทษด้วยนะคะที่ทำให้คุณวินรำคาญ” ตะวันยิ้มจางๆก่อนจะเดินออกไปเงียบๆ มาวินมองแผ่นเล็กเล็กที่สั่นไหวตามการร้องไห้แล้วก็ไม่ได้รู้สึกดีเลย เขาไม่ได้เกลียดเธอแต่มาวินแค่ไม่อยากแสดงความอ่อนแอต่อหน้าใครก็เท่านั้นเอง

 

ร่างสูงสูดหายใจเข้าปอดลึกๆแล้วเดินกลับเข้าไปทำงานต่อ แต่ขณะที่เดินผ่านห้องน้ำหญิง แม่บ้านที่กำลังเข็นรถอยู่ก็เข้ามาหาเขาอย่างหน้าตาตื่น นัยน์ตาสีน้ำตาลของหญิงสาวในชุดยูนิฟอร์มไล่มองชายหนุ่มราวกับกำลังเก็บรายละเอียด

 

“คุณนี่เอง เมื่อกี๊มีน้องนักศึกษาผู้หญิงมาตามหาคุณค่ะ”

 

“นักศึกษา” มาวินกระตุกคิ้วนิดหน่อยเมื่อได้ยินแม่บ้านพูดว่ามีคนกำลังตามหาเขา หรืออาจเป็นเด็กคนนั้น ตะวัน

 

“ใช่ค่ะ เธอดูเป็นห่วงคุณมากเลยนะคะ วิ่งวุ่นถามคนโน้นคนนี้ทั่วทั้งชั้นเลยค่ะ”

 

เป็นห่วงเขาอย่างนั้นเหรอ

 

หัวใจแกร่งวูบวาบไปชั่วขณะเมื่อได้ยินว่าตะวันเป็นห่วงเขา คำว่าเป็นห่วง มาวินไม่เคยได้สัมผัสมันมานานแสนนานแล้ว ขนาดแม่แท้ๆของเขายังไม่เคยเป็นห่วงด้วยซ้ำ แต่เด็กผู้หญิงคนนี้กลับเป็นห่วงเขา

 

เมื่อนึกถึงใบหน้าจิ้มลิ้มที่แสนจะช่างพูด มาวินก็ร้อนผ่าวไปทั้งหน้าอีกครั้งแต่ความรู้สึกนั้นกลับถูกฝังกลบไปทันทีเมื่อนึกขึ้นได้ว่าล่าสุดที่เจอกันเขาดันโมโหจนเผลอตะคอกและพูดว่าเกลียดเธอไปจนตะวันร้องไห้ คิดแล้วก็อยากต่อยตัวเองเหลือเกินที่พูดไม่คิด มาวินสูดหายใจเข้าปอดก่อนจะถามแม่บ้าน

 

“แล้วตอนนี้เธออยู่ไหนครับ”

 

“ป้าก็ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ เมื่อกี๊เข้าไปทำความสะอาดห้องน้ำมาเลยไม่ได้เจอน้องเขา แต่น้องเขาทำนี่หล่นไว้นะคะ” มือหยาบกร้านของหญิงสาวล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อก่อนจะหยิบกิ๊บติดผมรูปโบว์ส่งให้มาวิน “ป้าว่าคุณรีบไปหาเธอเถอะค่ะ เธอดูเป็นห่วงคุณมากจริงๆ”

 

“ขอบคุณครับป้า”

 

มาวินรับกิ๊บติดผมของตะวันมาเก็บไว้ก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปในห้องประชุมเผื่อตะวันกลับเข้ามา ร่างสูงตรงเข้าไปยังโต๊ะทำงานประจำกลุ่มแต่ก็ไม่เจอตะวัน มีเพียงอินทัชและเพื่อนๆคนอื่น

 

‘น่าจะยังไม่กลับมา’

 

มาวินยกแขนเท้าเอวสอบก่อนจะกวาดสายตามองรอบห้องแต่ก็ไม่เจอแม้แต่เงาของคนที่ตามหา ชายหนุ่มรีบวิ่งออกจากห้องประชุมแล้วเดินหาตะวันทั่วทั้งชั้น แต่ก็ไม่เจอ

 

‘ไปไหนของเธอนะยัยเด็กบ้า’

 

 

=========================================

ความคิดเห็น