ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter8 : จีบผมได้แค่คนเดียว (1)

ชื่อตอน : Chapter8 : จีบผมได้แค่คนเดียว (1)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 22 พ.ค. 2563 19:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter8 : จีบผมได้แค่คนเดียว (1)
แบบอักษร

 

มาวินจะเห็นหรือเปล่าว่าแม่ตัวเองควงคู่มากับผู้ชายอื่น

 

ร่างบางคิดได้แค่นั้นก็รีบลุกจะไปหามาวิน แต่มาคิดดูอีกทีเกิดเข้าไปแล้วหาว่ายุ่งวุ่นวายอีกล่ะ

 

ตะวันเถียงกับตัวเองยกใหญ่ แต่เธอจำได้ว่าครั้งล่าสุดที่โรงพยาบาลตอนมาวินเจอกับมินตรา ขนาดตอนนั้นมินตรามาแค่คนเดียวผู้ชายปากเก่งอย่างเขาถึงกับร้องไห้จนตาบวม แล้วตอนนี้แม่ของเขามากับผู้ชายคนอื่น มาวินคงไม่ทำอะไรโง่ๆใช่ไหม

 

“เฮ้อ แล้วฉันก็ห่วงคุณจนได้สินะคุณมาวิน ทำไมชอบทำให้เป็นห่วงนักนะ”

 

ตะวันรีบลุกออกจากห้องประชุมหันซ้ายหันขวาเพื่อมองหามาวินแต่ก็ไร้วี่แวว เธอพยายามนึกว่าเขาจะหลบไปนั่งเสียใจอยู่ที่ไหนในเวลาแบบนี้

 

“หรือจะเป็นห้องน้ำ”

 

ตะวันรีบวิ่งไปดูที่ห้องน้ำแต่กลับไม่เจอใครเลยในห้องน้ำชาย จังหวะที่เธอกำลังหันกลับร่างบางก็ชนเข้ากับผู้หญิงคนหนึ่ง

 

“อ้าวตะวัน มาเข้าห้องน้ำเหรอ”

 

“ณดา” ตะวันตกใจที่จู่ๆก็เจอเพื่อนอย่างไม่ทันตั้งตัวแต่ตอนนี้เธอเป็นห่วงมาวินจนไม่เป็นอันคิดอะไรแล้ว “แกเห็นคุณวินบ้างหรือเปล่า”

 

“ไม่เลยนะ มีอะไรหรือเปล่า”

 

“ฉันเจอคุณมินตราเดินควงมากับผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้น่ะสิ แล้วคุณวินก็หายไปด้วย ฉันขอไปตามคุณวินก่อนนะแก”

 

“ดะ...เดี๋ยวสิตะวัน!”

 

ตะวันไม่สนใจเสียงเรียกของณดา ร่างบางยังคงวิ่งวุ่นตามหามาวินไปทั่วทั้งชั้นแต่ก็ไม่เจอแม้แต่เงาของมาวิน

 

“หายไปไหนของเขากันนะ”

 

ตะวันยืนหอบเหนื่อยสีหน้าเป็นห่วงมาวินจนเก็บเอาไว้ไม่อยู่ แม่บ้านประจำชั้นเข็นรถเข็นผ่านมาเจอเด็กสาวยืนหน้าซีดเผือด หยาดเหงื่อผุดขึ้นตามกรอบใบหน้าหวานก็รีบเข้าไปดูอาการด้วยความเป็นห่วง

 

“หนูจ๊ะ หนูไม่สบายหรือเปล่า”

 

“ปะ...เปล่าค่ะ” ตะวันตอบแต่ดวงตายังคงกวาดมองหามาวินอยู่ตลอดเวลา “ป้าเห็นผู้ชายตัวสูงๆ ผิวขาวๆใส่เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีเทาผ่านมาทางนี้บ้างไหมคะ”

 

“ไม่ค่ะ” ป้าแม่บ้านตอบไปตามตรง ตะวันถอนหายใจอย่างหมดแรงแต่ก็ไม่ลืมหันไปขอบคุณหญิงวัยกลางคน

 

“ขอบคุณมากนะคะ”

 

หญิงสาวโค้งขอบคุณแม่บ้านแล้วก็รีบวิ่งไปตาม หามาวินต่อ เธอเกือบจะถอดใจอยู่แล้วเชียวถ้าไม่หันไปเห็นร่างสูงในชุดทำงานกำลังยืนพิงขอบบันได นัยน์ตาของมาวินแดงก่ำคงไม่ต้องบอกว่าเจ้าตัวคงผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักแน่นอน

 

 

=====================================================

ความคิดเห็น