ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บันทึกพิเศษกาอิน 15 จบ!!!

ชื่อตอน : บันทึกพิเศษกาอิน 15 จบ!!!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 22 พ.ค. 2563 09:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บันทึกพิเศษกาอิน 15 จบ!!!
แบบอักษร

 

 

 

“กาอิน...”

“ทำไมถึงไม่ห้ามไม่สิทำไมพี่ถึงไม่บอกฉันให้เร็วกว่านี้ถึงจะห้ามไม่ได้แต่อย่างน้อยถ้าฉัน....ถ้าฉันได้อยู่ตรงนี้ด้วย...ถ้าฉันได้บอกลาเขาสักคำมันคงจะดีกว่านี้ไม่ใช่หรือไง” ฉันพูดขึ้นหลังจากที่พี่ฮยองชิกพาฉันไปทำแผลที่เท้าเพราะวิ่งมาตีนเปล่าตอนนั้นเหยียบอะไรมาก็ไม่รู้เลือดไหลไม่หยุดเลย และ ตอนนี้ครอบครัวพี่แพคอูก็มารับศพพี่เขาไปทำพิธีกันแล้วเวลาผ่านมาเกือบสี่ชั่วโมงแล้วที่ฉันยังไม่อยากเชื่อว่าทุกอย่างมันคือเรื่องจริง...ฉันไม่อยากเชื่อเลยจริงๆ

“ขอโทษ....แต่นั้นเป็นความต้องการของแพคอู” คำพูดของพีี่ฮยองชิกทำให้ฉันหันหน้าไปมองอย่างไม่พอใจ

“แล้วพี่เคยถามฉันหรือเปล่า!!! มันคือความต้องการของฉันมั้ยพี่ไม่เคยเข้าใจความรู้สึกของฉันเลยสักนิดพี่ไมาเคยนึกถึงความรู้สึกของฉันเลยจริงๆ!! กี่ครั้งแล้วที่พี่ทำแบบนี้ทำตามใจตัวเองแบบนี้...ฉันไม่คิดเลยว่าพี่จะทำแบบนี้แม้กระทั่งเรื่องของพี่แพคอู!!!!” ฉันต่อว่าพี่ฮยองชิกขึ้นอย่างไม่พอใจฉันโกรธใช่ฉันโกรธที่เขาไม่ยอมบอกฉันโกรธที่เขาชอบเก็บทุกอย่างไว้กับตัวเอง!!!!

“ฉันรู้ว่าเธอโกรธ เธอจะโกรธ จะเกลียดฉัน จะต่อว่าฉันก็ไม่เป็นไรฉันแค่อยากให้รู้ว่าไม่มีวินาทีไหนที่ฉันไม่นึกถึงความรู้สึกของเธอ...ขอโทษด้วยนะที่ทำให้เธอไม่ได้เจอหมอนั่นเป็นครั้งสุดท้าย” พอเขาพูดจบฉันก็ยกมือขึ้นมาทุบอกเขาทันทีอย่างโกรธๆพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุด

ปึกๆ ปึกๆ ปึกๆๆ

“มันยากตรงไหน!! ยากตรงไหน!!! ยากตรงไหนแค่บอกกันสักคำ....มันยากตรงไหน!!!” เขายอมให้ฉันตีเขาอย่างไม่ตอบโต้สักนิดก่อนเจ้าตัวจะโน้มตัวลงมากอดฉันแน่น...

“ขอโทษ...ขอโทษนะ” พี่เพียงคำขอโทษที่กระซิบมาอย่างแผ่วเบาฉันหยุดมือที่จะทุบเขาก่อนจะปล่อยน้ำตาไหลออกมาภายใต้อ้อมกอดของเขาอย่างไม่อายสักนิด...

 

 

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา

 

 

“พี่แพคอู...อยู่ตรงนั้นสบายดีใช่ไหม” ฉันพูดขึ้นในขณะที่กำลังยืนนิ่งมองหลุมศพของพี่เขาความรู้สึกมากมายมันเริ่มปั่นป่วนมาอีกครั้งนี่ก็ผ่านมาหนึ่งอาทิตย์แล้วตั้งแต่พี่เขาจากไปทุกคนที่มาไว้อาลัยต่างก็เศร้าไปตามๆกันเพราะไม่มีใครคาดคิดว่าพี่เขาจะไปไวขนาดนี้อาการป่วยของพี่เขานอกจากครอบครัวของเขา แล้วก็ฉันก็แทบไม่มีใครรู้เพื่อนๆพี่เขามางานต่างก็ตกใจกันมากกับกาาจากไปของเขา...ส่วนฉันนะเหรอแทบจะนอนไม่ได้เพราะทุกครั้งที่หลับตาความทรงจำมากมายที่มีเขาอยู่ผุดขึ้นมามากมาย...ฉันเสียใจที่ตัวเองไม่ได้บอกลาเขาตอนที่เขายังอยู่ฟังได้...

“ถ้าอยู่ตรงนั้นมาความสุขขอให้พี่ยิ้มเยอะๆนะ...ที่ผ่านมาขอบคุณมากนะคะที่คอยดูแลฉัน และ ช่วยเข้ามาสร้างความทรงจำมากมายแต่พี่ก็ใจร้ายมากนะที่ไม่ยอมบอกลาฉันตรงๆ...ฉันนะถ้าได้ยืนอยู่ตรงนั้นกับพี่ในวินาทีสุดท้ายได้บอกลาพี่ในวินาทีสุดท้ายมันคงจะดีกว่านี้...จริงๆนะ” พอพูดมาถึงตรงนี้น้ำตามันก็ไหลออกมาอีกครั้ง ฉันจึงรีบปาดน้ำตาทันที

“ฉันนะจะร้องไห้แค่วันนี้อีกวันสุดท้ายจากนี้ฉันจะไม่ร้องไห้อีกแล้วฉันจะยอมรับการตัดสินใจครั้งนี้ของพี่อะไรที่พี่มีความฉันก็มีความสุข...พี่คือพี่ชายที่ดีที่สุดของฉันขอบคุณนะคะขอบคุณที่พี่เข้ามาอยู่ข้างๆฉันแม้ในช่วงเวลาที่สั้นๆก็ตามแต่มันมีความหมายมากจริงๆ...ฉันรักพี่นะพี่ชายที่แสนดีของฉัน” พูดจบฉันก็วางดอกไฮเดรนเยียลงฟน้าหลุมศพของพี่เขาอย่างช้าๆ และ ในตอนนั้นเองที่จู่ๆก็มีสายลมมาจากไหนไม่รู้พัดผ่านฉันไว้วูบหนึ่งก่อนจะหายไปฉันเงยหน้าขึ้นมองทองฟ้าพร้อมกับยิ้มออกมา

“พี่ได้ยินฉันสินะ...ไว้ฉันจะมาหาใหม่นะ แล้วเจอกันนะคะพี่แพคอู” พูดจบฉันก็หันหลังเดินออกมาพร้อมกับความรู้สึกมากมายแต่เดินลงมาจากเขาได้นิดหน่อยก็เห็นใครบางคนที่ยืนรอฉันอยู่....ตลอดระยะเวลาที่พี่แพคอูจากไปพี่ฮยองชิกก็คอยดูแลงานทุกอย่างของเขาให้เพราะพ่อแม่ของพี่แพคอูแทบจะทำหน้าที่ต้อนรับแขกไม่ได้ก็มีแต่พี่ฮยองชิกที่คอยดูแลให้ทุกอย่าง แถมยังคอยอยู่ข้างๆพวกท่านทั้งสองคนตลอดด้วยราวกับเขาก็เป็นลูกชายอีกคน...แต่นั้นไม่ได้ทำให้ฉันหายโกรธที่เขาไม่ยอมบอกฉันสักนิดฉันเบนหน้าหนีเขาก่อนจะทำเป็นไม่เห็นแล้วทำท่าเดินผ่านไปอย่างไม่สนใจเขายืนนิ่งไม่ยอมพูดอะไรจนฉันเดินผ่านเขาไปไกลเรื่อยๆแตาก็ไม่มีเสียงร้องของเขาเรียกฉันสักนิด....เขาคงไม่มีเหตุผลที่จะมาอธิบายการกระทำของตัวเองได้สินะถึงปล่อยฉันมาแบบนี้....

“พี่นะ...” ฉันจึวตัดสินใจหันหลังกลับไปหวังจะพูดกับเขาแต่พอหันกลับไปก็ไม่เห็นเขายืนอยู่ตรงนั้นเขาเขาเดินมุ่งหน้าไปที่หลุดศพของพี่แพคอูแล้วฉันกำมือแน่นอย่างไม่เข้าใจความรู้สึกปั่นป่วนนี่อีกครั้งที่เกิดขึ้นระหว่างฉันกับพี่ฮยองชิก.....เราสองคนเมินเฉยต่อกันมาเป็นอาทิตย์แล้วถึงตอนแรกจะเป็นฉันที่เมินพี่เขาก็เถอะแต่ตอนนี้ฉันก็จะพูดด้วยแล้วนิแต่เขาก็มาเมินฉันเองนะ!!!!

“คุณหนูครับรถพร้อมแล้วครับ และ อีกหนึ่งชั่วโมงก็ถึงเวลาที่ต้องไปแล้วครับ” เสียงของจินอูดังขึ้นนั่นทำให้ฉันหันหน้ากลับมาพร้อมความรู้สึกแปลกๆในใจ...

“อื้อไปกันเถอะ” พูดจบฉันก็ตัดสินใจเดินไปขึ้นรถต่อแม้ข้างในใจมันจะจุกไปนิดๆหน่อยๆก็เถอะแต่เขาไม่อยากตะอยู่ฟังเองนิ....พอฉันขึ้นมาบนรถไม่นานรถก็ค่อยๆเคลื่อนตัวออกอย่างช้าๆ

“ไปที่สนามบินเลยไหมครับคุณหนู” เสียงของจินอูทำให้ฉันละสายตาจากทิวทัศน์ข้างทางก่อนจะหันไปตอบอย่างเรียบๆ

“อื้อ” คำตอบของฉันทำให้เขาไม่ถามอะไรต่อทำเพียงขับรถมุ่งหน้าออกไปยังสนามบินที่อีกไม่นานฉันก็จะไดเดินทางออกไปจากที่นี่แล้ว...หลังจากที่พี่แพคอูจากฉันแบบนี้ฉันจึงตัดสินใจที่จะไปเรียนต่อที่อเมริกาทันทีเหตุผลที่จะไปนะเหรอ...ก็แค่อยากจะไปเรียนหมอเพื่อศึกษาโรคที่พี่แพคอูเป็น และ อยากจะคิดค้นหาวิธีรักษาโรคบ้าๆนี้ให้หายได้จะได้ไม่มีใครต้องเสียคนที่รักไปให้กับโรคนี้อีกไงละ....

“ไม่ได้บอกลาอีกแล้วสินะ” ฉันพึมพำขึ้นกับตัวเองเบาๆพร้อมกับความคิดมากมายในหัว...ทั้งเรื่องพี่แพคอู และ พี่ฮยองชิกที่ฉันไม่ได้คุยไรกับพี่เขาก็ยอมรับว่าโกรธ...แต่ก็ไม่ถึงกับขนาดที่จะเกลียดเขาสักหน่อยเพราะฉันก็รู้ดีว่าพี่เขาคงเสียใจไม่ต่างจากฉันเหมือนกันหรอกแต่ถึงจะอย่างนั้นฉันก็โกรธที่เขาไม่ยอมบอกฉันไงละ...

“ช่างมันเถอะ...เมื่อถึงเวลาคงได้เจอกันหรอกมั้ง” ฉันไล่ความคิดมากมายออกจากหัวก่อนจะค่อยๆปิดดวงตาที่หนักอึ้งลงอย่างช้าๆก่อนจะจมดิ่งลงในการหลับใหลอย่างเหนื่อยล้า...

‘ทุกอย่างมันจบลงแล้วสินะ...มันจบลงแล้ว...”

 

 

จบ!!!!!!

 

 

จบลงไปแล้วสำหรับบันทึกพิเศษของกาอิน...แต่เดี๋ยวก่อนใจเย็นๆทุกอย่างยังไม่ได้จบแค่นี้หรอกนะฮึๆๆๆนี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ของทั้งคู่เท่านั้นจากนี้เราจะได้ติดตามเรื่องเต็มของทั้งคู่กันในอีกไม่ช้า....แล้วไรทจะมาอัพเดทให้นะจ๊ะทันทีที่ลงเรื่องใหม่

จากนี้ก็ขอบคุณทุกคนที่คอยเป็นกำลังใจให้ตลอดมาขอบคุณจริงๆจ้า และ ก็ขอโทษทีมาๆหายๆตลอดแต่ก็ยังอดทนรอได้ขอบคุญมากจริงๆนะ...

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว