ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บันทึกพิเศษกาอิน 14 Part2

ชื่อตอน : บันทึกพิเศษกาอิน 14 Part2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 21 พ.ค. 2563 22:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บันทึกพิเศษกาอิน 14 Part2
แบบอักษร

 

 

 

ฮยองชิก

 

“นี้คือการตัดสินใจครั้งสุดท้ายเธอจะยอมรับการทำแบบนี้จริงๆใช่ไหม” เสียงนุ่มทุ้มของพ่อกาอินดังขึ้นนั่นทำให้แพคอูที่นอนอยู่บ่นเเตียงพยักหน้าเบาๆผมกำมือแน่นในการตัดสินทำเรื่องบ้าบอนี้ของไอ้เพื่อนบ้าคนนี้ แพคอูหันหน้ามามองหน้าผมก่อนจะยิ้มออกมาน้อยๆ

“แกเข้าใจฉันใช่ไหมฮยองชิก” คำถามของมันทำให้ผมหันหน้าหนีไม่อยากจะมองหน้ามันตอนนี้เลยจริงๆ...

“ฉันไม่เข้าใจไม่เข้าใจจริงๆแต่นี้คือการตัดสินใจของแกเพราะงั้นฉันจะขัด...” คำตอบของผมทำให้หมอนั่นยักไหล่เล็กน้อยราวกับมันเป็นเรื่องเล็กๆทั้งที่เรื่องที่มันตัดสินใจที่จะทำคือเรื่องใหญ่ชัดๆ!!! และ ที่สำคัญไปกว่านั่นคือไม่มีใครที่รับรู้เรื่องนี้ยกเว้น ผมกับพ่อของกาอินคนที่จะทำ การุณยฆาต* ให้หมอนั่น เรื่องนี้ถูกปิดเป็นความลับไม่มีใครรู้ว่าแพคอูขอให้พ่อของกาอินทำการการุณยฆาตให้ หมอนั่นมันให้เหตุผลมาแค่ว่ามันอยากจดจำแค่ช่วงเวลาที่มันมีความสุขที่สุดไว้ตรงนี้เพียงพอแล้ว และ มันก็รู้แล้วว่าตอนนี้ร่างกายมันไม่ไหวแล้วทุกคืนมันต้องทรมานจากความเจ็บปวดมันไม่อยากฝืนไปมากกว่านี้แล้ว....แม้เพื่อนจะพูดแบบนี้แต่ผมก็ยังไม่สามารถจะยอมรับการตัดสินใจครั้งนี้ได้จริงๆ!!!!

“ขอบคุณแกมากนะที่ยอมรับการตัดสินใจของฉัน...” ผมหันหน้าไปมองเพื่อนรักที่เอ่ยคำว่าขอบคุณออกมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มก่อนหมอนั่นจะพูดขึ้นต่อ

“ตลอดเวลาที่อยู่โรงพยาบาลแล้วมีแกกับกาอินอยู่ข้างๆคอยเป็นกำลังใจให้มันทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นมากจริงๆจนตัวฉันคาดหวังว่าตัวเองจะสามารถหายจากโรคนี้ได้แต่นั้นมันก็แค่ความคาดหวังพอนึกถึงความเป็นจริงแล้วมันไม่สามารถทำแบบนั้นได้ฉันจึงตัดสินใจว่าอยากจะเก็บความทรงจำตอนที่มีความสุขกับทั้งสองคนไว้เพราะจากนี้มันคงจะไม่มีเรื่องแบบนั้นอีก และ นี่คงเป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้ว” ผมได้แค่ยืนฟังสิ่งที่หมอนั่นพูดเงียบไม่ตอบอะไรก่อนจะถอนหายใจออกมาเล็กน้อย

“แล้วจะไม่ลากาอินก่อนเหรอ”

“ลาแล้วไง...และ แบบนั้นมันคงดีแล้ว”

“จากนี้แกจะไม่เจ็บปวดแล้วใช่ไหมถ้าทำแบบนี้”

“อื้อ...ฉันจะไม่เจ็บปวด และ เฝ้ามองแกกับกาอินอยู่ข้างบนนั้น” มันพูดพร้อมกันชี้มือขึ้นไปบนท้องฟ้าผมข่มตาลงอย่างยากลำบากที่เพื่อนตัดสินทำแบบนี้แต่ก็คงไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้อีกแล้วผมจึงเดินเข้าไปหาหมอนั่นพร้อมกับเอื้อมมือไปจับมือมัน

“แกจะเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวที่ฉันจะร้องไห้ให้จำไว้” พูดจบน้ำตาผมก็ค่อยๆไหลออกมาในขณะที่พ่อของกาอินก็เริ่มเตรียมเครื่องมือที่จะทำการุณยฆาต

“ดูแลเธอด้วยนะฮยองชิก...ทำให้เธอยิ้มเธอหัวเราะอยู่ข้างๆเธอด้วยนะ” น้ำตาผมยิ่งไหลมากขึ้นหลังจากที่ได้ยินเพื่อนพูดแบบนี้ผมไม่รู้จริงๆว่าผมจะสามารถทำอย่างที่มันบอกกับกาอินได้หรือเปล่าถ้าเธอรู้ว่าผมยอมปล่อยมันไปแบบนี้...

“อย่าร้องไห้สิว่ะไม่ว่ายังไงเราก็ยังเป็นเพื่อนกันอยู่ดีนะฮยองชิก” ไอ้บ้าตรงหน้าผมพูดแบบนี้ออกมาพร้อมกับรอยยิ้มกว้างๆนั่นยิ่งทำให้ความรู้สึกผมปั่นป่วนไปหมด

“แกมันบ้า..แพคอู” ผมพูดขึ้นเบาๆนั่นยิ่งทำให้หมอนั่นยิ้มออกมาแต่ไม่ทันจะได้พูดอะไรต่อพ่อของกาอินก็พูดขึ้น

“เอาละได้เวลาแล้วนะจะไม่ลาพ่อกับแม่เธอก่อนเหรอ” คำถามของเขาทำให้แพคอูหันไปยิ้มให้ก่อนหมอนั่นจะส่ายหน้าแทนคำตอบแล้วหมอนั่นก็ยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งที่ถูกพับไว้มายัดใส่มือผม

“ฝากไว้ให้พ่อกับแม่ฉันนะ...ส่วนกาอินฉันอัดวิดีโอไว้ในโทรศัพท์แล้วหลังจากที่ทันทีที่ฉันจากไปส่งวิดีโอนั่นให้เธอทีนะ” คำสั่งเสียของเพื่อนทำให้ผมไม่รู้จะพูดไงผมเคยคิดว่ายังไงสักวันก็คงเกิดเรื่องนี้แต่พอมันจะไปจริงๆข้างในใจมันรู้สึกวังเวงไปหมดความทรงจำระหว่างเราที่ผ่านมาคือเราร่วมทุกข์ร่วมสุขกับมาตลอดผมกับแพคอูคือเพื่อนสนิทที่สนิทกันจริงๆไม่ใช่เพราะผลประโยชน์ใดๆเลยจริงๆ...แต่วันนี้เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของผมกำลังจะจากโลกนี้ไป และ มันนังสั่งเสียทุกอย่างไว้กับผมนั่นยิ่งทำให้ผมรู้สึกโครตหดหู่แต่มันก็ทำไรไม่ได้...

“ฮยองชิกถ้าไม่มีฉันแล้วไปเยี่ยมพ่อกับแม่ฉันบ่อยๆด้วยนะพวกท่านคงจะเสียใจมากๆกับการตัดสินใจครั้งนี้แต่นี้มันคงดีที่สุดแล้วละ”

“แพคอู...”

“ฉันดีใจนะที่ได้เป็นเพื่อนกับแก...ขอโทษนะที่ต้องทิ้งภาระมากมายให้แกแต่ถ้าไม่มีแกฉันก็ไม่รู้จะพึ่งใครเพราะงั้นช่วยทำทุกอย่างให้ด้วยนะ”

“อื้อ...ฉันจะทำทุกอย่างให้ดีที่สุดเพราะงั้นไม่ต้องเป็นห่วงนะไปอยู่ตรงนั้นให้สบายอย่าเจ็บปวดแบบนี้อีกนะ...”

“อื้อ...ฉันจะสบายดีที่สุด และ ฉันจะต้องไม่เจ็บปวดแบบนี้อีกแล้ว” แพคอูยิ้มกว้างให้ผมด้วยรอยยิ้มที่สดใสก่อนจะหันหน้าไปหาพ่อของกาอิน

“เริ่มได้เลยครับผมพร้อมแล้ว” พอได้ยินคำตอบรับของแพคอูพ่อของกาอินก็เริ่มฉีดยาเพนโทบาร์บิทอล* ลงที่แขนของหมอนั่นอย่างช้าๆ จากนั้นก็ต่อด้วยยาทีมีชื่อว่า เฟนิโทอิน

“ฮยองชิก...ขอบคุณนะ” ทันทีที่หมอนั่นพูดจบยาก็ถูกฉีดเข้าสู่ร่างกายของหมอนั่นจนหมดก่อนที่เจ้าตัวจะคลียิ้มออกมาเล็กน้อยจากนั้นก็ค่อยหลับตาลงอย่างช้าๆผมยืนมองเพื่อนจากไปอย่างเจ็บปวดผมพยายามจะกลั้นน้ำตาไว้แต่มันไม่สามารถทำได้น้ำตาผมไหลออกมาอีกครั้งหลังจากดวงตาของแพคอูปิดลง...ชีพจรเต้นช้าลงเรื่อยๆไม่ถึงห้านาทีสัญญาณชีพก็หายไปสีหน้าหมอนั่นดูผ่อนคลายลงอย่างมากหลังจากที่จากไปอย่างสงบผมกำขอบเตียงไว้แน่นพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมา...

“ฉันดีใจที่ได้เป็นเพื่อนกับคนบ้าๆแบบแกนะ...แพคอูไอ้คนบ้าเพื่อนรักของฉัน....” ผมพึมพำขึ้นเบาๆข้างๆเตียงของไอ้บ้านั่นที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงอย่างที่ไม่มีวันจะตื่นขึ้นมาอีกแล้ว...

“ไว้เจอกันนะแพคอู...เมื่อถึงเวลา”

 

 

กาอิน

 

“ให้ตายเถอะทำไมรถติดจัง” ฉันบ่นพึมพำขึ้นอย่างอารมณ์เสียเพราะไม่รู้วันนี้มันวันบ้าอะไรไม่รู้เจอแต่เรื่องขัดใจตลอดแต่ในขณะที่กำลังบ่นอยู่นั่นเองจู่ๆเสียงข้อความในโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

ติ๋ง!

ฉันหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าออกมาดูก็เห็นเป็นข้อความจากพี่แพคอูที่ส่งวิดีโอมาให้ฉันจึงตัดสินใจเปิดดูเพราะว่าคงต้องอยู่ตรงนี้อีกนานแน่ๆ

‘สวัสดีกาอินตอนที่เธอเปิดดูวิดีโอนี้ของพี่...พี่คิดว่าฮยองชิกคงตัดสินใจส่งให้เธอได้แล้วมันก็ไม่ค่อยมีอะไรสำคัญหรอกพี่แค่คนขี้ขลาดที่ไม่กล้าบอกเธอต่อหน้าแต่ว่าไม่่ว่าพี่จะพูดมันผ่านทางไหนพี่ก็อยากให้เธอรู้ไว้ว่าสำหรับพี่เธอสำคัญเสมอนะ...’ พอฟังมาถึงตรงนี้คิ้วที่งสองข้างของฉันก็ขมวดเข้าหากันอย่างอัตโนมัติลางสังหรณ์บางอย่างบอกฉันว่าสิ่งที่พี่เขากำลังจะพูดต่อไปนี้คือคำพูดสุดท้ายที่เขาจะพูดกับฉัน

‘กาอินขอบคุณนะสำหรับช่วงเวลาที่ผ่านมาขอบคุณจริงๆที่ทำให้พี่มีความสุขมากที่สุดถึงจากนี้พี่จะไม่ได้ยืนอยู่ข้างๆเธออีกแล้วแต่พี่ก็อยากให้เธอรู้ว่าพี่จะคอยเฝ้ามองดูเธออยู่เสมอ มีความสุขให้มากๆนะ ไม่ต้องคิดมากเรื่องพี่นะพี่เต็มใจที่จะทำแบบนี้เองไม่ว่าจะช้าหรือเร็วมันก็ต้องเกิดขึ้นอยู่ดีแต่พี่แค่อยากให้เธอรู้ว่าที่ผ่านมาพี่มีความสุขมากจริงๆ...พี่ขอโทษนะที่พี่ไม่สามารถจะยืนอยู่ข้างๆเธอได้อีก’ น้ำตาของเขาไหลออกมานั่นทำให้ฉันร้องไห้ตามที่ได้ดูเขาร้องไห้ก่อนเขาจะรีบปาดน้ำตาแล้วเงยหน้าขึ้นมาพูดต่อ

‘แต่จากนี้พี่อยากให้เธอรู้ว่าถึงพี่จะไม่สามารถอยู่ข้างๆเธอได้แล้วแต่พี่อยากให้เธอรู้ว่าพี่จะคอยเฝ้าดูเธอเสมอ...ขอโทษนะที่พี่ขี้ขลาดแต่พี่ไม่กล้าที่จะพูดมันต่อหน้าเธอพี่ไม่อยากเห็นเธอร้องไห้อย่าร้องไห้เลยนะพี่ตัดสินใจที่จะทำแบบนี้เอง...ลาก่อนนะกาอินจากนี้มีความสุขให้มากๆนะพี่จะคอยเฝ้ามองเธออยู่ท้องฟ้าข้างบนนั่นนะ...สักวันเมื่อถึงเวลาเราค่อยเจอกันนะ และ สิ่งสุดท้ายที่พี่อยากพูดกับเธอก็คือ...พี่รักเธอนะกาอินลาก่อนนะ’ ทันทีที่วิดีโอนั่นจบลงมือทั้งสองข้างที่จับโทรศัพท์อยู่ก็สั่นเทาไปหมดน้ำตาของฉันไม่รู้มันไหลมาจากไหนแต่มันไหลไม่หยุดเลยสักนิดความเจ็บปวดมันแล่นตรงเข้ามาในหัวใจ....

“นี่มันคืออะไร...มันคืออะไรกันมันเกิดอะไรขึ้น!!!” ฉันพึมพำออกมาราวกับคนไม่มีสติก่อนจะรีบออกจากวิดีโอแล้วรีบกดโทรศัพท์โทรกลับไปหาพี่แพคอูอย่างไม่เข้าใจสถานการณ์...

ตรู๊ดดดดดดด

ฉันรอปลายสายตอบรับอย่างกระวนกระวายสุดๆแต่ก็ไม่มีคนรับสักทีจนสายตัดไปฉันกดโทรย้ำไปอีกครั้ง และ ครั้งนี้ก็มีคนรับทันทีที่ติด

“ฮัลโหลพี่แพคอู!!! นี่มันอะไรกันพี่ส่งวิดีโอบ้าบออะไรมาให้ฉันห้ะ!!!” ฉันโวยวายขึ้นทั้งน้ำตาทันทีที่เขากดรับ

‘กาอิน....ขอโทษนะ’ แต่เสียงที่ตอบกลับมาดันไม่ใช่เจ้าของโทรศัพท์เพราะมันคือเสียงของพี่ฮยองชิก!!!”

“พี่ฮยองชิก!! พี่แพคอูไปไหนพี่อย่ามาล้อฉันเล่นแบบนี้นะ!!!”

‘ไปแล้ว...แพคอูไปแล้วกาอิน’ เสียงตอบกลับมาสั้นๆของพี่ฮยองชิกทำให้ตัวฉันสั่นเทาไปหมดราวกับวิญญาณถูกฉุดออกจากร่าง...

“พี่ล้อเล่นใช่ไหมนี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะพี่ฮยองชิกฉันไม่เล่นด้วยนะ” แต่ฉันก็ยังพูดขึ้นอย่างมีความหวังอีกครั้งว่านี่คงไม่ใช่เรื่องจริงแม้ว่าตอนนี้จะร้องไห้อยู่ก็ตาม

‘ขอโทษนะ...แต่เจ้านั้นจากไปแล้วจริงๆ’ คำยืนยันเงียบๆนิ่งๆของพี่ฮยองชิกทำให้ฉันนิ่งอึ้งไปทันทีโทรศัพท์หลุดมืออย่างไม่มีสติน้ำตาฉันไหลพรากออกมาอย่างมากมาย...ความวังเวงในจิตใจมันทรมานมากมายเกินกว่าจะพูดออกมาได้...

“นี่มันอะไรกัน...มันเรื่องบ้าอะไรกัน” ฉันร้องไห้ฟูมฟายในรถอย่างไม่สนใจว่าจะเกิดอะไรขึ้นรอบข้างเสียงแตรรถดังไม่หยุดแต่นัานก็ไม่ได้ทำให้ฉันสนใจแต่อย่างใดฉันเงยหน้าขึ้นมาปาดน้ำตาก่อนจะพยายามตั้งสติอีกครั้ง

“ไม่ๆ...มันไม่ใช่เรื่องจริงทุกคนต้องรออำฉันที่โรงพยาบาลแน่ๆ” พูดจบฉันก็พยายามตั้งสติอีกครั้งก่อนจะเริ่มขับรถออกไปอย่างร้อนใจแต่เคลื่อนตัวไปไม่ได้เท่าไหร่รถก็ติดอีกครั้งฉันหันซ้ายหันขวาไม่รู้จะทำไงจึงตัดสินใจหักพวงมาลัยเลี้ยวรถไปจอดไว้ก่อนตัวเองจะรีบลงจากรถมาอย่างเร่งรีบจากนั้นก็รีบวิ่งตรงดิ่งไปยังโรงพยาบาลด้วยความร้อนรนในใจ...

แก๊กๆ ปึกๆ

พอวิ่งไปได้สักพักด้วยความที่ใส่ส้นสูงจำให้วิ่งลำบากฉันจึงรีบถอดร้องเท้าทิ้งไปทันทีด้วยความเร็วแล้วก็วิางไปต่ออย่างไม่สนใจเพราะอีกไม่ไกลก็ถึงโรงพยาบาลแล้ว....

15 นาทีต่อมา

 

แอ๊ดดดด ปัง!

ฉันเปิดประตูห้องพักที่แพคอูเข้ามาด้วยความร้อนรนก่อนจะรีบวิ่งมาที่เตียงของเขาที่มีพ่อแม่ และ ญาติๆเขายืนร้องไห้อยู่ฉันมองภาพตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตาสองขาของฉันไร้เรี่ยวแรงทันทีที่เห็นภาพตรงหน้าแต่ก็ไม่ทันได้ทรุดลงพื้นพี่ฮยองชิกก็มารับตัวฉันไว้ก่อน...

“กาอิน...” เสียงแหบพร่าของพี่ฮยองชิกก็ทำให้ฉันรู้เหมือนกันว่าเขาก็ร้องไห้มาหนักเหมือนกันแววตาแดงก่ำของเขาที่มองมาที่ฉันนั่นทำให้ฉันไม่สามารถกลั้นน้ำตาไว้ได้อีกแล้ว...

“ทำไมกันทำไมถึงทำแบบนี้...ทำไมถึงทำแบบนี้...” ฉันได้แต่พูดคำเดิมช้ำไปช้ำมาอย่างไม่สิ้นสุดจนพี่เขาดึงฉันเข้าไปกอดแต่มันก็ไม่สามารถที่จะเรียกสติฉันกลับมาได้เลยสักนิด...

“พี่แพคอู....ฮือๆๆๆ พี่แพคอู!!!!” ฉันตะโกนร้องเรียกชื่อพี่เขาอย่างไร้สติก่อนที่พี่ฮยองชิกจะพยุงร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของฉันไปหาร่างที่นอนสงบนิ่งอยู่บนเตียง....ทันทีที่ได้เห็นหน้พี่แพคอูมันก็ทำให้ฉันเจ็บปวดลึกลงไปในหัวใจ....

“ทำไมกันนะ...ทำไมพี่ถึงทำแบบนี้”

 

 

 

เกร็ดความรู้

(การุณยฆาตคือการทำให้บุคคลตายโดยเจตนาด้วยวิธีการที่ไม่รุนแรงหรือวิธีการที่ทำให้ตายอย่างสะดวกทั้งนี้ เพื่อระงับความเจ็บปวดอย่างสาหัสของบุคคลนั้น หรือในกรณีที่บุคคลนั้นป่วยเป็นโรคอันไร้หนทางเยียวยา อย่างไรก็ดี การุณยฆาตยังเป็นการกระทำที่ผิดกฎหมายและเป็นความผิดอาญาอยู่ในบางประเทศ กับทั้งผู้ไม่เห็นด้วยกับการฆ่าคนชนิดนี้ก็เห็นว่าเป็นการกระทำที่เป็นบาป)

(เพนโทบาร์บิทอลมักถูกใช้เป็นยาระยับประสาท, ยานอนหลับระยะสั้น, ยาก่อนยาสลบ และใช้เพื่อควบคุมอาการชักในสถานการณ์ฉุกเฉิน นอกจากนี้ยังถูกใช้เป็นยาที่ทำการุณยฆาตเพราะเพนโทบาร์บิทอลสามารถทำให้เสียชีวิตหากใช้ในปริมาณมาก จึงมีการใช้ยาเพื่อการุณยฆาตทั้งในมนุษ และ สัตว์ โดยอาจใช้เดี่ยว ๆ หรือใช้ร่วมกับสารอื่น เช่น เฟนิโทอิน)

 

 

ที่ไรท์ไม่สามารถมาอัพให้ไป่บ่อยเหมือนเมื่อก่อนเพราะมันเศร้าแบบนี้ไงบะไรท์ต้องพักร่างกายให้แข็งแรงด้วยเลยมาพิมพ์ให้ไม่ได้โทษทีแต่จะพยายามมาบ่อยๆให้ได้....สำหรับตอนนี้ขอกำลังให้กาอินกับฮยองชิกด้วยน้าาาา

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว