ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

วุ่นรัก -4- ไปด้วยกันนะ

ชื่อตอน : วุ่นรัก -4- ไปด้วยกันนะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ก.ค. 2563 06:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
วุ่นรัก -4- ไปด้วยกันนะ
แบบอักษร

GAM TALK

 

 

ตอนนี้ฝนหยุดตกได้สักพักแล้ว ฉันกำลังนั่งทำการบ้านวิชาอื่นอยู่ ส่วนครูกิวก็ตรวจการบ้านและให้คะแนนงานของนักเรียนห้องอื่นอยู่

 

เรานั่งกันอยู่คนละฝั่งฉันทำได้แค่ก้มหน้าก้มตาเหลือบ ๆ มองครูกิวก็เท่านั้น เพราะมันคงเขินน่าดูถ้าฉันมองเขาแล้วเขาหันมาพอดี..

 

“อื้ม นี่ก็ดึกมากแล้ว..” ครูกิวเงยหน้ามองนาฬิกาที่แขวนผนังที่บ่งบอกว่าตอนนี้เวลา 23.00น. แล้ว

 

“.....”

 

“แก้ม เดี๋ยวครูกลับก่อนนะ”

 

“อ้าว มีกุญเข้าห้องแล้วเหรอคะ” ฉันไม่ได้หมายความว่าอยากให้เขาอยู่ต่อหรอกนะ แต่แค่งงว่าเขาจะเข้าห้องตัวเองยังไง

 

“ครูลืมไปว่าเราสามารถขอกุญแจสำรองที่เคาท์เตอร์ก่อนได้ ถ้าวันไหนแก้มลืมไว้ที่ไหนหรือทำหายก็อย่าลืมไปขอเอามาปั้มได้นะ หรือ...”

 

ครูกิวลากเสียงยาวแล้วเงียบลง ก่อนจะพูดออกมาว่า

 

“มานอนห้องครูก็ได้นะ” รอยยิ้มเจ้าเสน่ห์ของครูกิวทำให้ใบหน้าของฉันมันร้อนผ่าวไปหมด เขาจะรู้ไหมว่ากำลังทำให้ฉันคิดไปไกล

 

“.....” ฉันยังคงเอาแต่ยืนมองพื้นไม่ได้พูดหรือตอบอะไรออกไป มันเขินมากจนไม่รู้จะพูดอะไรจริง ๆ

 

“ฮ่า ๆ ดูทำท่าเข้าสิ เอาล่ะงั้นครูกลับห้องก่อนนะ”

 

“ดะ..เดี๋ยวหนูไปส่งค่ะ” จากนั้นฉันก็รอครูกิวเก็บของแล้วเดินไปส่งเขาที่หน้าห้องเป็นมารยาท

 

 

@หน้าห้อง..

 

 

“กู๊ดไนท์นะ^^” ครูกิวพูดเสียงอ่อนพร้อมกับส่งยิ้มหวานมาให้ฉันอีกแล้ว

 

“ฝะ..ฝันดีค่ะ” ฉันเองก็ยิ้มตอบเขาไปเช่นกัน

 

“แก้มดูอะไรนั่นสิ”

 

“อะไรเหรอคะ” ฉันหันหน้าไปตามที่มือของครูกิวชี้

 

ฟอด! แกร็ก!

 

“ว๊ายย!!”

 

ครูกิวใช้จังหวะที่ฉันเผลอ ยื่นใบหน้าหล่อเหลามาฝังจมูกลงที่แก้มเนียนของฉัน จากนั้นก็รีบไจประตูเจ้าห้องไปเลย

 

“คะ..คนบ้า..” ฉันยืนบิดตัวไปมาอยู่หน้าห้อง อมยิ้มจนแก้มจะแตกอยู่แล้ว

 

ทำไมครูกิวชอบทำแบบนี้อยู่เรื่อยเลยนะ

 

 

วันถัดมา..

 

ฉันตื่นนอนอาบน้ำแต่งตัวแต่เช้าเพื่อเตรียมตัวไปโรงเรียน วันนี้ฉันตื่นเช้ากว่าปกติเพราะว่าต้องหาสายรถเมล์ที่วิ่งผ่านบ้านของฉันกับโรงเรียน

 

แม้ว่าฉันจะอยู่ห้องข้างครูกิว แม้ฉันจะขอติดรถไป-กลับจากเจาได้แต่ฉันว่าฉันไม่เอาดีกว่า ฉันอยากจะยืนได้ด้วยตัวเองมากกว่า

 

แกร็ก!

 

ฉันเปิดประตูตั้งท่าจะเดินออกจากห้อง แต่ฉันก็ต้องชะงักฝีเท้าของตัวเอง เมื่อเห็นว่าครูกิวกำลังจะเดินออกมาเหมือนกัน

 

เอาไงดีล่ะเนี่ย จะหมุนตัวกลับเข้าห้องก็ไม่ทันแล้วด้วย.. ค่อย ๆ ย่องไปละกัน ครูกิวยังยืนหันหลังล็อคประตูอยู่

 

พอคิดได้แบบนั้นฉันก็ค่อย ๆ เดินย่องผ่านแผ่นหลังของครูกิวช้า ๆ ในใจฉันแทบอยากจะวิ่งด้วยซ้ำ

 

“อ้าวแก้ม จะไปเรียนแล้วเหรอ ไปพร้อมครูไหม” เรียวขาฉันชะงักทันทีที่เสียงนุ่มของครูกิวเอ่ยทักขึ้น

 

อีกนิดเดียวฉันก็จะลงไปข้างล่างได้อยู่แล้วเชียว แต่ก็ไม่ทัน ซวยจริง ๆ เลย แล้วพอเจอสิ่งที่ฉันกลัวมันก็เป็นจริง ครูกิวชวนฉันไปโรงเรียนด้วย

 

คือฉันก็ไม่ติดใจหรอกที่เขาชวนน่ะ แต่ที่ฉันไม่โอเคเพราะไม่อยากอยู่ใกล้เขาไปมากกว่านี้..

 

“ว่าไง ไปด้วยกันสิ ไปที่เดียวกันแก้มจะได้ประหยัดทั้งเงินทั้งเวลา”

 

“เอ่อ...คือ..”

 

“ไปเถอะหน่า หรือว่าแก้มรังเกียจครูเพราะเรื่องเมื่อคืน” น้ำเสียงครูกิวแผ่วลงอย่างเห็นได้ชัด

 

แต่ฉันไม่ได้รังเกียจเขาเลยนะ ไม่รู้ว่าอะไรกันที่ทำให้ครูกิวคิดแบบนั้น..

 

“มะ..มันไม่ใช่แบบนั้นนะคะ หนูไม่ได้รังเกียจครูค่ะ” ฉันรีบส่ายหน้าปฏิเสธิเพราะกบัวครูกิวจะเข้าใจผิด

 

“ถ้าแก้มอยากให้ครูเชื่อ แก้มก็ไปโรงเรียนพร้อมครูสิ” ฉันควรทำยังไง ไปหรือไม่ไปกับครูกิวดีนะ.. แล้วถ้าเกิดไปจะโดนมองไม่ดีหรือเปล่า...

 

“งั้นไม่เป็นไร ครูคงทำให้แก้มลำบากใจสินะ ขอโทษที” ครูกิวเดินก้มหน้าคอตกกำลังจะลงบันไดไป แต่ฉันท้วงเรียกเอาไว้ก่อน

 

“หนะ..หนูไปด้วยก็ได้ค่ะ” ฉันตกลงยอมไปด้วยเพราะอดที่จะสงสารครูกิวไม่ได้ ฉันไม่เว่อร์นะ แต่ครูกิวดูน่าสงสารจริง ๆ

 

 

@โรงเรียนแก้ม..

 

 

เมื่อมาถึงโรงเรียนฉันก็เปิดประตูลงจากรถ ท่ามกลางสายตาของนักเรียนคนอื่น ๆ ที่เดินผ่านไปมา บางคนก็กำลังเกาะกลุ่มซุบซิบนินทาฉันอยู่

 

ฉันไม่แปลกใจหรอกเพราะครูกิวทั้งหล่อ ทั้งนิสัยดี คงมีนักเรียนคนอื่น ๆ แอบปลื้มเขาอยู่ไม่ใช่น้อย

 

แปลกนะ พอฉันนึกถึงอะไรแบบนี้แล้วมันรู้สึกไม่ค่อยชอบใจยังไงก็ไม่รู้..

 

ฉันไม่เคยรู้สึกอะไรแบบนี้มาก่อนเลย..

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว