ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ยอมครั้งที่ 6

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 43.4k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 05 เม.ย. 2564 10:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ยอมครั้งที่ 6
แบบอักษร

ยอมครั้งที่ 6  

 

2-3วันที่ผ่านมานี้ ผมติดงาน ไม่ได้มีเวลาไปตามกวนประสาทได้แต่โทรไปหามันอย่างเดียว แต่มันกลับกวนตีนผมเหมือนเคย ทุกครั้งที่ผมโทรหา ผมต้องอดทนกดโทรออก จนไม่อยากจะนับว่ากี่สายต่อกี่สาย แล้วพอมันรับสายก็พูดไม่เกิน 2 คำ แล้วก็ตัดสายผมทิ้งเหมือนเดิม ผมจะทำยังไงกับไอ้ตัวแสบของผมดีนะ.... 

คิดแล้วก็อยากเจอ... 

ดูจากตารางเรียนมันแล้วผมน่าจะไปรับมันทัน ส่งมันเสร็จแล้วค่อยกลับไปเคลียร์งานต่อก็ได้ 

ไม่ได้คิดถึงนะ ก็แค่อยากเจอ..... 

. 

. 

ปกติผมจะโทรหามันตอนมันเรียนเสร็จแต่วันนี้ผมจงใจไม่โทรหา ไม่ส่งข้อความไปก่อกวนเพราะยังไงเดี๋ยวก็ได้เจอเจ้าตัวแล้ว  

ผมจอดรถหน้าตึกแบบไม่ต้องหลบๆซ่อนๆกลัวมันจะไหวตัวหนีผมอีก เพราะวันนี้ขับเมอซาเรอติสีดำอีกคันมา มั่นใจมากว่ามันต้องไม่รู้มาก่อนว่าเป็นรถผม 

ผมเดินเข้าไปใต้ตึกกวาดตามองก็เห็นมันนั่งหัวเราะยิ้มอยู่กับเพื่อนๆ ผมเลยเดินเข้าไปหา เห็นเพื่อนๆมันสะกิดกันเองให้หันมามองผมในขณะที่เจ้าตัวมัวแต่ก้มหน้าก้มตา ขมวดคิ้วมองมือถือ  

“หวัดดีค่าาา พี่สิงห์” เพื่อนผู้หญิงมันที่ผมเคยเห็นเดินกับมัน น่าจะชื่อว่ามิ้ม เอ่ยทักทายผม  

“สวัสดีครับ มิ้มใช่ไหม” ผมอมยิ้มให้มิ้มและทุกคนบนโต๊ะ หยุดสายตาที่ไอ้ตัวแสบเห็นมันทำหน้าตกใจตอนที่เงยหน้ามามองผม 

“อร๊ายยยย พี่สิงห์รู้จักชื่อหนูด้วย” 

“เหนือเคยเล่าให้ฟังน่ะครับ...หวัดดีครับ นก เมย์ ทัต” ผมหันไปยิ้มทักทายทุกคนบนโต๊ะ 

“พี่สิงห์มาหาไอ้เหนือเหรอครับ?” เพื่อนผู้ชายคนเดียวในกลุ่มที่ดูเหมือนจะชื่อทัต ถามผมขึ้นมาในขณะที่สาวๆคนอื่นหันไปหวีดร้องใส่กัน 

“ครับ พอดีเรานัดกันไว้” ผมหันไปมองไอ้ตัวแสบที่จ้องผมเขม็ง 

“อ้อ” 

“พี่สิงห์ นั่งก่อนไหมคะ?” เพื่อนๆมันพยายามลุกขึ้นให้ผมนั่ง 

“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวเราต้องรีบไปแล้ว ใช่ไหมเหนือ?” ผมเลิกคิ้วหันไปหามัน  

มันกัดฟันลุกขึ้นจากที่นั่งเอ่ยลาเพื่อนสั้นๆ ก็ที่จะเดินนำผมออกมาอย่างเร็ว  

“ทางนี้” ผมรั้งข้อศอกมันไว้ตอนที่มันทำท่าจะบิดตัวเดินหนีผมไป  

“กูจะไปส่ง” มันจ้องเขม็งยังคงยื้อตัวไว้อย่างดื้อดึง 

“สัญญา ไปส่งอย่างเดียวจริงๆ” ผมเน้นชัดแสดงความบริสุทธิ์ใจ มันจ้องหน้าผมสักพักก่อนที่จะยอมเข้าไปนั่งในรถที่ผมเปิดรอไว้ 

“กินอะไรรึยัง?” ผมเหลือบตาไปมองมันก่อนที่หันกลับมามองถนนตรงหน้า แต่ก็ยังไม่มีเสียงอะไรตอบกลับมา  

“หิวไหม?” ยังคงเงียบ 

“เรียนเหนื่อยไหม?” ก็ยังเงียบ 

“คิดถึงกูจนพูดไม่ออกเลยเหรอ?” 

“สัด!!” ในที่สุดก็ตอบ หึๆ 

“จะกลับบ้านเลยหรือว่าแวะกินอะไรก่อน?” 

“กลับบ้าน!”มันรีบตอบอย่างไม่คิด ผมแอบขำในใจ มือก็หักพวงมาลัยพามันกลับคอนโด 

พอรถจอดมันทำท่าจะกระโจนออกแต่ติดประตูล๊อค  

“ขึ้นห้องแล้วหาอะไรดีๆกินด้วย กูต้องกลับไปทำงานต่อ” เงียบแต่หน้าตามันโล่งอกจนผมหมั่นไส้  

“ได้ยินที่กูพูดไหม?”  

“เออ” 

“แล้วคืนนี้รับโทรศัพท์กูด้วย”มันเงียบอีกครั้ง 

“เหนือ”.....เงียบ 

“เหนือ”........เงียบ 

“เพื่อนมึงนี่ชื่ออะไรกันบ้างน๊าา...มิ้ม นก ทัต.. เมย์” 

“เออๆๆๆๆ แม่ง! เปิดประตูได้ยัง???” ผมอมยิ้มอารมณ์ดี ปลดล็อกให้อีกฝ่ายลง  

มองมันจนขึ้นลิฟต์ไปก็หักพวงมาลัยกลับคอนโดไปทำงานต่อ  

. 

. 

อาทิตย์ที่ผ่านมาผมยุ่งมาก วิ่งเข้าออกบริษัทบ้าง ร้านอาหารในเครือบ้าง ผับบ้าง แต่ก็ยังพยายามหาเวลาไปเจอหน้ามัน  

บางวันก็ได้แค่ไปหามันก่อนเข้าเรียน หรือไม่ก็ไปรับมาส่งที่คอนโด วันไหนยุ่งมากหน่อยก็ได้แค่โทรหา ความดื้อของมันก็ยังคงเส้นคงวา แรกๆผมก็เสียเวลาไปหลายนาทีกว่ามันจะยอมขึ้นรถ แต่พอหลายครั้งเข้า มันเห็นว่าผมแค่ไปรับไปส่งมันจริงๆมันถึงยอมขึ้นรถผมแต่โดยดี ส่วนเรื่องโทรศัพท์ก็เหมือนกันกว่ามันจะยอมรับสาย กว่าจะยอมปริปากพูดกับผม ผมก็ต้องใช้ความอดทนไม่ต่างกัน ดีหน่อยที่ต่อหน้าเพื่อนมัน มันไม่อาละวาดสงสัยคงจะกลัวว่าเพื่อนจะรู้เรื่องผมกับมัน 

วันนี้ก็เป็นอีกหนึ่งวันผมมารอรับมัน มันกับเพื่อนๆเดินลงมาจากตึก เพื่อนๆมันเดินตรงดิ่งมาหาผม ส่วนเจ้าตัวเดินรั้งท้ายหน้าบูดตามมา ไม่รู้ทำไมผมถึงได้อารมณ์ดีทุกครั้งที่ได้เห็นหน้ามัน 

“หวัดดีค่าพี่สิงห์ มารับเหนือเหรอคะ” เสียงน้องเมย์เอ่ยถามพลางส่งสายตาให้น้องมิ้ม  

“ครับ” ผมตอบรับ ได้ยินเสียงจิ๊ปากจากไอ้ตัวแสบ  

“วันนี้พวกเรานัดกันไปกินปิ้งย่างเกาหลีที่xxx ชวนเหนือแล้ว แต่เหนือไม่ตอบซะทีมัวแต่อ้ำอึ้ง สงสัยรอถามพี่สิงห์ พี่สิงห์ไปด้วยกันไหมคะ?” 

น้องนกเอ่ยชวนผม พร้อมกับหันไปหัวเราะคิกคักกับสาวๆที่เหลือ 

“ไม่ใช่สักหน่อย!!” ไอ้เหนือรีบปฏิเสธ 

“พี่ไปได้เหรอครับ?”ผมเลิกคิ้วจงใจหันหน้าไปทางไอ้ตัวแสบ 

“ได้สิคะ!!! ไปกันหลายๆคนสนุกดี เดี๋ยวพวกเราไปรถทัต ส่วนเหนือไปกับพี่สิงห์ ลงตัวพอดี...เจอกันที่ร้านนะเหนือ”ว่าจบเมย์ก็รีบพาทุกคนเดินไปที่รถทัต 

“เดี๋ยว!!” ไอ้เหนือไม่ทันได้ตอบปฏิเสธอะไรก็ถูกเพื่อนทิ้ง  

“มองอะไร!!” 

“เฮ้ เพื่อนทิ้งแล้วอย่ามาพาลกูสิ เรื่องนี้กูไม่เกี่ยวนะ” ผมยกมือขึ้นสองข้างแสดงความบริสุทธิ์ใจ 

“เปิดรถสิ! จะไปไหม!”  

“คร้าบ คร้าบบบบ ดุจริงๆ”  

ผมยกยิ้มล้อเลียนได้ยินเสียงมันจิ๊ปากอย่างขัดใจ 

มันก้มหน้าก้มตาจิ้มเพลงจากมือถือมัน ตอนที่ผมบอกให้เลือกเพลงให้หน่อย พอผมบอกว่าชอบเพลงนี้จะฟังเพลงนี้ มันก็กวนตีนผมโดยการกดข้ามไปอย่างไม่สนใจใยดี ทำอย่างนี้อยู่4-5เพลง แล้วมันก็มานั่งยกยิ้มมุมปากอารมณ์ดีที่ขัดใจผมได้ ผมหมั่นไส้กับร้อยยิ้มนั่นจนเอื้อมมือไปหยิกแก้มมันแรงๆทีนึง จนโดนมันตีมือกลับมา สักพักโทรศัพท์มันก็มีสายเรียกเข้า ฟังจากที่มันพูดน่าจะเป็นไอ้นัท พอกดวาง มันก็พูดขึ้นมาว่า 

“ไอ้นัทกับไอ้กายจะมาด้วย มึงห้ามทำอะไรเพื่อนกู” ผมเลิกคิ้วมองมันด้วยความสงสัย 

“ก็ครั้งที่แล้วมึงโทรเข้าเบอร์พวกมัน ทำเสียงน่ากลัวจนพวกมันกลัวมึงกันไปหมดแล้ว!” อ้อออ..ผมทำหน้าคลายสงสัยแต่ก็ยังไม่ได้ตอบตกลงอะไรไป  

ตุบ! มือขาวของมันฟาดมาที่ต้นแขนหลังจากที่ผมทำหน้าตายไม่ยอมรับไม่ปฏิเสธ 

“ได้ยินไหม!” 

“หึๆ ก็ถ้ามึงไม่ดื้อ ไม่ซน” ผมยกยิ้มมุมปาก 

“กวนตีน!!” มันตาเขียวใส่ผม 

. 

. 

“เฮีย หวัดดีครับ!” ไอ้นัทกับไอ้กาย ตามมาพอดีกันกับที่พวกผมสั่งอาหารเสร็จ  

“อือ” ผมหันไปทำหน้านิ่งพยักหน้าให้  

“ ฮะ ..เฮียสบายดีไหมครับ” ไอ้สองตัวหันหน้ามองกันไปมาเริ่มหน้าเสีย 

“จิ๊!! พวกมึงมานั่งนี่ๆๆไม่ต้องไปสนใจ” 

ไอ้ตัวแสบถลึงตาใส่ผมก่อนที่จะบอกให้เพื่อนนั่งตรงข้ามพร้อมกับชวนคุย  

พอทุกอย่างมาเสริฟ์ ทุกคนก็เริ่มลงมือ แต่ไอ้คนข้างๆผมมัวแต่โม้อย่างเมามันส์เรื่องเกมส์กับไอ้นัทกับไอ้กาย ผมเลยพับแขนเสื้อจัดการปิ้งหมูแล้วโยนทุกอย่างลงที่จานมัน จนเกือบเต็มจาน  

มันหันมามองบ้าง คุยบ้าง กินบ้าง อันไหนที่มันไม่ชอบกินมันก็ทำหน้าบูดโยนกลับมาใส่ที่จานผม ....เอาแต่ใจจริงๆ  

หลังๆพอผมสังเกตว่ามันชอบอะไรไม่ชอบอะไร มันก็หันมาทำหน้าบูดใส่ผมน้อยลง เคี้ยวตุ้ยๆกินอย่างถูกอกถูกใจ จนผมอดที่จะแกล้งมันไม่ได้ แอบเอาต้นหอมไปใส่ไว้จนมันเผลอกินเข้าไป สำลักไอค่อกแคก ผมขำไปก็ลูบหลังมันไปจนมันหันมาขู่ผมว่าห้ามแกล้งมันอีก 

 

หลังมื้ออาหารผ่านไปทุกคนแยกย้ายกันกลับ ผมหิ้วคอเสื้อไอ้ตัวแสบที่ทำท่าจะเดินตามไอ้นัทไปที่รถ  

“รถเราอยู่ทางนี้”  

“กูจะกลับกับไอ้นัท”  

“อย่าดื้อ!” มันยังคงพยายามปัดมือผมออก 

“เหนือ”เสียงผมเริ่มเข้มขึ้น 

“จิ๊!” มันปัดมือผมออกเปิดประตูเข้าไปนั่งหน้าบูด 

“เป็นอะไรนั่งหน้าเป็นตูด” ผมหันไปถามตอนรถติดไฟแดง  

“กูจะไปเล่นเกมส์ห้องไอ้นัท!” 

“ค่อยไปเล่นวันอื่น วันนี้กูเหนื่อยแล้ว” 

“เรื่องของมึงสิ!” มีสายเข้ามาพอดีมันเลยกดรับสายตอนที่ผมจอดรถที่คอนโดมัน  

“เคๆ ได้ๆ ใกล้ถึงแล้ว เดี๋ยวกูรีบออนเดี๋ยวนี้เลย” ไอ้ตัวแสบลืมไปแล้วว่าผมอยู่ด้วย เดินลิ่วๆเข้าลิฟต์ไป ผมเดินตามเข้าไป มันก็ยังไม่รู้ตัวจนลิฟต์ปิดหันมาเจอผมมันถึงได้รู้ว่าผมเดินตามมา 

“เฮ้ย!! ...อ้อๆๆๆ เปล่าๆๆ ไม่มีอะไร มึงว่าไงนะ” มันทำหน้าพยักเพยิดไล่ผมกลับไปตอนที่ลิฟต์เปิดเมื่อถึงชั้นของมัน ผมตีเนียนเดินตามมันเข้าห้อง มันที่ติดสายไอ้นัทอยู่ก็โวยวายอะไรไม่ได้ ได้แต่ทำหน้าหงุดหงิด 

“เออๆๆๆๆ กำลังเปิดเครื่อง แปบนึงนะ เดี๋ยวกูโทรกลับ” มันวางสายเตรียมจะหันมาไล่ผม  

“กูจะนอนนี่” ผมบอกหน้าตาย  

“ไม่!”  

“กูเหนื่อยแล้ว ขับรถกลับไม่ไหว” 

“ไม่” 

“มึงก็เล่นเกมส์ไป กูไม่กวน...สัญญาเลย” ผมอมยิ้มชูสามนิ้ว ไอ้เหนือเตรียมจะพูดอะไรสักอย่างแต่โทรศัพท์มันดังซะก่อน มันเลยชี้หน้าคาดโทษผม  

“โหล เออๆๆๆ ออนแล้ว เออ กลับไปแล้ว!” 

มันตวัดสายตาดุๆมาทางผมที่นั่งมองมันโกหกคำโตกับเพื่อน  

พอไอ้เหนือจัดการต่อสายอะไรต่อมิอะไรเสร็จก็เริ่มออนไลน์เล่นเกมส์กับเพื่อนจนลืมไปแล้วว่ามีผมอยู่ด้วย ผมนั่งดูมันเล่นบ้าง เช็คข่าวในมือถือตัวเองบ้าง สักพักก็เริ่มง่วง เหนื่อยจากการโหมงานหนักมาทั้งอาทิตย์ ก็เลยเดินเข้าห้องนอนมันไปอาบน้ำแล้วล้มตัวลงนอนหลับไปในที่สุด  

รู้สึกตัวตื่นขึ้นมากลางดึก เห็นที่นอนข้างๆยังว่างเปล่าเลยเดินออกไปดูเห็นไอ้ตัวแสบนอนขดอยู่บนโซฟาไม่ยอมเข้าไปนอนในห้องดีๆ ผมก็เลยเข้าไปอุ้มมันกลับมานอนที่เตียงข้างๆกัน หวังว่าเช้ามาจะไม่อาละวาดที่ผมอุ้มมันมานอนกอดหรอกนะ  

 

........ TBC...... 

ไรท์ขออนุญาตปิดตอนหลังจากนี้เป็นต้นไปนะคะ ใครสนใจสามารถติดตามต่อได้ทางE book นะคะ 

Link : 

https://bit.ly/3a4LoLv 

 

ส่วนใครที่สนใจรูปเล่ม มีในสต๊อก ใครสนใจ DM ทักมาได้ทางเฟสบุคหรือทวิตเตอร์นะคะ 

#ยอมอย่างสิงห์ 

ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนกันมาตลอดค่า  

 

Twitter: karinrumpa 

FB: karinrumpa  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว