ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ยอมครั้งที่ 5

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 41.9k

ความคิดเห็น : 26

ปรับปรุงล่าสุด : 05 เม.ย. 2564 10:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ยอมครั้งที่ 5
แบบอักษร

ยอมครั้งที่ 5 

 

ผมลืมตาตื่นมาตอนสาย ๆ หันไปมองคนข้าง ๆ ที่ยังคงหลับสนิท 

เหนือนอนคว่ำหน้าหันหลัง โดยที่มือของผมยังคงพาดอยู่ที่เอวของมัน รอยจ้ำแดงที่หัวไหล่และแผ่นหลังจางลงไปบ้างแต่ก็ยังหลงเหลือร่องรอยให้ผมนึกถึงคืนนั้นที่เป็นครั้งแรกของเรา ดูก็รู้ว่ามันไม่เคยมีอะไรกับผู้ชายมาก่อนและยิ่งเป็นฝ่ายเสียเปรียบอย่างนี้ยิ่งไม่เคย ผมละปลายนิ้วไปตามกระดูกสันหลังด้วยความหลงใหล แปลกใจกับตัวเองอยู่เหมือนกันที่ต้องการอีกฝ่ายมากขนาดนี้ เพราะปกติแล้วที่ผ่านมาผมไม่เคยจริงจังกับใคร ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป ผมไม่เคยต้องตามใคร แต่กับมันแตกต่างไปจากทุกคน ผมยอมรับว่าสนใจมันตั้งแต่ครั้งแรก มันดึงดูดสายตาผมให้เข้าไปใกล้ เข้าไปกวนประสาท ยั่วให้มันโมโห แล้วยิ่งหลังจากที่มันเป็นของผม ผมก็ยิ่งอยากที่จะได้ อยากจะครอบครองมันไว้คนเดียว หรือผมจะติดใจมัน สงสัยคงเป็นอย่างนั้นแน่ ๆ ผมไม่เคยเจอคนปฏิเสธมาก่อน เดี๋ยวสักพักผมก็คงเบื่อล่ะมั้ง 

คิดอะไรเพลิน ๆ หันไปดูนาฬิกานี่ก็เพิ่ง 8 โมงเช้า มีเวลาจนถึงเที่ยงค่อยไปส่งมันไปเรียนตอนบ่าย ทำไมผมถึงรู้น่ะเหรอ เมื่อคืนหลังจากที่เช็ดเนื้อเช็ดตัวให้มันแล้ว ผมไปเจอตารางเรียนของมันเลยจัดการเซฟเก็บไว้เรียบร้อย แถมยังเจอคีย์การ์ดสำรองของมันอีกใบ คราวนี้ยังไงมันก็หนีผมไม่พ้น 

ผมค่อย ๆ ลูบหัวปลุกมันเบา ๆ  

“อืออ” มันซุกหน้าหนี ด้วยความหมั่นไส้ผมเลยแกล้งฟัดแก้มมันไปแรง ๆ หลายที จนมันขมวดคิ้วหันหน้าหนี  

“อืออออออ อย่ายุ่ง จะนอนนน”  

อะไรจะขี้เซาขนาดนี้ หน้ามันตอนสะลึมสะลือน่าฟัดชะมัด ผมซุกหน้าไปตามซอกคอมัน 

“อะ...ไอ้เหี้ย!!!... โอ๊ย!!!” มันลืมตาตื่นเต็มตามาเจอหน้าผมก็เตรียมจะผลักผมออก แต่มันคงจะเจ็บข้างหลังน่าดู 

“เจ็บมากไหม ค่อย ๆ ลุก” ผมพยายามเข้าไปช่วยพยุงมัน 

เพียะ!!!  

“ไม่ต้องมายุ่ง! ทำไมมึงยังอยู่ที่นี่ ออกไปเลยนะ!” สีหน้ามันทั้งเจ็บทั้งอายทั้งโมโห 

“ไม่เอาน่าเหนือ เจ็บมากไหม ไหนมาให้กูดูหน่อย” 

“มึงมันเจ้าเล่ห์!! ไม่ต้องเข้ามาใกล้!!...กูต้องทำยังไงมึงถึงจะเลิกยุ่งกับกู!!!” 

“ทำไมกูต้องเลิกยุ่งกับมึง? กูกับมึงเข้ากันได้ดีขนาดนี้ มึงยอมรับเถอะเหนือว่าเมื่อคืนมึงก็รู้สึกดี” ผมเริ่มโมโหที่มันไม่ยอมฟังอะไรผมเลย 

“แม่ง! มันจะไม่เกิดขึ้นอีก!! ห้ามเข้าใกล้กู...กูจะไม่มีวันให้มันเกิดขึ้นอีก!!!” มันสะบัดตัวเตรียมจะลุกจากที่นอนแต่ผมไม่ยอมตราบใดที่ยังคุยกันไม่รู้เรื่อง ผมไม่ปล่อยมันไปไหนแน่  

“ไอ้เหี้ย!! ปล่อย!” ผมคว้าตัวมันมาไว้ใต้ร่าง รวบข้อมือสองข้างไว้ด้วยมือเดียว 

“ต่อให้ปากมึงปฏิเสธยังไง แต่มึงก็รู้ดีอยู่แก่ใจเหนือ ร่างกายมึงมันฟ้องว่ามึงปฏิเสธกูไม่ได้” ว่าจบก็จงใจใช้ส่วนล่างบดเบียดให้มันรู้ตัวว่าเราแนบชิดกันแค่ไหน 

“แม่งเอ้ย!! ปล่อยกู” 

“หึ ๆ แต่ข้างล่างมึงมันไม่ได้ต้องการอย่างนั้นนะ” 

“Shit!!” มันกัดฟันสบถ 

คงจะโมโหตัวเองที่เริ่มตื่นตัวขึ้นมาหลังจากที่โดนผมบดเบียด เอ็นร้อนของเราเสียดสีกันไปมาจนเริ่มมีน้ำใสปริ่มออกมา 

“มึงดูซิว่าเราเข้ากันได้ดีขนาดไหน?” พูดจบผมก็รวบท่อนลำของเราทั้งคู่ไว้แล้วชักรูดพร้อม ๆ กัน ส่วนหัวของมันผงกสู้มือผมในขณะที่เจ้าของกัดริมฝีปากแน่นไม่ยอมส่งเสียงร้องออกมา  

“อึก!” 

ผมประกบจูบด้วยความหงุดหงิดตอนที่มันกัดริมฝีปากสวยนั่น 

“ร้องออกมาสิเหนือ กูรู้ว่ามึงชอบมันมากแค่ไหนตอนที่กูทำให้อย่างนี้” 

“อึกกก ไม่! อะ” 

ผมขยี้ส่วนหัวของมันแรงขึ้นตอนที่มันปฏิเสธ 

“อึก! ปล่อย...อ๊ะ เจ็บ!” ผมขบเม้มซอกคอมันอย่างแรง พร้อมกับใช้มือสากรูดท่อนเนื้ออุ่นของมันเร็วขึ้น 

“แฮ่ก อึก!” เจ้าตัวยังคงดื้อไม่ยอมเปล่งเสียงร้องออกมา 

สวบ ๆ ๆ ๆ ๆ เสียงเฉอะแฉะจากมือผมที่รูดรั้งท่อนเอ็นมันเร็วขึ้นและเร็วขึ้น จนคนใต้ร่างเริ่มบิดเร้าไปมา เกร็งตัวใกล้จะถึงจุดสุดยอด แต่ผมกลับหยุดมือกะทันหันพร้อมทั้งใช้หัวแม่มืออุดรูที่มีน้ำไหลเยิ้ม 

“อือออออออ แฮ่ก ๆ ๆ” เหนือตวัดตาฉ่ำเยิ้มจ้องตาผมด้วยความหงุดหงิด 

“อ๊ะ!!!” ผมรูดขึ้นลงสุดโคนด้วยแรงอีกครั้งจนสะโพกเพรียวเผลอแอ่นขึ้นตามมือผม 

“อ๊า...อ๊ะ...อ๊ะ” ไอ้ตัวแสบหลุดการควบคุมตัว ผมเลยให้รางวัลมันด้วยการสาวท่อนเนื้อของมันรัวเร็ว 

“อ๊ะ ระ...เร็วอีก อ๊ะ...อ๊ะ...อ๊าา” ผมประกบปากสอดลิ้นเข้าไปเก็บเกี่ยวความหวานตอนที่มันเกร็งตัวปลดปล่อยน้ำขาวขุ่นออกมาเต็มมือ 

ผมไม่คิดจะล่วงเกินมันมากไปกว่านี้ แค่เมื่อคืนร่างกายมันก็แทบจะไม่ไหวแล้ว ผมจูบปลอบมันตอนที่ร่างกายมันยังคงหอบหายใจแรง ฉกชิมยอดอกสีชมพูตอนที่สมองมันยังพร่าเบลอ ลิ้นสากไล่เลี่ยจากฐานจนถึงยอด ปลายลิ้นไล้ปลายสีชมพูสดตรงหน้าด้วยความหลงใหล มันตัวสั่นแอ่นอกตามการดูดดึง รอยจ้ำแดงจากเมื่อคืนแต่งแต้มไปทั่วแผงอก ผมพรมจูบขบเม้มอีกครั้งย้ำให้แน่ใจว่าจะไม่มีพื้นผิวไหนที่ไม่ตกเป็นของผม 

“อ๊า...อืออออ” เสียงครางสั่นสะท้านตอนที่ผมเลียหน้าท้องชิมคราบน้ำสีขาวที่มันเพิ่งปลดปล่อย ก้มหน้าตวัดลิ้นเลียท่อนเอ็นจากโคนไปถึงปลาย มือสากรั้งรูดอีกแรง แล้วไอ้ตัวแสบก็ไม่ทำให้ผมผิดหวัง ท่อนเอ็นมันเริ่มกลับมาชูชันอีกครั้ง ผมอ้าปากดูดครอบจนมิดด้าม ผงกหัวขึ้นลงตามความยาวของท่อนเนื้ออุ่น จูบเลียปลายหัวมันด้วยความเอ็นดูตอนที่มันเอื้อมมือมาขยุ้มหัวผมด้วยความเสียว  

“อะ ซี๊ดดดด” มันยันตัวขึ้นจากที่นอนมองผมตอนที่ผมดูดหัวป้านของมันจนเกิดเสียง 

“อ๊าาา มะ ไม่ มะ ไม่ไหว” แววตามันอ้อนวอนขอร้องผม  

“พูดมาสิ ตัวแสบ อยากได้อะไร” เสียงมันครางฮือ ตอนที่ผมแกล้งชะลอความเร็ว  

“อะ.อย่าแกล้ง...อืออออออ!” ผมจงใจเลียช้า ๆ ให้มันขาดใจ 

“อยากได้อะไร หืมมมม” 

“อ่า สะ...สิงงห์” ผมกัดฟันไม่สนใจเสียงสั่น ๆ ที่เอ่ยเรียกผมอย่างอ้อนวอน ยังคงไม่ยอมทำอะไรจนกว่ามันจะพูดออกมา 

“พูดสิเด็กดี...พูดออกมา...”  

“อึก สะสิงห์ ชะ ช่วยด้วย” แววตาที่มันมองผมเต็มไปด้วยความปรารถนาและอ้อนวอน ผมให้รางวัลเด็กดีด้วยการปรนเปรอจนมันแอ่นสะโพกส่งท่อนเอ็นอุ่นเข้ามาจนสุดลำ ละเลงลิ้นดูดกลืนจนมันดิ้นพล่านครางเสียงแหบพร่า  

“อะ...อ๊า...อ๊ะ...อึก...อ๊าาา” ไม่นานไอ้ตัวแสบก็ปลดปล่อยอีกรอบ ผมดูดกลืนน้ำสีขุ่นจนไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว ก่อนที่จะเข้าไปพรมจูบมันทั่วหน้า เสียงลมหายใจมันเริ่มสงบพร้อมกับตาที่ทำท่าจะปิด 

“นอนซะ ตัวแสบ” ผมรวบตัวมันมาแนบอกจูบที่ขมับ ก่อนจะลูบหลังปลอบให้มันหลับไป 

 

 

  

ความจริงผมตั้งใจจะอยู่กับมันแล้วพามันไปส่งคณะตอนบ่ายที่มันมีเรียน แต่ดันมีงานด่วนเข้ามา ผมเลยทำได้แค่ต้มข้าวต้มกับเตรียมยาไว้ให้มันก่อนจะเขียนโน้ตทิ้งไว้ สั่งมันไว้ให้ปลดบล็อกเบอร์ผม 

จนกระทั่งตอนเย็นผมก็ยังเคลียร์งานไม่เสร็จ แต่ดูจากเวลาแล้วไอ้ตัวแสบคงเลิกเรียนได้สักพักแล้ว เลยกดโทรศัพท์หามัน  

“แม่ง!” มันยังไม่ปลดบล็อกผม 

“เอ่อ คุณสิงห์ ครับ” เสียงเลขาผมเรียกพร้อมกับยื่นแฟ้มมาให้ 

“อืม” ผมยังไม่เงยหน้าจากหน้าจอ พยายามค้นหาเบอร์เจ้านัทแล้วรีบต่อสายทันที 

“แฟ้มนี้เป็นสรุปปัญหาที่เกิดขึ้นกับบริษัทส่งออกที่สิงคโปร์ คุณสิงห์จะดูเลยไหมครับ” 

“เอาวางไว้ เดี๋ยววันนี้ผมจะรีบจัดการให้เสร็จ คุณเอกกลับได้เลยนะครับ” ผมพยักหน้าบอกเลขา  

ตืดดดดดด 

ตืดดดดดดดด 

รอสายสักครู่ปลายสายก็รับ  

“คะ ครับ ฮะเฮีย” เสียงมันสั่นอย่างนี้ แสดงว่าต้องรู้อะไรมาไม่มากก็น้อย ดีเหมือนกันผมจะได้ไม่ต้องพูดอะไรมาก  

“บอกเพื่อนตัวแสบที่อยู่ข้าง ๆ มึงให้ปลดบล็อกเบอร์กูด้วย!” 

“เชี่ยยยยย รู้ได้ไงวะ” ผมได้ยินเสียงมันพึมพำ  

“อะ...เอ่ออ เฮีย...” 

มันทำท่าจะพูดอะไรสักอย่างแต่ผมรีบชิงตัดหน้าพูดออกไป 

“บอกมันด้วยว่าจะรับโทรศัพท์กูดี ๆ หรือให้กูไล่ต่อสายหาเพื่อนในคณะมันทุกคนเพื่อขอคุยกับมัน?” 

“...หะ เหี้ยยย อะ ไอ้เหนือออ มะมึงงง...” เสียงไอ้นัทโหยหวนรีบบอกต่อสิ่งที่ผมพูดให้ไอ้ตัวแสบฟัง แต่ผมไม่ได้อยู่ฟังจนจบกดตัดสายทิ้งให้เวลามันตัดสินใจ 5 นาที ระหว่างนั้นก็เปิดแฟ้มดูเอกสารต่าง ๆ เห็นหลังเลขาผมเพิ่งเดินออกจากประตูไปไว ๆ  

พอผ่านไปครบ 5 นาที ผมเลยกดต่อสายหาไอ้เหนือ 

เสียงรอสายทำให้ผมอารมณ์ดีขึ้น มันปลดบล็อกโทรศัพท์แล้ว  

ตืดดดดดดด 

ตืดดดดดดดดดด 

ตืดดดดดดดดดดดดด 

แต่มันก็ไม่ยอมรับสายผม ผมรอจนสายตัด 

มึงจะเล่นอย่างนี้ใช่ไหมเหนือ ได้! ไอ้ตัวแสบได้! 

ผมกดโทรออกหามันไม่ต่ำกว่ายี่สิบรอบ มันไม่รับสักรอบ  

จนครั้งสุดท้ายผมกดอีกเบอร์ 

“ครับเฮีย! ไอ้เหนือไม่ได้อยู่กับผม โอ๊ย!!! สัดเหนือกูเจ็บ ตบหัวกูทำไม!!!” หึ ๆ เสียงไอ้กายเพื่อนมันอีกคนสบถ 

“ถ้าเพื่อนมึงยังไม่รับสายกูอีก เบอร์ต่อไปที่กูจะโทรคือเบอร์มิ้ม อ้อ! บอกมันด้วยไม่แค่เบอร์มิ้มนะที่กูมี กูยังมีเบอร์ เมย์ นก ทัต....” ผมสาธยายบรรดาชื่อเพื่อนที่เรียนร่วมคลาสเดียวกับมัน ก่อนที่จะกดตัดสายทิ้ง  

เท่านั้นแหละ ไม่ถึงนาที ไอ้ตัวแสบสายตรงถึงผมทันที  

“ไอ้เหี้ย!!! มึงมันนิสัยไม่ดี เลว สัส ...&@&$#%^” 

สารพัดคำที่มันสรรหาจะมาด่าผม ผมปล่อยให้มันด่าจนมันเหนื่อยแล้วถามเปลี่ยนเรื่อง  

“กินอะไรรึยัง?” 

“เสือก!!” แล้วมันก็กดวางสายผม  

ผมนั่งอมยิ้มขำกับความเกรี้ยวกราดของมัน แล้วก็รีบจัดการกับกองเอกสารตรงหน้าให้เสร็จ  

 

 

.....TBC..... 

 

#ยอมอย่างสิงห์ 

พูดคุยตามทวงนิยายได้ที่ 

Twitter: @karinrumpa 

FB: karinrumpa  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว